Историја на електроконвулзивна терапија во Обединетото Кралство

Електроконвулзивна терапија (ЕКТ, во минатото понекогаш наречена електрична конвулзивна терапија, третман на конвулзии или електроплексија) — контроверзен психијатриски третман во кој напади се предизвикуваат со електрична енергија. ЕКТ за прв пат се користела во Обединетото Кралство во 1939 година. Иако нејзината употреба опаѓа со децении, сепак била практикувана на околу 11.000 луѓе годишно во раните 2000-ти.

Во современата психијатриска пракса, ЕКТ се користи главно во третманот на депресија. Понекогаш се користи исто така и во третманот на други нарушувања како што е шизофренијата. При изведување на модерна ЕКТ, на пациентот му се дава анестетик и мускулен релаксант. Краткопулсна електрична струја од околу 800 милиампери се пренесува помеѓу две електроди на главата на неколку секунди, предизвикувајќи напад. Резултирачката конвулзија е модифицирана од мускулниот релаксант. ЕКТ обично се дава на пациетни во болница; околу еден од пет третмани се даваат амбулантски. Третманот обично се дава двапати неделно (понекогаш три пати неделно) за вкупно 6-12 третмани, иако циклусите може да бидат подолги или пократки. Околу 70 проценти од пациентите на ЕКТ се жени. Околу 1.500 пациенти на ЕКТ годишно во Велика Британија се лекуваат без нивна согласност според Законите за ментално здравје или одредбите од обичното право.Care Quality Commission 2010 Monitoring the use of the Mental Health Act in 2009/10 : 89–93

Рани години: 1938–1969 ЕКТ била измислена во Италија во 1938 година. Во 1939 година била донесена во Англија и го заменила кардиазолот (метразол) како префериран метод за предизвикување на напади во конвулзивна терапија во британските ментални болници. Иако набрзо се утврдило како особено корисен метод во третманот на депресија, се користела и кај луѓе со широк спектар на ментални нарушувања. Постоеле големи варијации во количината на ЕКТ што се користела помеѓу различните болници. Освен што се користела како терапевтски третман, ЕКТ се користела и за контрола на однесувањето на пациентите. Првично давана во немодифицирана форма (без анестетици и мускулни релаксанти), болниците постепено се префрлиле на користење на модифицираната ЕКТ, процес што бил забрзан со познат правен случај.

Потекло на ЕКТ ЕКТ потекнува како нова форма на конвулзивна терапија, а не како сосема нов третман. Конвулзивната терапија била воведена во 1934 година од унгарскиот невропсихијатар Ладислас Ј. Медуна, кој верувајќи дека шизофренијата и епилепсијата се антагонистички нарушувања, тој предизвикувал напади кај пациенти прво со камфор, а потоа со кардиазол.

Во меѓувреме, во Рим, професор по невропсихијатрија, Уго Черлети истражувал за епилепсијата и користел електрични шокови за предизвикување напади кај кучиња. Черлети ја посетил кланицата во Рим каде што се користеле електрични шокови за свињи да паднат во кома пред нивно колење. Инспириран од фактот дека свињите всушност не биле убивани со напон од 125 волти што движел електрична струја низ главата неколку десетинки од секундата, тој решил да експериментира врз човек. Во април 1938 година, Черлети за прв пат пробал електротерапија врз човек кој бил донесен во неговата клиника во збунета состојба од страна на полицијата. На човекот му биле дадени вкупно 11 третмани и тој се опоравил. Подоцна се покажало дека три месеци претходно примал третман со кардиазол во друга болница. Черлети го нарекол својот третман „електрошок“ и развил теорија дека тој функционира така што предизвикува мозокот да произведува витални супстанции што ги нарекол „акро-агонини“ (од грчкиот збор за „екстремна борба“). Тој ја применил својата теорија во пракса со инјектирање на пациенти со суспензија од електрошокиран свински мозок, со охрабрувачки резултати. Терапијата со електрошокиран свински мозок ја користеле неколку психијатри во Италија, Франција и Бразил, но не станала толку популарна како ЕКТ. Конвулзивната терапија со кардиазол наскоро била заменета со ЕКТ низ целиот свет. Черлети и Бини биле номинирани за Нобелова награда, но не ја добиле.

