Гиљермо де Торе Балестерос (Мадрид, 1900 – Буенос Аирес, 14 јануари 1971) беше шпански есеист, поет и литературен критичар, дадаист и член на Генерацијата '27. Шпански писател.Guillermo de Torre
Биографија Станал писател уште на млада возраст. Рамон Гомез де ла Серна, во својата книга „Помбо“ (1918), го опишал како „интелигентен и луд млад човек“. Во 1918 година ги запознал Висенте Уидобро и Роберт и Соња Делоне. Подоцна се оддалечил од Уидобро. Студирал право и се стекнал со диплома, но не можел да стане дипломат поради глувоста. Патувал низ Европа и бил изложен на разни авангардни уметнички движења. Во 1919 година го напишал манифестот на Ултраизмот, а истата година соработувал со Хорхе Луис Борхес и Тристан Цара во пишувањето на песна за автоматизам. Тој го разработил ултраизмот со „Вертикален манифест“, кој се појавил во 1920 година. Истата година, со Хозе де Сирија и Ескаланте, ја лансирал „Рефлектор“, која Цара ја вклучил во својата листа на „ Дада“. Во 1923 година објавил книга со дадаистички песни, „Хеликси“, во која широко се користат калиграми, негативен простор, слободен стих, пропарокситон и механистичката лудост на Футуризмот. Корицата на книгата е дизајнирана од Рафаел Барадас, а е илустрирана со дрворези од Нора Борхес. Критичарите го осудија неортодоксното дело, кое е значајно по тоа што вклучува некои од првите хаику напишани на шпански:Guillermo de Torre
Ножиците на ветрот ги губат каблите од послабите копнежи.
Во „Движењето V.P.“, романско поетско дело од Рафаел Кансинос Асенс што се појави во 1921 година, Де Торе беше карикатуриран како „најмладиот поет“, зборувајќи со неологизми и пропарокситони. Тој продолжил да придонесува за бројни ултраистички рецензии, вклучувајќи ги „Греција“ (1919–1920), „Сервантес“ (1919–1920), „Ултра“ (1921–1922), „Табелос“ (1922), „Хоризонтес“, „Космополис“ и разни европски списанија како што е „Манометре“, чиј уредник станал во 1925 година. Во 1923 година, во статија во септемвриското издание на „Алфар“, тој започнал полемика против Креационисмо, движењето основано од неговиот стар познаник Висенте Уидобро. Во неа, тој го обвинил Уидобро дека ја краде естетиката од Хулио Херера и Реисиг, уругвајскиот модернист. (Сепак, антагонизмот меѓу Де Торе и Уидобро се појави во 1921 година. Во „Космополис 32“, август 1921 година, Гилермо де Торе напиша за Уидобро: „Оттука, соочен со повторената егоистична тврдоглавост на авторот на „Арктички песни“, принудени сме да ги ратификуваме нашите негативни тврдења за неговата илузорна лична оригиналност, верувајќи дека е единствениот промотор и култиватор на креационизмот (...)“
Во 1924 година, Де Торе објави превод на „Рогот за коцки“ од Макс Џакоб. Во 1925 година, тој повторно објави некои од своите дела од „Космополис“ под наслов „Европска авангардна литература“, дело кое уживаше огромен успех во Шпанија и Латинска Америка („За нас“, рече Алехо Карпентиер, „тоа беше еден вид Библија“) за неговото разјаснување на толку обемна и сложена тема. Во 1965 година, проширено, ревидирано издание, во кое е изоставен апологетичкиот тон на оригиналот, беше објавено во три тома под наслов „Историја на авангардната литература“.
Де Торе имаше голем интерес за односот помеѓу поезијата и визуелната сликовитост и се потпираше на темата кибернетика. Неговото дело често ги разгледуваше придонесите на големите литературни фигури, како во „Европската авангардна литература“ (Аполинер, Рембо, Блез Сендра, Реверди, Паунд, Ли Мастерс, итн.) така и во „Историја на авангардната литература“ (Т. С. Елиот, Д. Х. Лоренс, Ками, Сартр, Бовоар, итн.).Guillermo de Torre
Во 1927 година тој беше секретар во фондацијата на „Ла Гацета Литерарија“, ревијата на Генерацијата 27 под раководство на Ернесто Хименез Кабалеро и илустрирана од Грегорио Прието. Соработував и во „Ревиста де Окцидент“. Тој се ожени со својата поранешна соработничка Нора Борхес, сестра на Хорхе Луис Борхес, и се пресели во Буенос Аирес. Таму соработуваше на „Гацета Американа“. Неговите главни теоретски дела во текот на овие години беа „Тест на совеста: Естетски проблеми на новата шпанска генерација“ (Буенос Аирес, 1928) и „Патување на новото шпанско сликарство“ (Монтевидео, 1931).Во врска со неговиот однос со Борхес, тој забележал дека „тоа е случајност, бидејќи не зависела од нив, туку од Нора Борхес, во која сите што ја познавале се заљубиле во 1919 и 1920 година. Но, блискоста меѓу нив во тие рани години се чини дека се покорува на премолчен закон на привлечност меѓу необични личности - Борхес бил или би бил брилијантен, но би било претерано да се опише Торе на тој начин“.
