десно|мини|Насловна страница од третото издание на „Сериозен предлог“. Мери Астел (12 ноември 1666 – 11 мај 1731) — англиска протофеминистичка писателка, филозофка и реторичарка која се залагала за еднакви образовни можности за жените. Астел првенствено се памети како една од првите застапнички на правата на жените во Англија, а некои коментатори ја сметаат за „првата англиска феминистка“.Batchelor, Jennie, "Mary Astell". The Literary Encyclopedia. 21 March 2002. Accessed 6 July 2008.
Делата на Астел, особено „Сериозен предлог до дамите“ и „Некои размислувања за бракот“, се залагаат за фундаменталната интелектуална еднаквост меѓу мажите и жените. Се смета дека нејзините филозофски дела влијаеле врз следните генерации образовани жени, вклучувајќи ја и книжевната група позната како „Сините чорапи“, чии дискусии за книжевноста, науката и филозофијата честопати се фокусирале на прашања поврзани со образованието и еднаквоста на жените. Астел, која никогаш не се омажила, ги формирала поголемиот дел од своите блиски лични односи со жените. Во текот на раните 1700-ти години, таа се повлекла од јавниот живот и се посветила на планирање и управување со добротворно училиште за девојчиња. Астел се сметала себеси за самостојна и се гордеела со унапредувањето на својата мисија да му стави крај на угнетувањето на жените.
И покрај придонесот на Астел во феминистичката кауза, постои забележителна тензија во поширокиот корпус на науката кога станува збор за нејзино категоризирање како недвосмислена „прва англиска феминистка“. Ова несовпаѓање произлегува од спротивставените интелектуални заложби на Астел. Покрај нејзиното верување во вродениот интелектуален потенцијал на жените и нејзиното темелно истражување на опасностите од угнетувачките сопрузи, Мери Астел цврста ја подржувала Висока Ториевска партија, била конзервативна памфлетистка и застапничка на доктрината за пасивна послушност. Дури и за време на нивното првично објавување, нејзините најсилни политички ставови можеби изгледале застарени и надвор од допир со преовладувачките верувања во тоа време. Понатаму, нејзиниот акцент на важноста на религијата за женското пријателство и феминистичката мисла ги дистанцирало современите критичари на нејзиното творештво.Kinnaird, Joan K. (1979). "Mary Astell and the Conservative Contribution to English Feminism". Journal of British Studies. 19 (1): 53–75. doi:10.1086/385747. ISSN 1545-6986. S2CID 161848352.
Ран живот Биле зачувани многу малку записи за животот на Мери Астел. Како што објаснува биографката Рут Пери: „Како жена, таа имала малку или воопшто немала работа во светот на трговијата, политиката или правото. Таа се родила, починала; поседувала мала куќа неколку години; чувала банкарска сметка; помогнала да се отвори добротворно училиште во Челзи: овие факти можат да ги обезбедат јавните листи.“Perry, 22. Иако Пери открила писма и фрагменти од ракописи, таа забележува дека ако Астел не им пишувала на богатите аристократи кои можеле да си дозволат да пренесат цели имоти, многу малку за нејзиниот живот би бил познат.Project Vox team. (2024). “Mary Astell.” Project Vox. Duke University Libraries.
