Делфи

мини|Делфи меѓу главните грчки светилишта

мини|Делфи меѓу главните грчки светилишта Делфи ( /ˈ d ɛ l f aɪ , ˈ d ɛ l f i / ; ), во легендата претходно наречена Пито (Πυθώ), била древна света област и седиште на Питија, главната свештеничка која била консултирана за важни одлуки низ античкиот класичен свет. Античките Грци сметале дека центарот на светот е во Делфи, обележан со камениот споменик познат како Омфалос од Делфи (папок).

Според Суда, Делфи го добил своето име од Делфина, змијата (дракаина) која живеела таму и била убиена од богот Аполон (во други извештаи змијата била машката змија Питон).

Светата област зафаќа исцртана област на југозападната падина на планината Парнас .

Денеска Делфи претставува обемен археолошки локалитет, а од 1938 година е дел од Националниот парк Парнасос. Областа е призната од УНЕСКО како светско наследство бидејќи имала големо влијание во античкиот свет, како што сведочат различните споменици изградени таму од повеќето важни антички грчки градови-држави, демонстрирајќи го нивното фундаментално хеленско единство.

Во непосредна близина на светиот предел се наоѓа мал современ град со истото име.

Имиња Делфи го дели истиот корен со грчкиот збор за утроба, δελφύς delphys.

Пито (Πυθώ) е поврзан со Питија, свештеничката која служела како свештеничка, и со Питон, змија или змеј кој живеел на местото.Konstaninou, Ioanna "Delphi: the Oracle and its Role in the Political and Social Life of the Ancient Greeks" (Hannibal Publishing House, Athens) „Пајтон“ е изведен од глаголот πύθω (pythō),LSJ s.v. πύθω. „гние“.

Делфи и делфискиот регион Денес Делфи е општина во Грција, како и современ град во непосредна близина на античкиот предел. Современиот град е создаден по отстранувањето на зградите од светиот предел за да може да се ископа вториот. Двата Делфи, стариот и новиот, се наоѓаат на грчкиот национален пат 48 помеѓу Амфиса на запад и Ливадеја, главниот град на Вотија, на исток. Патот ја следи северната падина на преминот помеѓу планината Парнас на север и планините на полуостровот Десфина на југ. Преминот е на реката Плеистос, тече од исток кон запад, формирајќи природна граница преку северот на полуостровот Десфина и обезбедувајќи лесна рута низ него.

На западната страна долината се спојува со долината север-југ помеѓу Амфиса и Итеја.

На северната страна на раскрсницата во долината, кај млазот на Парнас кој се наѕира над долината што е потесна од неа се наоѓа местото на античката Криса, која некогаш била владејачка сила на целиот систем на долината. И Амфиса и Криса се спомнати во Каталогот на бродови на Илијада. Тоа претставувало микенско упориште. Археолошките датуми на долината датираат од раноеладскиот период. Самата Криса е средноеладска. Овие рани датуми се споредливи со најраните датуми во Делфи, што сугерира дека Делфи бил присвоен и трансформиран од Фокијците од античка Криса. Се верува дека урнатините на Кира, денес дел од пристаништето Итеја, биле пристаништето Криса со исто име.

Археологија

мини|Полигоналниот ѕид, 1902 година Локалитетот првпат бил накратко испитуван во 1880 година од страна на Бернар Хаусулие (1852-1926) во име на Француското училиште во Атина, на кое некогаш бил член. Местото тогаш било окупирано од селото Кастри, кое се состоело од околу 100 куќи со 200 жители. Кастри („тврдина“) се наоѓала на ова место уште од уништувањето на местото од Теодосиј I во 390 година. Веројатно оставил тврдина за да се увери дека нема повторно да се насели, но тврдината станала новото село. Тие го ископувале каменот за повторна употреба во нивните сопствени згради. Британските и француските патници кои го посетиле местото се посомневале дека станува збор за антички Делфи. Пред да се изврши систематско ископување на местото, селото морало да се пресели, но жителите давале отпор.

