Слаштен — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Слаштен се наоѓа на 25 километри источно од Хаџидимово и на 20 километри јужно од општинскиот центар Сатовча. Селото е планинско кое се наоѓа во подножјето на западните делови на Родопите на надморска висина од 679 метри, во историко-географската област Чеч. Атарот на селото зафаќа површина од 20.975 км2. На територијата на селото тече реката Места. Соседни села се В’лкосел, Жижево, Туховишта, Годешево и Беслен во Бугарија, како и Ракиштен во Грција.
Историја Рана и средновековна историја
Селото Слаштен има долга историја. Најраната позната населба на територијата на Слаштен датира од доцно бронзено време. На месноста Мрамор постоела населба за време на раната железна епоха и за време на антиката. Во месноста Чуката северно од селото има надгробен споменик и населба. Во другo наоѓалиште со ова име на брегот на реката Места има и траги од населба. Античка населба постоела и во месноста Градиште. Многу остатоци биле откриени и во населбата од доцната железна епоха во областа Сливките. Постојат и траги од античка населба на ридовите на Белица и Грамада, а во месноста Лозјата има гробна некропола.
Османлиско Царство
Селото Слаштен било воведено во отоманскиот административен систем во 1464-65 година, кога неговото население било регистрирано по име. Во регистарот биле регистрирани 1 муслиманско семејство и 51 немуслимански семејства во селото, 10 неженети и 1 вдовица. Следниот попис на населението на Слаштан е направен во 1478-79 година, кога во селото биле запишани 2 муслимански семејства, 100 немуслимански со 2 неженети и една вдовица. Во наредните години, населението во селото значително се зголемило. Во 1519 година, муслиманите во тоа биле 25 семејства и 18 неженети, а немуслиманите биле 113 семејства, 13 неженети и 19 вдовици. 11 години подоцна, бројот на муслиманите пораснал уште повеќе, а бројот на немуслиманите опаднал. Во регистар од 1530 година имало 35 семејства и 25 неженети муслимани во Слаштан, 70 немуслиомански семејства, 6 неженети и 6 вдовици. Од истата година, сочуван е фрагмент од деталниот регистар, во кој Слаштен е единственото село во Неврокоп (од оние наведени во фрагментот), во кое има џамија и имам е Муса, син на Хедер. Детален регистар на Софискиот санџак од 1569-70 година го прикажува населението на даночните обврзници во Слаштан на следниов начин: муслимани - 33 семејства и 37 неженети; немуслимани - 14 семејства и 12.
+ Население на Слаштен 1464 – 1900 Година Население Вкупно Немуслимани Муслимани Семејства Неженети Вдовици Семејства Неженети 1464 – 65 51 10 1 1 - 63 1478 – 79 100 2 1 1 - 104 1519 113 13 19 25 18 188 1530 70 6 6 35 25 142 1569 14 12 - 33 37 96 1723 - 48 48 1900 - 90 90 Во 1671 година, претставници од сите села биле повикани во Неврокоп за да сведочат на суд дека им биле платени купените претходно државни производи. Од муслиманските села бил испратен муслиман, од христијанските села бил испратен христијанин, а муслиман и христијанин од мешаните села. Селата во кои живееле луѓе со повисок социјален статус биле претставени од нив без оглед на нивната религија. Во овој документ Рибново е претставен од Мехмед Челебија. Во 17 век, населението било драстично намалено поради неколку воени походи и неколку епидемии на чума. Така, во 1723 година, Слаштан било чисто муслиманско село со 48 семејства. Во селото имало џамија, музезин, а има и еден спахија и еден спахија на тимар. Селото, исто така, се наоѓа во отоманските документи кои датираат од 1605 година како Ислаштани. Според академик Иван Дуриданов, ова е оригиналното име на жител со наставката jane *Слаштане од *Saltjane,, произлезено од придавката слатДуриданов, Иван. Значението на топонимията за етническата принадлежност на македонските говори. во: Лингвистични студии за Македония, София, Македонски научен институт, 1996, стр. 186.. Во османлиските документи, селото најмногу се нарекува Ислаштен (на отомански турски: ﺍﺳﻼشــتــــن).
