Кралство Италија () — држава која постоела во периодот од 17 март 1861 година, кога Виктор Емануел II од Сардинија бил прогласен за крал на Италија, до 2 јуни 1946 година, кога граѓанското незадоволство довело до институционален референдум за напуштање на монархијата и формирање на современатаИталијанска Република. Кралството било основано преку обединување на неколку држави во текот на повеќедецениски процес, наречен Ризорџименто. Тој процес бил под влијание на Кралството Сардинија предводено од Савојската династија, кое може да се смета за правен претходник на Италија.
Во 1866 година, Италија објавила војна на Австрија во сојуз со Прусија и, по нејзината победа, го добила регионот Венето. Италијанските трупи влегле во Рим во 1870 година, со што ставиле крај на повеќе од илјада години на папската временска моќ. Во 1882 година, Италија влегла во Тројна алијанса со Германското Царство и Австроунгарското Царство, по силните несогласувања со Франција за нивните соодветни колонијални експанзии. Иако односите со Берлин станале многу пријателски, сојузот со Виена останал чисто формален, делумно поради желбата на Италија да ги стекне Трентино и Трст од Австроунгарија. Како резултат на тоа, Италија ја прифатила британската покана да им се придружи на сојузничките сили за време на Првата светска војна, бидејќи западните сили ветиле територијална компензација (на сметка на Австроунгарија) за учество што било подарежливо од понудата на Виена во замена за италијанската неутралност. Победата во војната и дало на Италија постојано место во Советот на Лигата на народите.
Во 1922 година, Бенито Мусолини станал премиер на Италија, воведувајќи го периодот на владата на Националната фашистичка партија позната како „Фашистичка Италија“. Италијанските фашисти наметнале тоталитарно владеење и ја уништиле политичката и интелектуалната опозиција. Тие промовирале економска модернизација и традиционални општествени вредности. Тие донеле приближување со Римокатоличката црква преку Латеранските договори кои го создале Ватикан како суверена држава. Во доцните 1930-ти, фашистичката влада започнала поагресивна надворешна политика. Ова вклучувало војна против Етиопија, започната од италијанска Еритреја и италијанскиот Сомалиланд, што резултирало со нејзина анексија; конфронтации со Друштвото на народите, што довело до санкции; растечки економски автократизам; и потпишување на Челичниот пакт.
Фашистичка Италија станала членка на силите на Оската во Втората светска војна. До 1943 година, германско-италијанскиот пораз на повеќе фронтови и последователните сојузнички истовари во Сицилија довеле до пад на фашистичкиот режим. Мусолини бил уапсен по наредба на кралот Виктор Емануел III. Новата влада потпишала примирје со сојузниците во септември 1943 година. Германските сили ја окупирале северна и централна Италија, формирајќи ја Италијанската социјална република, колаборационистичка марионетска држава, сè уште предводена од Мусолини и неговите фашистички лојалисти. Како последица на тоа, земјата западнала во граѓанска војна, при што италијанската совоинствена армија и движењето на отпорот се бореле со силите на Социјалната Република и нејзините германски сојузници.
Набргу по војната и ослободувањето на земјата, граѓанското незадоволство довело до институционален референдум за тоа дали Италија да остане монархија или да стане република. Италијанците одлучиле да ја напуштат монархијата и да ја основаат Италијанската Република, денешна италијанска држава.
Преглед
Територија лево|мини| Кралство Италија во 1924 г Кралството Италија ја покривало и понекогаш ја надминувало копнената површина на денешна Италија. Кралството постепено ја проширувало својата област преку италијанското обединување до 1870 година. Во 1919 година ги анектирала Трст и Трентино-Алто Адиџе/Судтирол. Тројната антанта ветила дека ќе и додели на Италија - доколку државата им се придружи на сојузниците во Првата светска војна - неколку региони, вклучувајќи го и поранешното австриско приморје, западните делови на поранешното Војводство Крањска, Северна Далмација и особено Задар, Шибеник и повеќето далматински острови (освен Крк и Раб), според тајниот Лондонски пакт од 1915 година.
По одбивањето на претседателот Вудро Вилсон да го признае Лондонскиот пакт и потпишувањето на Версајскиот договор во 1919 година, со Договорот од Рапало во 1920 година, италијанските претензии за Северна Далмација биле напуштени. За време на Втората светска војна, кралството добило дополнителна територија во Словенија и Далмација од Југославија по нејзиното распаѓање во 1941 година
Кралството основало и одржувало до крајот на Втората светска војна колонии, протекторати, воени окупации и марионетски држави надвор од нејзините граници. Тука спаѓале Еритреја, италијански Сомалиленд, Либија, Етиопија (припоена со Италија од 1936 до 1941 година), Албанија (италијански протекторат од 1939 година), британски Сомалиланд, дел од Грција, Корзика, јужна Франција со Монако, Тунис, Косово и Црна Гора (сите територии окупирани во Втората светска војна), Хрватска (италијанска и германска држава клиент во Втората светска војна), и концесија од 46 хектари од Кина во Тијанџин. Овие странски колонии и земји биле под италијанска контрола во различни времиња и останале такви во различни периоди.
Влада лево|мини| Известување за прогласувањето на Статуто Албертино во 1848 година од страна на кралот Карло Алберт од Сардинија Кралството Италија претставувало уставна монархија. Извршната власт му припаѓала на монархот, кој управувал преку именувани министри. Законодавната гранка била дводомен парламент кој се состоел од именуван Сенат и изборен дом на пратеници. Кралството го задржало како свој устав Статуто Албертино, управувачкиот документ на Кралството Сардинија. Теоретски, министрите биле одговорни исклучиво пред кралот. Меѓутоа, до овој момент, кралот не можел да назначи влада по негов избор или да ја задржи на функција против експресната волја на Парламентот.