Можноста за преселување на селото се случила кога било значително оштетено од земјотрес, при што селаните понудиле целосно ново село во замена за старото место. Во 1893 година, Француската археолошка школа отстранила огромни количества почва од многубројните свлечишта за да ги открие главните градби и градби на светилиштето на Аполон и храмот на Атина, Атина Проноја заедно со илјадници предмети, натписи и скулптури.

За време на големото ископување, биле откриени архитектонски членови од христијанска базилика од петтиот век, кои датираат од времето кога Делфи била епископија. Други значајни доцноримски градби се источните бањи, куќата со перистил, Римската агора, големата цистерна. На периферијата на градот се наоѓале доцноримски гробишта.

Југоисточно од пределот на Аполон се наоѓал таканаречениот Југоисточен замок, зграда со фасада долга 65 метри, распослана на четири нивоа, со четири триклинии и приватни бањи. Големите садови за складирање ги чувале резервите, а во собите биле откриени други садови и луксузни предмети. Меѓу наодите се издвојува мал леопард направен од бисер, веројатно од сасанско потекло, изложен во приземната галерија на Археолошкиот музеј Делфи. Куќата датира од почетокот на петтиот век и функционирала како приватна куќа до 580 година, но подоцна била претворена во грнчарска работилница.Petrides, P., 1997, «Delphes dans l’Antiquité tardive : première approche topographique et céramologique», BCH 121, 681-695 Дури тогаш, во почетокот на шестиот век, се смета дека градот започнал да опаѓа: неговата големина била намалена и неговите трговски контакти се смета дека биле драстично намалени. Локалното грнчарско производство се произведува во големи количини:Petrides, P., 2003, «Αteliers de potiers protobyzantins à Delphes », in Χ. ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ (ed.), 7ο Διεθνές Συνέδριο Μεσαιωνικής Κεραμικής της Μεσογείου, Θεσσαλονίκη 11-16 Οκτωβρίου 1999, Πρακτικά, Αθήνα, 443-446 е погруб и изработен од црвеникава глина, со цел да се задоволат потребите на жителите.

Светиот Пат останал главната улица на населбата, претворена, сепак, во улица со комерцијална и индустриска употреба. Околу агората биле изградени работилници како и единствената интрамуроска ранохристијанска базилика. Домашното подрачје се простирало главно во западниот дел на населбата. Куќите биле прилично пространи и две големи цистерни им обезбедувале проточна вода.Petrides, P., 2005, «Un exemple d’architecture civile en Grèce: les maisons protobyzantines de Delphes (IVe–VIIe s.)», Mélanges Jean-Pierre Sodini, Travaux et Mémoires 15, Paris, pp. 193-204 мини|Археолошки музеј на Делфи, дизајниран од Александрос Томбазис

Археолошки музеј Делфи

Во музејот се сместени артефакти поврзани со древниот Делфи, вклучувајќи ја и најраната позна Химна на Делфи, Кочија од Делфи, Клеобис и Битон, златни богатства откриени под Светиот Пат, Сфингата од Наксос и фрагменти од релјефи од Сифниската Ризница. Веднаш до излезот се наоѓа натписот на кој се споменува римскиот проконзул Галио.

Архитектура мини|План на локацијата на горната Света област, Делфи. Надворешниот ѕид што го опкружува е 190 метри долг и 135 метри широк и е прооден од девет порти. Повеќето од урнатините кои преживеале денес датираат од најинтензивниот период на активност на локалитетот во шестиот век п.н.е.

Храм на Аполон Урнатините на храмот на Аполон кои се видливи денес датираат од четвртиот век п.н.е., а се од периперална дорска градба. Го подигнале Спинтар, Ксенодорос и Агатон на остатоците од претходниот храм, датиран во шестиот век. п.н.е., кој бил подигнат на тоа место во седмиот век пр.н.е. Изградбата им се припишува на архитектите Трофониос и Агамед.

