И Бог ја создаде жената () — француски романтичен драмски филм од 1956 г., во режија на Роџер Вадим, со Брижит Бардо во главната улога како негова тогашна сопруга. Иако не е нејзин прв филм, тој е широко признат како остварувањето што ја впушти Бардо во центарот на вниманието на јавноста и веднаш ја создаде нејзината персона на „секс-симбол“, правејќи ја сензација преку ноќ. Ова било режисерското деби на Вадим.
Кога филмот бил издаден во Соединетите Држави од страна на Kingsley-International Pictures во 1957 г., тој ги поместил границите на прикажувањето на сексуалноста во американското кино, а повеќето достапни примероци од филмот биле сериозно изменети за да се усогласат со цензуралните стандарди на Хејсовиот законик. Во 1999 г., режисерот Питер Богдановиќ му ја припишал заслугата за „извлекувањето на француското кино од американските уметнички кина и нивно вклучување во мејнстримот, а со тоа ненамерно отворајќи го патот за преземање на контролата во Франција од страна на филмските работници од Новиот бран“.
Лошо прифатен и тематски неповрзан филм на англиски јазик, исто така насловен како И Бог ја создаде жената, бил режиран од Вадим и објавен во 1988 г.
Содржина
Жулиет е разгалена 18-годишна сирачка во Сен Тропе, Франција. Како вистински хедонист, таа не вложува никаков напор да ја ограничи својата природна сензуалност — лежи гола и се сонча во дворот, има навика да ги соблекува чевлите и да шета боса, при што ги занемарува и општествените конвенции и мислењата на другите. Ова предизвикува голема бура во средината, привлекувајќи го вниманието на мажите и предизвикувајќи гнев кај жените.
Таа е во интимна врска со многу постариот и исклучително богат Ерик Карадин, кој ѝ ветува на тинејџерката нов автомобил за нејзините услуги. Тој сака да изгради казино во Сен Тропе, но неговите планови се блокирани од мало семејно бродоградилиште сместено на земјиштето што му е потребно за проектот.
Антоан, најстариот од тројцата браќа Тардје, чиј татко го основал бродоградилиштето, се враќа од Тулон за викендот за да го слушне предлогот на Карадин; Жулиет очекува дека убавиот и висок маж ќе ја однесе со себе назад во Тулон. Неговите намери се чисто физички, па иако привремено се оддалечува кога ќе слушне што зборуваат за неа, тој ја смирува, ѝ ветува дека ќе ја пречека во утринскиот автобус, за на крајот намерно да го остави автобусот да помине покрај неа додека таа загрижено трча по него.
Разочарани од скандалозното однесување на Жулиет, нејзините постари старатели се закануваат дека ќе ја вратат во сиропиталиштето и ќе ја држат таму сѐ до нејзината 21-ва година. За да ја задржи во градот, Карадин залудно го моли Антоан да се ожени со неа, но тој одбива. Сфаќајќи што ѝ подготвува тригодишната казна во сиропиталиште, неговиот заљубен и наивен среден брат, мирниот Мишел, ѝ предлага брак. И покрај нејзината скриена љубов кон Антоан, таа прифаќа.
Тие се венчаваат на скромна црковна церемонија на која Антоан воопшто не се појавува. Подоцна, на јавен плоштад, еден месен грубијанец ги навредува Мишел и Жулиет. Навреден, Мишел го удира, но добива тежок ќотек. Парот се враќа во семејниот дом, каде што водат страсна љубов, а Жулиет невнимателно се наведнува за да наполни чинии и да земе шише вино, шокирајќи ги присутните.
Карадин ја купува марината во пристаништето и им нуди на семејството Тардје 30 отсто сопственички удел во замена за промена на договорот; Антоан преговара за можноста да ја преземе управата. По неговото враќање, однесувањето на Жулиет кон Мишел станува сѐ понепочитувачко. Еден ден, кога Мишел е отсутен поради работа, таа излегува со еден од чамците. Поради дефект на моторот, чамецот се пали, а Антоан скока во водата и ја спасува. Откако остануваат сами на напуштена плажа, Жулиет го заведува.
По овој настани, Жулиет завршува во кревет со висока температура. Таа му ја признава својата авантура со Антоан на Кристијан, најмладиот од браќата Тардје. Кога госпоѓа Тардје, која отсекогаш ја мразела Жулиет, дознава за тоа, му наложува на Мишел веднаш да ја напушти. Мишел оди во нивната соба за да разговара со неа, но сфаќа дека таа веќе побегнала.
Мишел започнува трескавично да ја бара низ градот. При средбата со Антоан во дворот, тој вади пиштол и се тепа со него сѐ додека Антоан не изгуби свест од ударот во главата.
Жулиет заминува во еден местен бар и започнува да пие двојни алкохолни пијалаци. Таму ја наоѓа нејзината пријателка Лусиен, која го известува Карадин дека Жулиет прави скандал. Тој доаѓа да ја земе и ѝ нуди да ја однесе низ целиот свет, ветувајќи ѝ среќа и забава, но таа го одбива. Во меѓувреме пристигнува и Мишел со изваден пиштол, но Жулиет го игнорира и продолжува со своето провокативно танцување со карабиските музичари.
