Мојот син Нерон (оригинален наслов на италијански: Mio figlio Nerone, објавен во САД како Нероновата љубовница) — италијански историски комичен филм од 1956 година, режиран од Стено, а кинематографијата била од Марио Бава. Главни улоги во филмот се Алберто Сорди, Виторио де Сика, Глорија Свансон и Брижит Бардо. Филмот го прикажува римскиот император Нерон и неговата придружба за време на престојот во крајбрежна вила, каде што се развиваат низа комични ситуации и љубовни интриги. Филмот бил објавен во Италија во септември 1956 година, а во Франција во октомври 1957 година. Page 76. Американската синхронизирана верзија, објавена во 1962 година, била значително преработена во однос на оригиналниот филм. Во неа акцентот бил поместен од ликот на Агрипина Помладата кон Попеја Сабина, што се одразува и во насловот на американската верзија.
Заплет Младиот император Нерон е прикажан како разгален, детинест и неспособен да се справи со управувањето со Рим. Неговата амбициозна и доминантна мајка Агрипина и мудриот филозоф Сенека се обидуваат да го променат неговиот карактер и да го насочат кон одговорно владеење, но нивните обиди се неуспешни. Откако Нерон доживува неуспех како поет и изведувач, Агрипина решава да го искористи неговиот неуспех за да го отстрани од власт и самата да ја преземе управата над Рим.
Сенека првично ја поддржува Агрипина, но набргу почнува да игра двојна игра и го предупредува Нерон за нејзиниот заговор. Агрипина, пак, успева да ја префрли вината врз христијаните и врз Сенека, кој се соочува со можноста да биде осуден на смрт. Сепак, Нерон повторно лесно се предомислува и, наместо да ги казни заговорниците, им простува на сите.
Ситуацијата повторно се усложнува кога Нерон дознава дека Сенека не бил искрен во врска со неговите поетски и музички способности. Сенека пред другите го фалел Нерон како голем поет и пејач, иако всушност сметал дека неговите настапи се смешни и безвредни. Откритието повторно предизвикува низа комични недоразбирања и интриги на царскиот двор.
Продукција Филмот бил снимен во 1955 година, а внатрешните сцени биле снимени во студиото Чинечита во Рим. Page 76.
Филмот е значаен и по тоа што го претставува првото појавување на Брижит Бардо со руса коса. Бардо, која природно била бринета, по барање на режисерот требало да се појави како русокоса, бидејќи тој сметал дека таквиот изглед подобро одговара на нејзиниот лик — привлечна и интригантна предавничка. Наместо да користи перика, Бардо одлучила да ја обои косата. Бидејќи била задоволна од резултатот, таа ја задржала русата боја и по завршувањето на снимањето. Page 76.
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Филмови од 1956 година Категорија:Историски филмови Категорија:Италијански филмови Категорија:Комични филмови Категорија:Филмови со Брижит Бардо