Арапско-израелскиот конфликт (арапски: الصراع العربي الإسرائيلي; хебрејски:.. הסכסוך הישראלי-ערבי) — конфликт составен од политички тензии, воени конфликти и спорови меѓу голем број арапски земји и Израел. Корените на тековниот арапско-израелски конфликт се должи на порастот на ционизмот и арапскиот национализам кон крајот на XIX век. Дел од спорот произлегува од спротивставените тврдења на Израел од една страна и арапските земји од друга страна околу територијата каде била создаден Израел во 1948 година. Територијата се смета од страна на еврејскиот народ како татковина на нивните предци, а од друга страна и истото го сметаат и пан-арапските движења, на чело со Палестина поддржани од муслиманските арапски земји.
Секташкиот конфликт меѓу палестинските Арапи и Евреи се појавил во почетокот на XX век, а во поголем обем започнал во 1947 година по кое продолжил и во наредната година, каде по нејзиниот крај Израел прогласил независност. Големите непријателства најчесто завршувале со договорите за прекин на огнот по Јомкипурската војна во 1973 година. Биле потпишани договори за мир меѓу Израел и Египет во 1979 година, што резултирале со повлекување на Израел од Синајскиот Полуостров и укинување на системот на воена власт во Западниот Брег и појасот Газа, во корист на израелската цивилна администрација и како последица на тоа едностранa анексија на Голанската Висорамнина и Источен Ерусалим.
Природата на конфликтот се префрлила во текот на годините во поголеми размери, и регионално од арапско-израелски конфликт на израелско-палестински конфликт, кој го достигнал својот врв во текот на 1982 година (Израелско-либанска војна (1982)). Во Осло било договорено создавање на национален палестинскиот орган во 1994 година, во контекст на израелско-палестинскиот мировен процес. Истата година Израел и Јордан постигнале мировен договор. Примирјето во голема мера се одржило помеѓу Израел и партијата Баас од Сирија, како и со Либан од 2006 година, но развојот на настаните во текот на граѓанската војна во Сирија ја реконструирале ситуацијата бидејќи била прогласена Сириска Арапска Република, а овде биле и силите на Хезболах и Сириската опозиција.
Конфликтот меѓу Израел и Хамас за Газа од 2014 година за прекин на огнот исто така се смета за дел од израелско-палестинскиот конфликт, а со тоа и на арапско-израелскиот конфликт.
Заднина Религиозни аспекти на конфликтот
Некои групи кои се противат на мировниот процес се повикуваат на верски аргументи за нивните бескомпромисни позиции. Современата историја на арапско-израелскиот конфликт е многу погодена од религиозните верувања на различните страни и нивните ставови за идејата за избраниот народ во нивната политика во однос на „Ветената земја“ и „Избраниот град“ ЕрусалимAvi Beker, The Chosen: The History of an Idea and the Anatomy of an Obsession, New York: Palgrave Mcmillan, 2008.
Земјата на Ханан или Ерец Израел (Земја Израел) според хебрејската библија била место која Бог им ја ветил на децата на Израелитите. Ова исто така се спомнува во КуранотСура 17, „Ноќното патување“, ajet 103. Во својот манифест од 1896 година, Еврејската држава, Теодор Херцл постојано се осврнува на концептот на ветената библиска земјаThe State of the Jews, Theodor Hertzl, 1896, Translated from the German by Sylvie D'Avigdor, published in 1946 by the American Zionist Emergency Council. The original German title, "Der Judenstaat", literally means "The Jews' State". 25 October 2009.. Ликуд во моментов е една од најистакнатите израелски политички партии кои го вклучуваат библискиот приговор кон Ерец Израел во својата платформа.