Древната традиција опфаќа четири храмови кои последователно го окупирале местото пред пожарот кој се случил во 548/7 п.н.е., по кој Алкмеонидите изградиле петти храм. Поетот Пиндар го прославил храмот на Алкмеонидите во Питијан 7.8-9 и исто така дал детали за третата градба (Пајански 8. 65-75). Други детали биле дадени од Павзанија (10.5.9-13) и Хомерската химна на Аполон (294 фф). Се вели дека првиот храм бил изграден од маслинови гранки од Темпејската Долина. Вториот бил направен од пчели од восок и крилја, но за чудо бил однесен од силен ветер и таложен меѓу Хиперборејците. Третиот, како што е опишан од Пиндар, бил создаден од божествата Хефест и Атина, но неговите архитектонски детали вклучувале фигури слични на сирена или „волшебнички“, чии злобни песни на крајот ги испровоцирале олимписките божества да го закопаат храмот во земјата (според Павзанија, бил уништен од земјотрес и пожар). Според зборовите на Пиндар упатени до музите:

Музите, каква што беше нивната мода, прикажана Со вештината во сите уметности Од рацете на Хефест и Атина? Од бронзените ѕидови Застанаа столбовите, Но, од злато беа шест маѓепснички Кои пееја над орелот. Но синовите на Крон Ја отворија земјата со гром И го сокрија најсветото од сè создадено.

Се вели дека четвртиот храм бил изграден од камен од Трофониј и Агамед. Сепак, една теорија од 2019 година дава сосема ново објаснување на горенаведениот мит за четирите храмови на Делфи.

Ризници мини|Реконструираната Ризница на Атињаните, изградена за да ја одбележи нивната победа во Маратонската битка Од влезот на горниот локалитет, продолжувајќи нагоре по падината на Светиот Пат, речиси до храмот на Аполон, се наоѓаат голем број заветни статуи и бројни т.н. ризници. Тие биле изградени од многу грчки градови-држави за да ги одбележат победите и да се заблагодарат на пророчничката за нејзините совети, за кои се сметало дека придонеле за тие победи. Овие градби ги држеле приносите на Аполон; тие често биле „десеток“ или десетина од пленот на битката. Најимпресивно е денес веќе обновената Атинска ризница, изградена за да ја одбележи нивната победа во Маратонската битка во 490 година. п.н.е.

Сифниската ризница била посветена од градот Сифнос, чии граѓани давале десеток од приносот од нивните рудници за сребро додека рудниците нагло не завршиле кога морето ги поплавило.

Една од најголемите ризници била онаа на Аргос. Откако го изградиле во доцниот класичен период, Аргејците се горделе со воспоставувањето на своето место во Делфи помеѓу другите градови-држави. Ризницата била завршена во 380 п.н.е., и се смета дека црпела инспирација најмногу од храмот на Хера сместен во Арголис. Меѓутоа, неодамнешните анализи на архајските елементи на ризницата сугерираат дека претходело на неговото основање.

Други ризници што може да се идентификуваат се оние на Сикионците, Беотците, Масалиотите и Тебанците.

<gallery mode="packed">

File:Treasury of the Boeotians.jpg|Беотска ризница

File:Treasury of Cnidus 1.jpg|Книдијанска ризница

File:The Treasury of the Sicyonians on the Sacred Way at the Sanctuary of Apollo (Delphi) on October 4, 2020.jpg|Сикионска ризница

File:Sideview of the Siphnian Treasury at the Sanctuary of Apollo (Delphi) on October 4, 2020.jpg|Сифнијанска ризница

</gallery>

Олтарот на Хиотите Сместен пред храмот на Аполон, главниот олтар на светилиштето бил платен и изграден од жителите на Хиос. Натписот на корнизот е датиран во петтиот век п.н.е. Тој бил целосно изработен од црн мермер, освен основата и корнизот. Тој бил обновен е во 1920 година.

Стоа на Атињаните мини|Поглед на Атинската Ризница; Стоата на Атињаните од десната страна Стоата, или отворен, покриен трем, е поставена во приближно исток-запад по должината на основата на полигоналниот ѕид што ја задржува терасата на која се наоѓа Храмот на Аполон. Не постои археолошка сугестија за поврзаност со храмот. Стоата се отворала кон Светиот Пат. Блиското присуство на Ризницата на Атињаните сугерира дека овој кварт на Делфи се користел за атинскиот бизнис или политика, бидејќи стоите обично се наоѓаале на пазарите.