Етрурска цивилизација е модерно име дадено на цивилизацијата на античка Италија во областа на Тоскана, западна Умбрија и северниот дел на Лацио.
Етрурците или како се нарекувале себеси Расена, што беше синкопирано на Расна.Rasenna comes from Dionysius of Halicarnassus I.30.3. The syncopated form, Rasna, is inscriptional and is inflected. The topic is covered in Pallottino, p. 133. Some inscriptions, such as the cippus of Cortona, feature the Raśna (pronounced Rashna) alternative, as is described in Gabor Z. Bodroghy's site, The Palaeolinguistic Connection, under '. Оваа цивилизација се одликувала со уникатен јазик, и опстојувала од времето на најраните етрурски натписи (ц. 700 п.н.е.)Helmut Rix, "Etruscan," in The Ancient Languages of Europe, ed. Roger D. Woodard (Cambridge University Press, 2008), pp. 141-164. сè до нејзината асимилацијата во Римската република во доцниот 4 век п.н.е. Кога била најголема, во текот на периодот на основањето на Рим и Римското Кралство, беше поделена на 3 града: Етрурија, Лацио и Кампанија.A good map of the Italian range and cities of the culture at the beginning of its history can be found at , the mysteriousetruscans.com site. The topic of the "League of Etruria" is covered in Freeman, pp. 562–565. The league in northern Italy is mentioned in Livy, Book V, Section 33. The passage identifies the Raetii as a remnant of the 12 cities "beyond the Apennines". The Campanian Etruscans are mentioned (among many sources) by Polybius, (II.17). The entire subject with complete ancient sources in footnotes was worked up by George Dennis in his Introduction. In the LacusCurtius transcription, the references in Dennis's footnotes link to the texts in English or Latin; the reader may also find the English of some of them on WikiSource or other Internet sites. As the work has already been done by Dennis and Thayer, the complete work-up is not repeated here.
Културата се развила во Италија во околу 800 година п.н.е. Студиите на митохондриската ДНК (2013) покажуваат дека Етрурците биле многу слични на неолитското население од Средна Европа и друго тосканско население. Тие биле иманентни политеисти.Leslie Ross, Art and Architecture of the World's Religions: Prehistoric belief systems (Greenwood Press, 2009), p. 75.
Етрурците биле моногамно општество што го нагласувало спарувањето. Исто така е можно грчките и римските ставови за Етрурците да биле резултат на недоразбирањето за местото на жените во нивното општество. Во Грција, како и во Рим, респектабилните жени биле затворени во куќата и дружењето меѓу половите не се случувало. Така слободата на жените во рамките на етрурското општеството можело погрешно да било разбрано како имплицирање на нивна сексуална достапност. Вреди да се напомене дека голем број на етрурските гробови носат погребни натписи во форма "Х син на (таткото) и (мајката)", укажувајќи на важноста на мајчината страна на семејството, се смета дека етрурското било матрилинеарно општество.
Потеклото на Етрурците е изгубено во праисторијата. Историчарите немаат литература, немаат оригинални текстови за религијата и филозофијата; Затоа, многу од она што е познато за оваа цивилизација е изведено од предметите во гробовите.(Bonfante 2006: 9)
Многу, ако не и повеќе, од етрурските градови биле постари од Рим. Рим веројатно беше мала населба до доаѓањето на Етрурците кои ја воспоставиле почетната урбана инфраструктура, како што се системите за одводнување. Се верува дека етрурскиот стил на владата се промени од тотална монархија во олигархиска република (како Римската република) во 6 век п.н.е. Етрурската архитектура направи траен придонес во архитектурата на Италија, која била усвоена од страна на Римјаните и преку нив стана стандард во западната цивилизација.
Јазик
Етрурците оставиле околу 13,000 натписи кои се пронајдени досега, од кои само мал дел се со значителна должина. Етрурскиот јазик е атестиран од 700 год. п.н.е до 50 год. од н.е, а неговиот однос со другите јазици бил предмет на долготрајни шпекулации и истражувања. Се верува дека Етрурците зборувале прединдоевропскиMassimo Pallottino, La langue étrusque Problèmes et perspectives, 1978.Mauro Cristofani, Introduction to the study of the Etruscan, Leo S. Olschki, 1991.Romolo A. Staccioli, The "mystery" of the Etruscan language, Newton & Compton publishers, Rome, 1977. и палеоевропски јазик, а консензус на мнозинството е дека етрурскиот е поврзан само со другите членови на т.н. тиренска јазична фамилија, која самата по себе претставува изолирана фамилија, односно не е директно поврзана со други познати јазични групи. Од Рикс (1998) наваму, широко е прифатено дека ретскиот и лемноскиот јазик, исто така од тиренската група на јазици се сродни со етрурскиот.
Наводи
Надворешни врски Philipp Ammon: Ruma Rasna – Die etruskischen Wurzeln Roms
Категорија:Поранешни држави во Европа Категорија:Етрурци