десно|мини|229x229пкс|Архимандритот Николај го чита говорот (пристапна беседа) на неговото наречение за епископ Токиски. Следното утро било извршено неговото епископско ракополагање. Наречение — поставување на монах за епископ во православните цркви. Тоа му претходи на епископското ракополагање.
Обредот за назначување епископ е зачуван од древно време, според кој свештенството и народот избирале кандидат за епископијата, по што веста за ова била свечено објавена и била дадена согласност за ракополагање. Во современата практика на повеќето помесни православни цркви, епископот го избира Светиот архијерејски собор или Светиот синод.
Во практиката на Руската православна црква, назначувањето на епископи се врши во црквата одделно од ракополагањето според наредба што се обликувала не подоцна од 17 век.
Македонската православна црква исто така извршува наречение на новоизбраните архијереи.
Постапката за извршување на црковниот обред за назначување на епископ е содржана во Службената книга на хиерархиската литургија. Кандидатот чита говор (пристапна беседа) за време на именувањето. Говорот при назначувањето претставува еден вид „програма“ за идниот епископ; во исто време, традиционално вклучува благодарност до оние луѓе на кои кандидатот им го должи својот духовен развој и тројното исповедање на верата и ветување дека ќе се придржува до учењата на Православната црква, каноните на Православната црква и дека ќе биде во послушност кон хиерархијата.
Наводи
Категорија:Православни цркви Категорија:Православие Категорија:Зборови што ги нема во ТРМЈ Категорија:Христијански поими