Бронзените икони од Свамималај се бронзени идоли и статуи произведени во Свамималај, Тамил Наду. Признаен е како географска ознака од Владата на Индија во 2008–09 година.

Историја За време на владеењето на империјата Чола, Раџа Раџа I ангажирал група скулптори за изградба на храмот Брихадесварар во Танџавур. Скулпторите помогнале во изработката на статуите за храмот Аираватесвара, а подоцна се населиле во Свамималај.

Произвотство Иконите се движат од 1,8 метри до 3,7 метри во висина. Производството е строго контролирано и ограничено по број за да се одржи квалитетот. Изработените статуи главно вклучуваат статуи на хиндуистички божества. Други икони на животни, фигури на мажи и жени исто така се леат врз основа на барањата. Статуите се изработуваат со техника на леење восок, а леењето може да биде од два вида - цврсто и шупливо.

Традиционално се користат цврсти восочни калапи, а моделот на потребната слика се лие како калап исполнет со восок, направен со мешање на чист пчелин восок со смола од чинар и масло од мелени ореви во сооднос 4:4:1. Восочниот модел е премачкан со три слоја глина познати како инвестициски материјал, при што секој слој е направен од различна глина Првиот слој со дебелина од 3 мм се добива кога фина иловица или алувијална почва собрана од коритото на реката Кавери се ситно меле со јагленисана лушпа од ориз измешана со кравји измет, вториот слој со мешање на глина од оризови полиња со песок, а третиот слој е мешавина од груб песок со глина. За големи статуи, глинената обвивка се зајакнува со метални прачки.

Калапот се загрева за да се отстрани восокот, а стопениот метал се истура во калапот. Во историски времиња, стопениот метал бил легура од пет метали: злато, сребро, бакар, цинк и олово, позната како Панчалоха. Бидејќи златото и среброто се скапи, тие се замениле со калај и железо. Откако металот ќе се олади, калапот се крши и металната статуа се полира дополнително за да се добие иконата.

Мерења Скулпторот земал мерки користејќи единици за мерење утврдени во Шилпа Шастрите за изработка на икони. Основната единица за мерење е тала, што е растојанието помеѓу линијата на косата и крајот на долната вилица. Талата е поделена на 12 еднакви делови наречени ангули (грубо еквивалентна на ширината на прст), кои потоа се поделени на осум јави (големина на зрно јачмен) и така натаму се до најмалата единица, параму (помала од крајот на едно влакно). Мерењата се бележат со помош на тесна лента од лист од кокосово дрво исечено според потребната должина на иконата и превиткана на различни должини пропорционално на должината на различните делови од иконата.

Занаетчии Околу 1200 луѓе во Свамималај се занимаваат со обликување на метал. Занаетчиите се познати како стапати, кои традиционално потекнуваат од заедницата Вишвакарма и се занимавале со леење метал со неколку генерации наназад.

Извоз Бронзените икони изработени во Свамималај се многу барани и се извезуваат во голем број земји, вклучувајќи ги САД, Обединетото Кралство, Канада, Австралија, Јужна Африка, Швајцарија, Малезија и Тајланд. Околу 60 проценти од вкупното производство се извезува и статуите се поставуваат во хиндуистички храмови изградени во различни земји од страна на индијците во дијаспора.

Географска ознака Во 2008 година, Владата на Тамил Наду аплицирала за географска ознака за бронзените икони во Свамималај. Владата на Индија официјално ги признала како географска ознака од 2008-09 година.

Наводи

Категорија:Индиски ракотворби