„Нивните ставови еден за друг беа сосема различни, бидејќи додека Торе веднаш ја сфати интелигенцијата на Борхес, она што Борхес го восхитуваше - и го исмејуваше - беше френетичната хиперактивност на Торе како поет, критичар, преведувач и популаризатор во сите списанија и весници“.
„Односот меѓу нив беше многу сложен и асиметричен, и од одреден момент па натаму, Борхес го воспостави како еден вид клише: за него, неговиот зет отсекогаш бил безусловен поддржувач на авангардниот експериментализам - што не беше вистина - додека Торе не ја делел ексклузивистичката англофилија на неговиот зет или неговиот ентузијазам за детективска и фантастична литература, но го препознавал својот огромен талент.“ Случајност и ред
Роденас де Моја тврди дека проучувањето на авангардата „не би било исто“ без „Историјата на авангардната литература“ на Торе:
„Во 1925 година, тоа беше големо дело во шпанската и латиноамериканската литература, каде што младите писатели учеа за најновите трендови и новата книжевна реторика. Тие исто така научија етика на ентузијазам таму, бидејќи Торе не ја криеше својата огнена воинственост, нешто што подоцна го вознемируваше.“ Затоа тој одби да ја преиздаде книгата и му требаа 40 години за да објави попромислена и понаучна верзија, која беше широко читана почнувајќи од 1965 година.
Во врска со насловот на неговата биографија, тој изрази увереност дека самиот Торе „би ги видел во игра двата термина што го артикулирале речиси целиот негов интелектуален живот: авантура и ред, односно шансата за пребарување и откривање што ја води најсмелата уметност и редот кон кој неизбежно се предодредени новите откритија“.
И така, додаде тој, Гилермо де Торе можел да го здогледа тоа кога предупредил дека „авангардата, просеана од времето, станува нов класицизам“.
Помеѓу 1932 и 1936 година, тој и неговата сопруга живееле во Мадрид. Тој пишувал и за весниците (особено „Ел Сол“) и за културни рецензии, меѓу кои „Ревиста де Окциденте“, „Ла Ви дес Летрес“ и „Л'Есприт Нуво“. Во 1932 година, тој го напишал манифестот на Друштвото на ибериски уметници (SAI, „Социедад де Артистас Иберикос“). Истата година, заедно со Педро Салинас, го основал „Индисе Литерарио“ и соработувал со негови рецензии, „Арте“. На првата изложба на групата во Берлин во 1933 година, тој одржал предавање насловено како „Панорама на новото шпанско сликарство“. Во 1934 година, тој и Роберто Пајро напишале монографија за Хоакин Торес-Гарсија. Заедно со Хулио Перез Фереро, тој го составил „Литературниот алманах од 1935 година“. Како член на мадридското поглавје на L'Amics de l'Art Nou (ADLAN), тој го напишал предговорот за каталогот на делата на Пабло Пикасо организиран од таа организација. Тој бил еден од најзначајните соработници на полуостровот во ревијата на Едуардо Вестердал за Канарските „Gaceta de Arte“. По избувнувањето на Шпанската граѓанска војна, тој избегал во Париз, каде што работел за републиканската канцеларија за туризам. Подоцна, се населил трајно во Буенос Аирес. Де Торе раководел со одделот за литература на Универзитетот во Буенос Аирес и бил професор на бројни универзитети низ Америка, додека продолжувал да објавува книжевната и уметничката критика. Тој бил ко-основач и литературен советник на издавачката куќа Лосада, каде што го надгледувал составувањето на „Целосните дела“ на Лорка, и посветил простор во своите антологии на Рафаел Алберти, Хозе Бергамин, Луис Чернуда, Вилијам Фокнер, Франц Кафка, Албер Ками, Алберто Моравија, Андре Малро и други. Соработувал во многу шпански и латиноамерикански периодични изданија кои се занимавале со критика, вклучувајќи ги „Нацијата“ и „Синтеза“ од Буенос Аирес, чиј секретар бил. Пред сè, се посветил на проучување