Членовите на Домот на пратениците биле избрани преку плурален систем на гласање во едночлените области. На кандидатот му била потребна поддршка од 50% од гласовите и 25% од сите запишани гласачи за да биде избран во првиот круг на гласање. Местата кои не биле пресудени на првото гласање, биле пополнети преку вториот круг одржан набргу по првите гласачки ливчиња.
По кратки експерименти во 1882 година со повеќечлени области, по светската војна била воведена пропорционална застапеност со големи, регионални, изборни единици со повеќе места. Социјалистите станале најголема партија. Сепак, тие не биле во можност да формираат влада во парламент поделен на три различни фракции, со христијански популисти и класични либерали. Изборите се одржале во 1919, 1921 и 1924 година: во оваа последна прилика, Мусолини ја укинал пропорционалната застапеност, заменувајќи ја со Законот Ачербо, со кој партијата што освоила најголем дел од гласовите добила две третини од местата, што го дала на Фашистичката партија апсолутното мнозинство од местата во сенатот.
Помеѓу 1925 и 1943 година, Италија била квази- и де јуре фашистичка диктатура, бидејќи уставот формално останал на сила без измени од страна на фашистите, иако монархијата, исто така, формално ги прифатила фашистичките политики и фашистичките институции. Се случиле промени во политиката, кои се состоеле од формирањето на Големиот совет на фашизмот како владино тело во 1928 година, кое ја презел контролата врз владиниот систем, како и Комората на пратеници била заменета со Комората на фасции и корпорации од 1939 година.
Воена структура
Крал на Италија - врховен командант на италијанската кралска армија, морнарицата и подоцна воздухопловните сили од 1861 до 1938 и 1943 до 1946 година Првиот Маршал на кралството - врховен командант на италијанската кралска армија, воздухопловните сили, морнарицата и доброволната милиција за национална безбедност од 1938 до 1943 година за време на фашистичката ера, држена од Виктор Емануел III и Бенито Мусолини Реџо Есерцито (Кралска италијанска армија) Регија Марина (Кралската италијанска морнарица) Регија Аеронаутика (Кралско италијанско воздухопловство) Милиција Волонтарија (Доброволна милиција за национална безбедност, позната и како „MVSN“ или „Црни кошули“) – милиција лојална на Мусолини за време на фашистичкиот период, укината во 1943 година.
Монарси мини| Железната круна на Ломбардија, со векови симбол на кралевите на Италија Монарсите на Домот на Савоај кои ја воделе Италија биле:
Виктор Емануел II () – последен крал на Сардинија и прв крал на обединета Италија. Позајмувајќи се од старата латинска титула Pater Patriae на римските цареви, Италијанците му го дале епитетот татко на татковината ( ). Умберто I () – го одобрил Тројниот сојуз со Германија и Австроунгарија, убиен во 1900 година од анархистот Гаетано Бреши. Виктор Емануел III () – крал на Италија за време на Првата светска војна и за време на фашистичкиот режим на Бенито Мусолини Умберто II () – последниот крал на Италија врз кој бил вршен притисок да свика референдум за тоа дали Италија да ја задржи монархијата, но Италијанците гласале да стане република наместо уставна монархија
Историја
Процес на обединување (1848–1870)
мини| Анимирана карта на италијанското обединување од 1829 до 1871 година Создавањето на Кралството Италија било резултат на здружените напори на италијанските националисти и монархисти лојални на Савојската династија да основаат обединето кралство кое ќе го опфати целиот италијански полуостров.
По Виенскиот конгрес во 1815 година, се појавило политичкото и социјалното италијанско движење за обединување, или Ризорџименто, за да ја обедини Италија, консолидирајќи ги различните држави на полуостровот и да ја ослободи од странска контрола. Истакната радикална фигура бил патриотскиот новинар Џузепе Мацини, член на тајното револуционерно друштво Карбонари и основач на влијателно политичко движење Млада Италија во раните 1830-ти, кој се залагал за унитарна република и се залагал за широко националистичко движење. Неговата плодна пропаганда му помогнала на движењето за обединување да остане активно.
Најпознатиот член на Млада Италија бил револуционерот и генерал Џузепе Гарибалди, познат по своите исклучително лојални следбеници,Denis Mack Smith, Modern Italy: A Political History, (University of Michigan Press, 1997) p. 15. кои ја предводеле италијанската републиканска желба за обединување во Јужна Италија. Меѓутоа, северноиталијанската монархија на Савојската династија во Кралството Сардинија, чија влада била предводена од Камило Бенсо, грофот Кавур, исто така имала амбиции за воспоставување обединета италијанска држава. Во контекст на либералните револуции од 1848 година што ја зафатиле Европа, на Австрија била објавена неуспешна Прва италијанска војна за независност, предводена од кралот Карло Алберт од Сардинија. Во 1855 година, Кралството Сардинија станало сојузник на Британија и Франција во Кримската војна, давајќи ѝ на дипломатијата на Кавур легитимитет во очите на големите сили.Enrico Dal Lago, "Lincoln, Cavour, and National Unification: American Republicanism and Italian Liberal Nationalism in Comparative Perspective."William L. Langer, ed., An Encyclopedia of World Cup History. 4th ed. 1968. pp 704–7. Кралството Сардинија повторно го нападнало Австриското Царство во Втората италијанска војна за независност од 1859 година, со помош на Франција, што резултирало со ослободување на Ломбардија. Врз основа на Пломбиерскиот договор, Кралството Сардинија и ги отстапило Савоја и Ница на Франција, настан што го предизвикал егзодусот на Ница, односно емиграцијата на четвртина од Италијанците на Ница во Италија.