Сликање со пенкало — техника на сликање што ја користеле уметници од Холандската Република од седумнаесеттиот век. Прво уметникот го бруси платното со бела маслена боја пред да црта на него со сино индиско мастило. Изумот на техниката најчесто му се припишува на Вилем ван де Велде Постариот.
Работен тек Прво, уметникот користи стругалка за да ги обележи областите што треба да се насликаат со пенкало. Платното потоа се премачкува со бела маслена боја, по што фините детали се цртаат со пенкало или мастило. За заштита, цртежот понекогаш дополнително се лакира. Цртежите со пенкало обично се во контраст со исполнети црни области на позадина исполнета со бела боја.
Карактеристики Најпознатиот претставник на овој вид сликарство бил Вилем ван де Велде Постариот, и тој генерално се смета за пронаоѓач на оваа техника. Класичните техники на цртање најчесто користеле гускини пердуви (со различна дебелина) вметнати во дрвена или трска рачка. Имало и уметници кои сликале и со пердуви и со фина четка премачкана со црна боја.
Оваа техника е широко користена во слики на морски теми (поради нејзината способност детално да прикажува бродови и морски бранови). Оваа техника продолжила да се користи до почетокот на XVIII век, по што престанала да биде толку широко распространета. Можно објаснување за пропаѓањето на жанрот е трудоинтензивниот и долготрајниот процес на создавање вакви нарачани слики.
Уметници Покрај ван де Велде, во оваа техника работеле и Херман Витмонт, Џејкоб Матам, Адријан ван Салм и Експеримент Силеманс.
Наводи
Категорија:Сликарски техники