на компаративната литература. Како и неговиот славен зет Борхес, тој ослепел со возраста. Починал во Буенос Аирес на 14 јануари 1971 година. Под влијание на поезијата на Французинот Стефан Маларме и Парнасијанците, како и на филозофската мисла на Хозе Ортега и Гасет (особено идеите изразени во „Дехуманизацијата на уметноста“, Гилермо де Торе, заедно со Рафаел Кансинос Асенс, го промовираа формирањето на поетската група Ултра. Во 1920 година, тој го објави Ултраистичкиот вертикален манифест во списанието Греција, термин што го измисли за да го означи движењето. Ултраистичкиот манифест се залагаше за обединување на авангардните тенденции во поезијата и создавање чиста поема, чија единствена основа беа сликата и метафората. Следната година, тој го спонзорираше списанието Ултра, на кое придонесуваше Аргентинецот Хорхе Луис Борхес, а во 1923 година ја објави својата збирка песни „Hélices“, чија содржина е верна на прокламираните естетски принципи.
Две години подоцна, по влијанието на неговиот есеј „Literaturas Europeas de Vanguardes“, тој почна да се посветува речиси исклучиво на книжевната критика, додека Ултраистите се насочуваа кон креационизмот. Преку публикациите „Revista de Occidente“, „Sur“, „El Sol“, „Gaceta Literaria“ (која ја основал во 1927 година со Ернесто Хименез Кабалеро) и „Índice Literario“ (со Педро Салинас во 1932 година), Гилермо де Торе ја бранел естетиката на авангардните уметнички движења. Во 1928 година, ја проширил својата интелектуална активност на наставната област и работел како професор на разни американски универзитети, а од 1956 година како професор на Универзитетот во Буенос Аирес, градот каде што трајно се населил.
Гилермо де Торе, исто така, придонел за разбирањето на современите поети како преведувач на Макс Јакоб и Пол Верлен, и како директор на збирката „Поети на Шпанија и Америка“, за која ги уредувал Комплетните дела на Федерико Гарсија Лорка. Некои од неговите најважни есеи се „Авантура и ред“ (1943), „Проблеми на литературата“ (1951), „Три концепти на латиноамериканската литература“ (1963), „Историја на авангардната литература“ (1965) и „Нови насоки во книжевната критика“ (1970). Преводот од 2005 година на италијански јазик на неговата единствена збирка песни, „Пропелерите“, вклучува некои биографски белешки, „Белешки за мојот татко“, од неговиот син Miguel de Torre Borges објавен од Bibliotheca Aretina. Освен што се појавува во „El Movimiento V. P.“ на Асенс, тој е сатиризиран од Херардо Диего во една од неговите „хинохепи“, насловена како „Гилом де Тур“, како „принц на архипеничкиот пропарокситон“ (принц на архипенскиот пропарокситон).
Како уметнички критичар, тој е познат по неговата биографија „Животот и уметноста на Пикасо“, есејот „Менендес Пелајо и двете Шпании“ и серијата „Авантурата и редот“. Во својот „Триптих на жртвата“, тој анализира три шпански автори - Лорка, Мигел де Унамуно и Антонио Мачадо. Меѓу неговите теоретски дела се монографиите „Гијом Аполинер: Неговиот живот, неговото дело, теориите на кубизмот“, „Проблемите на литературата“, „Клучеви за хиспаноамериканската литература“ (1959) и „Показалецот на вагата“ (1961), во кои ги испитува мотивациите на општествено вклучената уметност, која ја нарекува „ангажирана литература“ во случај на поезија, проза и драма, и „неформализам“ кога ги опишува пластичните уметности.Guillermo de Torre
Неговите последни дела се „Малцинствата и масите во современата култура и уметност“ (1963), „Кон писмата“ (1967), „Метаморфозата на Протеј“ (1967), „Нови насоки во книжевната критика“ (1970) и компилацијата „Книжевна доктрина и критика“ (1970).
Дела
Поезија Хеликси, Мадрид: Mundo Latino, 1923. Критика Вертикален манифест. 1920 година.