Карадин е ранет обидувајќи се да му го земе пиштолиот на Мишел. Тој го тера Антоан да го однесе кај негов пријател хирург во Ница за да ја избегне полицијата. По патот, Карадин ги признава своите чувства кон Жулиет, но му вели на Антоан: „Таа девојка е создадена да ги уништува мажите“. Тој го потсетува Антоан кој е главен и го испраќа на друга задача.
Назад во барот, Мишел ја удира Жулиет неколкупати. Таа возвраќа со насмевка што дополнително го разгорува неговиот бес. На крајот, си заминуваат дома држајќи се за раце.
Производство До средината на 1950-тите, Роџер Вадим веќе бил етаблиран сценарист и имал напишано сценарија за неколку филмови во кои глумела неговата тогашна сопруга Брижит Бардо. Продуцентот Раул Леви сакал Вадим да напише и режира филм со Бардо во главната улога, па му предложил да ја адаптира книгата Малиот гениј од Морис Гарсон. На Вадим не му се допаднала книгата и смислил нова приказна, заснована на судски процес против жена што била љубовница на тројца браќа и го убила едниот од нив. Вадим бил особено вдахнат од рамнодушниот став на жената кон нејзините љубовници, поротата и судот. На Леви му се допаднала идејта и обезбедил средства.
Леви побарал финансирање од Columbia Pictures, која била заинтересирана за проектот под услов на Курд Јиргенс да му се додели значајна улога. Бидејќи улогите на браќата веќе биле доделени, Вадим го преработил сценариото за само два дена за да ја прошири улогата на трговецот со оружје и да ја прилагоди за Јиргенс. Во меѓувреме, Columbia ја користела мала независна компанија Kingsley-International Pictures за да ја заобиколи контроверзата околу Хејсовиот кодекс, голотијата и темите за возрасни.
Прием
Благајни Филмот бил огромен хит во Франција, се наредил меѓу десетте најпопуларни филмови во Обединетото Кралство во годината на прикажување, и претставувал најуспешниот странски филм некогаш прикажан во Соединетите Држави дотогаш. Заработил над 8 милиони долари во Франција, надминувајќи го тогашниот најголем француски извозен производ (автомобилот Renault Dauphine), остварил 12 милиони долари во САД и дополнителни 21 милион долари ширум светот.
Во САД, филмот бил распределен преку Kingsley-International Pictures за да се заштити матичното студио од санкции поради прекршување на цензурата. Католичката национална лига за пристојност му доделила оценка „C“ („Осуден“). Претставник на Columbia изјавил дека филмот би имал двојно повеќе киносали со поблага оценка „B“, но сигурно немало да го постигне истиот финансиски успех. Списанието Variety објавило дека и покрај забраните, филмот ги урнал рекордите на гледасност во Њујорк и другите градови.
Филмот остварил исклучителен успех и во Канзас Сити, каде што се прикажувал цела година во театарот „Кимо“ и заработил над 100.000 долари. Во Европа, филмот ги рушел рекордите од Норвешка до Блискиот Исток.
Во 1993 г., авторот Питер Лев го опишал влијанието на филмот:„Влијанието на И Бог ја создаде жената врз филмската индустрија беше огромно. Дистрибутерите со нетрпение ги бараа нотите филмови на Бардо, а нејзините постари остварувања повторно беа пуштени во кинодистрибуција. Цените на правата за прикажување странски филмови нагло пораснаа“.
Критички осврт Списанието Variety на времето запишало дека филмот е „просечен за американските стандарди... и се одвива премногу бавно“.
Босли Кроутер, филмски критичар за The New York Times, сметал дека Брижит Бардо е привлечна, но дека на филмот му недостасува суштина: „Бардо се движи на начин што максимално го истакнува нејзиниот магнетизам... Но тука завршува сѐ, бидејќи сценариото е крајно еднострано и банално... Во изведбата на г-ѓа Бардо нема ништо повеќе од евтина сензуалност, додека Кристијан Маркан и Жан-Луј Трентињан дејствуваат неубедливо како нејзини мажи“.
Филмскиот критичар Денис Шварц во 2004 г. запишал: „Еротската драма изобилува со тажни моменти што тешко функционираат како сериозна уметност. Како и да е, филмот е постојано визуелно привлечен, потпирајќи се главно на кадри со Бардо како сексуално маче во различни етапи на соблекување. Публиката го обожаваше, а филмот го отвори патот за бранот експлоатациски филмови што следеа“.
Порталот Filmink забележал: „Ретко кога се случил толку моќен пробив на филмското платно како онај на Брижит Бардо — сончајќи се гола покрај чаршаф додека разговара со Курд Јиргенс. Ова е врвно конструирано филмско возило каде што Роџер Вадим ја искористил нејзината природна појава за да создаде хаос“.
На филмската платформа Rotten Tomatoes, филмот има оценка на одобрување од 69 % врз основа на 13 критички рецензии, со просечна оценка 6,4/10.
Поврзано И Бог ја создаде жената (албум)
Наводи
Надворешни врски
And God Created Woman — есеј од Чак Стивенс за „Criterion Collection“
Категорија:Филмови од 1956 година Категорија:Француски филмови Категорија:Филмови на француски јазик Категорија:Филмови чие дејствие се одвива во Франција Категорија:Француски драмски филмови