Scorpaena scrofa, шкрапина или шкарпина, или риба шкорпион — отровен морски вид на зракоперкаста риба од семејството Scorpaenidae. Се наоѓа во Средоземното Море, во источниот Атлантски Океан и западниот Индиски Океан.
Таксономија Scorpaena scrofa првпат формално била опишана во 1758 година од Карл Линеј во 10-то издание на неговото дело „Систем на природата“ во која ги наведува типските местоположби како Средоземното Море во Рим и Марсеј.
Опис Scorpaena scrofa е најголемата источноатлантска риба од нејзин таксон. Нејзината обоеност се движи од црвена до светло розова, а има темни дамки на телото. Има отровни боцки и може да достигне максимална тежина од околу 3 кг. Може да порасне до максимална должина од 50 см, но обично е околу 30 см.
Има 12 грбни боцки, 9 грбни меки перки, три анални боцки и пет меки перки. Често има темна дамка помеѓу 6-тите и 11-тите грбни боцки. Има долги супраорбитални пипала.
Распространетост Scorpaena scrofa се наоѓа во Средоземното Море. Исто така, се наоѓа во источниот Атлантски Океан околу Британските Острови, каде што е ретка, јужно до Сенегал, Канарските Острови и Зелен ’Рт. Во Индискиот Океан, најсеверниот запис е од Акабанскиот Залив и со оглед на нејзината појава во западниот Индиски Океан, се смета дека овој запис е малку веројатно да биде резултат на антилесепската миграција од Медитеранот преку Суецкиот канал.
Живеалиште Scorpaena scrofa е демерсална и живее во морски и солени средини со карпести, песочни или калливи дна на длабочина од 20-500м. Преку ден, живее во дупки и пештери. Ноќе излегува да лови.
Однос Шкрапината е седечка, осамена и немиграциска риба. Таа е предаторска, хранејќи се со други риби, како и со ракови и мекотели. Ова е една од рибите што ги користи морската пијавица Pontobdella muricata како домаќин.
Како храна Шкрапината е традиционална состојка во марсејскиот бујабес и во тосканскиот качуко. Исто така, широко се користи во јапонската кујна.
Наводи
Категорија:Риби на Европа Категорија:Незагрозени видови според МСЗП Категорија:Животински таксони опишани од Карл Линеј