Муслиманите, исто така, бараат право на тоа земјиште во согласност со Куранот'Jerusalem in the Qur'an', Masjid Dar al-Qur'an, Long Island, New York. 2002. Наспроти еврејското тврдење дека оваа земја им била ветена само на потомците на внукот на Аврам ЈаковGinzberg, Louis (1909). Legends of the Jews Vol II : Esau's Campaign Against Jacob (Translated by Henrietta Szold) Philadelphia: Jewish Publication Society., тие тврдат дека на Ханан бил ветен на постариот син на Аврам, Исмаил, од кого Арапите водат потеклоBook of Jubilees 20:13. Освен тоа, муслиманите, исто така, посетуваат многу места посветени на Библиските Израелци, како што се Пештерата на Патријарсите и Храмовата Гора. Во изминатите 1400 години, муслиманите изградиле исламски знаменитости на овие древни израелски наоѓалишта, како што се Златната купола и џамијата Ал-Акса на Ридот на Храмот, најсвето место во јудаизмот. Ова ги довело двете групи во конфликт поради вистинското владение на Ерусалим. Муслиманското учење е дека Мухамед поминал низ Ерусалим на своето прво патување кон небото. Хамас, кој управува со појасот Газа, тврди дека целата земја на Палестина (сегашната израелска и палестинска територија) е исламска земја која мора да биде управувана од муслимани.
Христијанските ционисти често ја поддржуваат Државата Израел поради правото на предците на Евреите во Светата земја, како што на пример, напишал Апостол Павле во своето Послание до Римјаните, поглавје 11, во Библијата. Христијанскиот ционизам учи дека враќањето на Евреите во Израел е предуслов за Второто Христово пришествиеReview of On the Road to Armageddon: How Evangelicals Became Israel's Best Friend.
Национални движења Корените на современиот арапско-израелски конфликт лежат во порастот на ционизмот и арапскиот национализам што се појавил како одговор на ционизмот кон крајот на XIX век. Територијата што ја смета еврејскиот народ за своја историска татковина исто така се смета од страна на Панарабското движење како историско и моментално припаѓа на Палестинските Арапи. Пред Првата светска војна, Блискиот Исток, вклучувајќи ја Палестина (подоцна под Британски мандат), била под контрола на Отоманското Царство речиси 400 години. За време на затворените години на нивната империја, Османлиите започнале да го поддржуваат нивниот турски етнички идентитет, поддржувајќи го приматот на Турците во рамките на царството, што довело до дискриминација против АрапитеFraser, T.G. The Middle East: 1914–1979. St. Martin's Press, New York. (1980) Pg. 2. Ветувањето за ослободување од Османлиите довело до тоа многу Евреи и Арапи да ги поддржат сојузничките сили за време на Првата светска војна, што довело до појава на широк арапски национализам. И арапскиот национализам и ционизмот го започнале својот формулативен почеток во Европа. Ционистичкиот конгрес бил основан во Базел во 1897 година, а „Арапскиот клуб“ бил основан во Париз во 1906 година.
Во доцниот XIX век, европските и блискоисточните еврејски заедници започнале сè повеќе да имигрираат во Палестина и да купуваат земјиште од локалните отомански земјопоседници. Населението од крајот на XIX век во Палестина достигнало 600.000 — главно муслимански Арапи, но исто така и значајни малцинства на Евреи, христијани, Друзи. Во тоа време, Ерусалим не се протегал надвор од ѕидот и имал население од само неколку десетици илјади. Колективни фарми, познати како кибуци, биле основани, како прв еврејски град во денешно време, Тел Авив.
Во текот на 1915-16, во текот на Првата светска војна, британскиот висок комесар во Египет, Сер Хенри МекМахон, тајно се поврзал со Хусеин Ибн Али, османлиски гувернер на Мека и Медина. МекМахон го убедил да започне арапски револт против Отоманското Царство, која во војната била во сојуз со Германија против Велика Британија и Франција. МекМахон ветил дека ако Арапите ја поддржат Британија во војната, британската влада ќе го поддржи формирањето на независна арапска држава под хашемитско владеење во арапските провинции на Отоманското Царство, вклучувајќи ја и Палестина. Арапскиот револт, предводен од Т. Е. Лоренс и синот на Хусеин Фајсал, бил успешен во поразот на Османлиите, а Британија ја презела контролата над поголемиот дел од оваа област.
