Димитар Димитров Агура (; ; Siupiur (2004), p. 217 or Dimitrie Agura, also Agură; 26 октомври 1849 – 11 октомври 1911) бил бугарски историчар, еден од првите професори по историја на Софискиот универзитет и ректор на истиот. Роден е во Руската Империја во семејство на Бесарабски Бугари; кога Јужна Бесарабија и била доделена на Молдавија во 1856, станал молдавски поданик, и стекнал познавање на романскиот јазик. Неговото длабоко навлегување во романската култура било дополнително засилено во периодот на Обединетите Кнежевства во 1860-тите и 1870-тите: младиот Агура завршил Бугарска гимназија во Болград, Соколската семинарија во Јаши, и Универзитет во Јаши, при што се приклучил на литературното друштво Јунимеа. Работејќи како учител и инспектор во романските провинциски училишта, тој се спријателил со колегите од Јунимеа како Михај Еминеску и Јон Креанга. Поради ненадејна болест се вратил во Болград, каде што сè уште бил активен за време на ослободувањето на Бугарија во 1877–1878.
Агура на крајот одлучил да емигрира во Кнежевството Бугарија, приклучувајќи се на неговата новоформирана интелектуална елита. Влегол во Министерството за внатрешни работи како кариерен бирократ (1879), а девет месеци во 1883 бил министер за народно просвештение. Се вратил на својата учителска професија—со периоди како директор на гимназии во Пловдив и Софија—за потоа да стане предавач на новоформираната Висока школа во Софија (1889).
Белешки
Категорија:Бугарски историчари