Како трага од потекло, галванизмот можеби бил попримитивна форма на ЕКТ, така што Џејмс Линд бил меѓу првите што предложил електрошок терапија за лудило кон крајот на 1700-тите.

Рана употреба на ЕКТ во Велика Британија ЕКТ пристигнала во Велика Британија со Лотар Калиновски, еден од асистентите на Черлети, кој бил на пат кон САД. Калиновски ја демонстрирал техниката на Черлети во Невролошкиот институт Бурден (BNI) и напишал статија за ЕКТ која се појавила во Лансет во декември 1939 година. Тој трврдел дека електрично предизвиканите напади се поевтини и полесни за администрирање од кардиазолните напади. Првиот труд за ЕКТ од британски автори се појавил три недели подоцна во истото списание. Џералд Флеминг, медицински началник на болницата Барнвуд Хаус во Глостер и уредник на „Журнал за ментална наука“, психијатарот Фредерик Гола и неврофизиологот Вилијам Греј Волтер (двајцата од BNI) опишале како го тестирале новиот метод на конвулзивна терапија кај пет хронично шизофренични пациенти од Барнвуд Хаус. Биле дискутирани електричните параметри, техниката на администрирање, нападите и електроенцефалограмите, но не терапевтските резултати. Во уреднички текст насловен „Повеќе шокови“ се вели дека ЕКТ „можеби ќе се покаже како вреден чекор напред“, но се критикува тврдењето на Флеминг дека употребата на ЕКТ бара само минимална обука, експертиза и подготовка на пациентот. Уредничкиот текст, исто така, го доведува во прашање отфрлањето на загриженоста на Калиновски за оштетување на мозокот.

ЕКТ наскоро потоа станала попопуларна од терапијата со кардиазол конвулзии во менталните болници во Велика Британија. Брзо било идентификувана како особено корисна во третманот на афективна психоза. Терапевтската вредност на ЕКТ кај шизофренија била препознаена како ограничена, но некои психијатри ја сметале за корисна за контрола на однесувањето на институционализираните пациенти кај кои била дијагностицирана шизофренија. Некои психијатри сметале дека ЕКТ треба да се ограничи на третман на депресија; други ја користеле во третман на широк спектар на нарушувања, на пример, шизофренија, епилепсија, невроза и хистерија. Исто така, се користела кај луѓе кои претрпеле воена траума. До средината на 1950-тите имала 20-кратна разлика во стапката на употреба на ЕКТ во менталните болници во Велика Британија и слична разлика во стапката на употреба во наставните болници. Во 1940-тите и 1950-тите години, ЕКТ апаратите користеле синусоидна струја, а на пациентите им се давал шок што траел дел од секундата.

Мислењата за ЕКТ биле генерално позитивни во раните денови на нејзината употреба. Министерството за труд водело кампања за регрутирање психијатриски медицински сестри со слика од некој што се подложува на ЕКТ. Барнвуд Хаус, кој се грижел за „дами и господа кои страдаат од нервни и ментални нарушувања“, во рекламите наведувал дека ги нуди „сите најсовремени методи на лекување, вклучувајќи електричен шок и префронтална леукотомија“. Сепак, имало и спротивставени гласови. Сирил Бирни, медицински началник на болницата „Св. Бернард“ во Мидлсекс, изразил загриженост за перзистентни интелектуални дефицити по третманот и тврдел дека пациентите се „во опасност да имаат непријатности за времето на лекување“.

Анестезија Во 1940-тите и почетокот на 1950-тите, ЕКТ обично се давала во немодифицирана форма, односно без мускулни релаксанти, а нападот резултирал со целосен конвулзивен напад. Анестетик користеле неколку психијатри, но повеќето го сметале за непотребен бидејќи електричниот шок предизвикувал моментална губење на свеста.Kiloh LG, Smith JS, Johnson GF (1988). Physical Treatments in Psychiatry. Melbourne: Blackwell Scientific Publications, 190-208. ЕКТ дури повремено се користел и за анестезија на пациенти за психохируршки операции.