Секташки конфликт во Палестина Првите мандатни години и франко-сириската војна
Во 1917 година, Палестина била освоена од британските сили (вклучувајќи ја и Еврејската легија). Британската влада ја издала Балфоровата декларација, во која се вели дека „владата позитивно гледа на формирање во Палестина национален дом за еврејскиот народ“, но „дека ништо нема да се направи што би можело да ги наруши граѓанските и верските права на постојните нееврејски заедници во Палестина“. Декларацијата била издадена како резултат на верувањето на клучните членови на владата, вклучувајќи го и премиерот Дејвид Лојд Џорџ, дека еврејската поддршка е од суштинско значење за освојувањето на војната. Сепак, декларацијата предизвикала голема вознемиреност во арапскиот светSegev, Tom (2000): One Palestine, Complete, pp. 48–49, Abacus, .. По војната, областа била под британско владеење како Британски мандат во Палестина. Областа што им била доделена на Британците во 1923 година, ги вклучила денешен Израел, Западниот Брег и појасот Газа. Трансјордан на крајот бил пренасочен во посебен британски протекторат - Емиратство Трансјордан, кој во 1946 година добил независност, со одобрување од Обединетите нации на крајот на британскиот мандат.
Голема криза меѓу арапските националисти се случила со неуспешното формирање на Арапското Кралство Сирија во 1920 година. Со катастрофалниот исход на француско-сириската војна, самопрогласеното Хашемитско Царство со својот главен град во Дамаск било поразено и хашемитскиот владетел побарал засолниште во Ирак. Кризата ја забележало првата конфронтација на националистичките арапски и еврејски сили, што се случила во Битката кај Тел Хаи во март 1920 година, но уште поважно падот на панарапското царство довело до воспоставување на локалната палестинска верзија на арапскиот национализам, со враќањето на Мухамед Амин ел Хусеини од Дамаск во Ерусалим кон крајот на 1920 година.
По овој момент продолжила еврејската емиграција во Палестина, додека имиграцијата се одвивала и во арапскиот сектор, со што биле донесени работници од Сирија и другите соседни области. Палестинските Арапи го виделе овој брз прилив на еврејски имигранти како закана за својата татковина и нивниот идентитет како народ. Покрај тоа, еврејската политика за купување земјиште и забрана за вработување на Арапи во еврејската индустрија и фарми во голема мера ги налутило палестинските арапски заеднициLesch, Ann M. and Tschirgi, Dan. Origins and Development of the Arab-Israeli Conflict. Greenwood Press: West Port, Connecticut. (1998). Pg.47,51. Демонстрациите се одржале уште во 1920 година, протестирајќи се против тоа што Арапите сметале дека се нефер параметри за еврејските имигранти изнесени од британскиот мандат што владеел во Палестина во тоа време. Оваа незадоволство довело до појава на насилство подоцна истата година, кога Хусеини предизвикал немири во Ерусалим. Белата книга на Винстон Черчил од 1922 година се обидела да го увери арапското население, негирајќи дека создавањето на еврејска држава е намерата на Балфоровата декларација.
Настани од 1929 година
Во 1929 година, по демонстрацијата на политичката група на Владимир Жаботински на Западниот ѕид, во Ерусалим започнале немири и се прошириле низ Палестина. Арапите убиле 67 Евреи во градот Хеврон, во она што станало познато како масакрот во Хеврон.
Во текот на неделата на немирите во 1929 година, најмалку 116 Арапи и 133 Евреи биле убиениSan Francisco Chronicle, 9 August 2005, "A Time of Change; Israelis, Palestinians and the Disengagement", а 339 биле повредениNA 59/8/353/84/867n, 404 Wailing Wall/279 and 280, Archdale Diary and Palestinian Police records..
1930-тите и 1940-тите