Ангилиформноста е морфолошки образец кај рибите, именуван по јагулите. Ангилиформните риби се препознатливи по своето долго, тенко тело и се движат со ангилиформно движење. Каудалната перка често е поголема во однос на другите перки кои се намалени, отсутни или споени со каудалната перка.
Во овој тип на риби, спаѓаат повеќе групи вклучително и Anguilliformes, Synbranchiformes, Clariidae, Dipnoi, Cobitidae, Gymnotidae, и Electrophorus electricus.
Преку роботски модели е претставено движењето на овие риби. Основата која помага при дизајнирање на овие риби е мускулната активација и закривеноста на телото. Ваквите биомиметички апликации имаат импликации за технологиите за подводно истражување и следење.
Динамиката на ангилиформното тело дава суштински увид за интеракцијата помеѓу мускулната активација и закривеноста на телото, што го дефинира движењето на овие видови. За симулирање на оваа интеракција, развиен е посебен модел со помош на кој се ангилиформните риби.
Телото на ангуилиформните јагули покажува конвергентна еволуција, каде што далечно поврзаните линии независно еволуирале со слични морфолошки и локомоторни адаптации. Истражувањата за моделите на миграција на јагулите покажале дека филогенетски далечните групи во рамките на Anguilliformes - вклучувајќи ги и слатководни јагули - независно еволуирале со слични стратегии за животна историја и покрај дивергенцијата пред приближно 150 милиони години. Оваа паралелна еволуција се протега надвор од однесувањето за да ги опфати фундаменталните карактеристики на ангуилиформните јагули: издолжената, змијолика форма на телото и брановидното движење на пливање што ја дефинираат оваа група. Независниот развој на ангуилиформните особини низ повеќе линии на јагули покажува како природната селекција постојано го фаворизирала овој посебен план на телото и локомоторната стратегија во морските средини.
Наводи
Категорија:Анатомија на риби