Мохамед Салимула против Унијата на Индија (Пријавена петиција (граѓанска) 793 од 2017 година), е петиција со која се оспорува депортацијата на муслиманите Рохинги кои успеале да најдат засолниште во Индија за да избегаат од прогон во Мјанмар. Сепак, судот со привремена наредба, отфрлил каква било помош и дозволи нивна депортација под услов да се почитува соодветна постапка.
Позадина Во 2017 година, извори од индиската влада процениле дека околу 40.000 муслимани Рохинги живееле во различни делови од земјата, откако нелегално влегле во Индија, а околу 10.000 биле во Џаму и Кашмир. Подносителите на петицијата Мохамед Салимула и Мохамед Шакир побарале привремена мерка против депортацијата на овие луѓе, а исто така побарале и ослободување на над 150 бегалци Рохинги за кои се велело дека се притворени во затвор во Џаму.
Значајност Подносителите на барањето тврделе дека депортацијата од страна на индиската влада би ги прекршила правата гарантирани со членовите 14 (Право на еднаквост) и 21 (Право на живот и лична слобода) од индискиот Устав, кои им се достапни на сите лица. Сепак, судот забележал дека „правото да не се биде депортиран е споредно или придружено со правото на престој или населување во кој било дел од територијата на Индија гарантирано со член 19(1)(e)“ и дека таквото право им е достапно само на нејзините граѓани. Судот, исто така, тврдел дека бидејќи Индија не е потписничка на Конвенцијата на ООН за статусот на бегалците од 1951 година или нејзиниот Протокол од 1967 година, принципот на невраќање не се однесува на неа.
Критика Некои експерти тврдат дека забраната за враќање било правило на обичајното меѓународно право, т.е. тоа е императивна норма. Исто така, бидејќи не е донесен конкретно закон за прашања што се однесуваат на бегалците во Индија, не се прави разлика помеѓу нелегален имигрант и бегалец.
Наводи
Категорија:Историја на човековите права