Астел била родена во Њукасл на Тајн на 12 ноември 1666 година, во семејството на Питер и Мери (Ерингтон) Астел.Smith, Mary Astell, 2. Нејзините родители имале уште две деца, Вилијам, кој починал во детството, и Питер, нејзиниот помлад брат. Таа била крстена во црквата „Свети Јован“ во Њукасл. Нејзиното семејство било од горната средна класа и живеело во Њукасл во текот на нејзиното рано детство. Нејзиниот татко тргувал со јаглен, бил службеник во „Хостменс“ во Њукасл на Тајн и конзервативен ројалист англиканец. Дедото на Мери по мајчина линија исто така бил трговец и член на еснафот „Хостменс“. Поради успехот на нејзиното семејство во бизнисот со јаглен, нејзиното семејство пораснало и постигнало релативна благосостојба. Во времето на раѓањето на Мери, нејзиното семејство не било дел од благородништвото. Во рок од една година од раѓањето на Мери, нејзиното семејство се издигнало на повисок статус по зголемувањето на статусот на еден предок. Мери не добила формално образование, иако добила неформално образование од нејзиниот чичко Ралф Астел; тој дипломирал на Кембриџ и бил поранешен свештеник чиј алкохолизам бил причина за неговото суспендирање од Англиканската црква. Иако бил суспендиран од Црквата, тој бил поврзан со филозофската школа со седиште во Кембриџ, која ги темелела своите учења на филозофи како Аристотел, Платон и Питагора. Нејзиниот татко починал кога имала 12 години, оставајќи ја без мираз. Со остатокот од семејните финансии инвестирани во високото образование на нејзиниот брат, Мери и нејзината мајка се преселиле да живеат кај тетката на Мери.
Откако се преселила кај нејзината тетка, малку се знае за животот на Мери Астел сè до нејзините рани дваесетти години. Веројатно таа продолжила да добива неформално образование од нејзиниот чичко, но нема конкретни докази. Можно е недостатокот на мираз на Мери и финансиската состојба на нејзиното семејство да ги ограничиле нејзините можности за понатамошно образование или напредување. Не е познато дали имала блиски пријатели или била вклучена во романтични врски. Не е јасно дали била вклучена во некои политички или социјални каузи во тоа време, иако нејзините подоцнежни дела укажуваат на интерес за прашања поврзани со образованието и еднаквоста на жените.
Кариера мини|Не бил зачуван портрет на Астел, но студијата на Џошуа Рејнолдс за портрет на млада жена ( 1760–65) во Музејот на историјата на уметноста во Виена, била искористена како илустрација на корицата на „Елоквенцијата на Мери Астел“ (2005) од Кристин Мејсон Сатерленд. Неколку години по смртта на нејзината тетка во 1684 година, Астел сама се преселила во Лондон, веројатно поради политичките немири што се случиле помеѓу 1686-1688 година во Њукасл. Во Лондон, таа се запознала со круг книжевни и влијателни жени, вклучувајќи ги Мери Чадли, Елизабет Томас, Џудит Дрејк, Елизабет Елстоб и Мери Вортли Монтагју.Sowaal, Alice. "Mary Astell", Stanford Encyclopedia of Philosophy (2005), 16 December 2006. Овие жени помогнале во развојот и објавувањето на нејзиното дело, како и Вилијам Санкрофт, претходно надбискуп на Кентербери. Врзан со својата претходна заклетва кон Џејмс II, тој одбил да се заколне на верност кон Вилијам III по Славната револуција од 1688 година и станал нежител. Тој обезбедил финансиска поддршка за Астел и ја запознал со нејзиниот иден издавач. Астел подоцна му посветила збирка поезија.
Во тоа време, Астел веројатно поминала некое време во манастир во Франција, каде што била изложена на идеи за образование и независност на жените. Таа била една од првите Англичанки, по Батсуа Макин, која ја застапувала идејата дека жените се исто толку рационални како и мажите и исто толку заслужуваат образование. Првпат објавена анонимно и потпишана „Од љубовник на својот пол“ во 1694 година, нејзината книга „Сериозен предлог до дамите за унапредување на нивниот вистински и најголем интерес“ претставува план за женски колеџ каде што жените би можеле да се занимаваат со умствен живот.Henderson-Bryan, Bethanie (12 May 2018). "Mary Astell: the first feminist? • The Crown Chronicles". The Crown Chronicles. Retrieved 21 April 2019. Во 1697 година, таа го објавила вториот дел од нејзината книга „Сериозен предлог“ насловен „Во кој се нуди метод за подобрување на нивниот ум“.