Ретка, но сериозна компликација на немодифицирана ЕКТ била фрактура или дислокација на долгите коски, предизвикана од силата на мускулните контракции за време на конвулзија. Во 1940-тите, психијатрите почнале да експериментираат со кураре, мускулно-парализирачкиот јужноамерикански отров, со цел да ги модифицираат конвулзиите. Воведувањето во 1951 година на сукцинилхолин, побезбедна синтетичка алтернатива на кураре, довело до поширока употреба на модифицирана ЕКТ. Анестетик со кратко дејство обично која се давала покрај мускулниот релаксант со цел да се поштедат пациентите од застрашувачкото чувство на задушување што може да се доживее со мускулните релаксанти.Kiloh LG, Smith JS, Johnson GF (1988). Physical Treatments in Psychiatry. Melbourne: Blackwell Scientific Publications, 190-208. До средината на 1950-тите, повеќето болници во Британија рутински користеле модифицирана ЕКТ, иако неколку сè уште користеле немодифицирана ЕКТ или ЕКТ со мускулни релаксанти, но без анестетик. Во 1957 година, пациент кој претрпел фрактури на двата колка додека бил подложен на немодифицирана ЕКТ во лондонска болница презел законски мерки. Тој го изгубил случајот, но предизвикал последици, поттикнувајќи дебата за техниките на електроенергетска терапија (ЕКТ), што довело до напуштање на рутинската употреба на немодифицирана ЕКТ во британските болници. Случајот е познат и по тоа што го воспоставил принципот на Болам.

Интензивна ЕКТ Повеќето пациенти во раните години на ЕКТ добивале третман два или три пати неделно, или повремено дневно; неколку психијатри експериментирале со поинтензивен третман. Во болницата „Сент Џејмс“ во Портсмут, Вилијам Лидел Милиган им давал на невротичните пациенти ЕКТ до четири пати дневно. Неговата цел била „да го сведе пациентот на инфантилно ниво, во кое тој е целосно беспомошен и двојно инконтинентен“. Роберт Расел и Луис Пејџ пробале малку поинаков режим, давајќи им на пациентите една или две сесии на ЕКТ дневно, но со неколку дополнителни електрични шокови за време на конвулзијата. Овој третман им бил даден на над 3.800 пациенти во болницата „Три окрузи“, во Арлси, Бедфордшир. Техниката на Пејџ-Расел ја презел шкотско-американскиот психијатар Д. Јуен Камерон, кој ја користел за „деформирање“ на своите пациенти на Универзитетот Мекгил во Канада. Подоцна се покажало дека ЦИА вложила средства во работата на професорот Камерон. Во 1988 година, девет од неговите поранешни пациенти добиле надомест од владата на САД; Канадската влада подоцна им исплатила надомест на пациентите чие лекување не било финансирано од ЦИА, а судските случаи продолжуваат и до ден-денес.

Роберт Расел ја основал компанијата, Ектрон лтд, која била за производство на ЕКТ машини. Во еден период речиси секоја болница во Велика Британија била опремена со Ектрон машини.

Средните години: 1960–1985 Во следните две и пол децении, ЕКТ го задржала своето место како најчесто користен психијатриски третман и покрај воведувањето на невролептици, антидепресиви и бензодиазепини во британската психијатриска пракса кон крајот на 1950-тите и почетокот на 1960-тите. Во раните 1970-ти години, во Велика Британија се проценува дека се одржувале околу 50.000 курсеви годишно; до 1985 година, овој број се намалил на околу 24.000. Во овој период се појавува професионално и јавно незадоволство околу некои аспекти на употребата на ЕКТ; како одговор на тоа, Кралскиот колеџ на психијатри изработил упатства и спровел обемно истражување за употребата на ЕКТ. Законот за ментално здравје од 1983 година вовел законска рамка за употреба на ЕКТ кај пациенти кои не се согласуваат.

Упатства Во 1976 година, Кралскиот колеџ на психијатри добил барање од регионалниот медицински службеник на регионалниот здравствен орган на Југоисточна Темза за совет за давање ЕКТ на пациенти кои не се согласиле. Една од психијатриски болници во регионот била предмет на истрага, а употребата на сила при давање ЕКТ на пациентите била критикувана. Во Парламентот, државниот секретар Дејвид Еналс ја нарекол смртта на една жена по ЕКТ „вознемирувачка“.