Во 1700 година, Астел ја објавила книгата „Некои размислувања за бракот“.Astell, Mary, 1668–1731, Some Reflections Upon Marriage, Occasioned by the Duke and Dutchess of Mazarine's Case; Which is Also Considered, London: Printed for John Nutt, near Stationers-Hall, 1700. Таа ги критикувала филозофските основи на институцијата брак во Англија во 1700-тите години, предупредувајќи ги жените за опасностите од избрзан или непромислен избор. Војвотката од Мазарин била користена како пример за „опасностите од лошо образование и нееднаков брак“. Астел изјавила дека образованието ќе им помогне на жените да донесат подобри брачни избори и да се справат со предизвиците на брачната состојба: „Таа има потреба од силен разум, од вистински христијански и добро расположен дух, од целата помош што најдоброто образование може да ѝ ја даде и треба да има добра сигурност во сопствената цврстина и доблест, која се осмелува на такво искушение“.
Астел предупредува дека разликата во интелигенцијата, карактерот и среќата може да доведе до мизерија и препорачува бракот да се заснова на трајно пријателство, а не на краткотрајна привлечност. Жената треба да бара „добро разбирање, достоен ум, а во сите други аспекти да има што е можно повеќе еднаквост“. Астел ја проширила оваа тема како одговор на критичарите во третото издание на „Некои размислувања за бракот“. мини|Насловна страница од изданието од 1706 година на „Размислувања за бракот“. Таа се повлекла од јавниот живот во 1709 година за да стане раководител на добротворно училиште за девојчиња во Челзи, финансирано од две богати филантропи, Кетрин Џонс и Елизабет Хејстингс. Поддржана од Друштвото за ширење на христијанското знаење, Астел ја дизајнирала училишната програма и се смета дека тоа била првото училиште во Англија со одбор на гувернери составен исклучиво од жени. Кога имала 60 години, во 1726 година, Астел била поканета да живее кај Кетрин Џонс, со која живеела до нејзината смрт во 1731 година.
Астел починала во Лондон неколку месеци по мастектомија за отстранување на канцерогената десна дојка. Во последните денови од животот, таа одбивала да ги види своите познаници и останувала во соба со својот ковчег, мислејќи само на Бога; била погребана во дворот на црквата Челзи во Лондон.. Oregon State. Archived from the original on 21 February 2015. Retrieved 1 May 2011.
Астел е запаметена по нејзината способност да дебатира и со мажи и со жени, како и по нејзините револуционерни методи на преговарање за позицијата на жените во општеството преку вклучување во филозофска дебата (Рене Декарт имал посебно влијание), наместо да ги базира своите аргументи на историски докази, како што било чесно случај. Декартовата теорија за дуализам, одвоен ум и тело, ѝ овозможила на Астел да ја промовира идејата дека жените, како и мажите, имаат способност да расудуваат и, следствено, тие не треба да се третираат толку лошо; „Ако сите мажи се раѓаат слободни, зошто сите жени се раѓаат како робови?“Astell, Reflections, 107.
Книги Делата на Мери Астел биле објавувани анонимно. Нејзините две најпознати книги, „Сериозен предлог до дамите, за унапредување на нивниот вистински и најголем интерес“ (1694) и „Сериозен предлог, дел II“ (1697), го истакнувале нејзиниот план за воспоставување нов вид институција за жени, која ќе им помогне на жените да добијат и религиозно и световно образование. Таа предлага проширување на кариерните можности на жените надвор од мајчинството и калуѓерството. Таа сметала дека необразованите жени се загрижени за убавината и суетата, а недостатокот на образование е коренот на нивната инфериорност во однос на мажите, а не дека се природно инфериорни. Астел сакала сите жени да имаат иста можност како и мажите да ја поминат вечноста на небото со Бога, и верувала дека за ова треба да бидат образовани и да ги разберат своите искуства. Образованието во стилот на „манастирско“ образование што го предложила требало да им овозможи на жените да живеат во заштитена средина, без влијанија од надворешното патријархално општество.