Во текот на XIX век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската Каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Слаштен (Slaschtène) е село со 50 семејства и 130 Помаци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 750 жители, сите македонски муслимани во 90 куќи. Според Стефан Верковиќ во 1881 година во селото живееле 176 муслимански машки лица во 50 куќи.
Бугарија По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во 1913 година, неколку бегалци семејства од Ракиштен, се населиле во Слаштен.
Во пролетта 1972 година, имињата на жителите на селото биле променети како дел од процесот на Преродба, при што властите наишле на сериозен отпор и започнале големи насилства.
Население Според Димитар Гаџанов, во 1916 година, 3012 Помаци живееле во В’лкосел, Годешево, Слаштен и ТуковиштаГаджанов, Димитър Г. Мюсюлманското население в Новоосвободените земи, во: Научна експедиция в Македония и Поморавието 1916, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, София, 1993, стр. 245.. Според податоците од пописот во годините 1926, 1934, 1946 и 1956 година, населението во Слаштан било 839, 838, 1130 и 1263, соодветно. +Население на Слаштен по попис Година 1934 1946 1956 1965 1975 1985 1992 2001 2011 2015 Жители 838 1130 1263 1470 1677 1978 2178 2072 1879 1852
+Етнички состав на населението од 2011 година: Националност Население Процент Бугари 500 95,24% Турци 5 0,95% Останати 3 0,57% Неопределени 17 3,24% Вкупно 525 +Население по возраст од 2011 година:
Религија
Жителите од Слаштан се Помаци кои го практикуваат исламот. Џамијата се наоѓа во центарот на селото. Се состои од молитвена куќа и минаре. Минарето има еден балкон. По подолг период на забрана за влез во џамија во комунизмот, истата била отворена по промените во 1989 година. Се собираат средства од целото село за реновирање на истата.
Училиште
Првото бугарско училиште во Слаштен било отворено кон крајот на 1912 година, но по неуспешниот обид за преобразување на Помаците, истото било затворено. Повторно било откриено на 1 март 1925 година. Единствениот учител бил Истилијан Крустев, брат на началникот на границата. На 8 декември 1925 година, по налог на Министерството за образование, Методи Тенев бил назначен од градот Ќустендил. За него се смета дека е првиот учител и директор на училиштето. Првично, училиштето било сместено во 4 простории.
Училиштето е сместено во зграда од 1950 година. Зградата тогаш целосно ги исполнувала и ги задоволувала потребите на училиштето, но по 1970 година станала исклучително недоволна, затоа што сите одделенија (I-VIII) биле двојни, а некои - тројни. Сегашната зграда била изградена според еден вид дизајн прилагодена од проектна организација - Благоевград од 1975 до 1979 година. Првично, училиштето се отворило како основно училиште (одделение I-IV), а во 1980 година за првпат било отворено првото средно училиште (V клас).
Директори на училиштето № Години Име Родно място 1. 1925 Истилијан Крстев 2. 1926 - 1927 Методи Тенев Ќустендил 3. 1928 Иванка Цекова – главен учител Врачеш 4. 1929 и 1931 - 1932 Петар Јосифов Манев Ќустендил 5. 1930 Христо Бончев Горна Орјаховица 6. 1933 - 1939 Иван Аврамов 7. 1940 Илија Сирмин 8. 1942 - 1944 Георги Димитров Стојанов 9. 1944 - 1945 Садидин Сулејманов Махмудов Слаштен 10. 1946 - 1949 нема податоци 11. 1949 - 1951 Костадин Ангелов Папанов 12. 1951 - 1953 Методи Николов Ташков 13. 1953 - 1958 Иван Стојанов Вакареев Неврокоп 14. 1959 - 1961 Васил Илиев Илински Крајници 15. 1961 - 1966 Атанас Тинев Неврокоп 16. 1968 Илија Филипов Попбожиков 17. 1968 -1970 Јусуф Маџаров В’лкосел 18. 1970 - 1971 Владимир Масарлиев Слаштен 19. 1971 - 1975 Јосиф Дервишев Слаштен 20. 1975 - 1990 и 1996 - 1998 Максим Чангалов Годешево 21. 1990 - 1996 Арсо Јосифов Дервишев Слаштен 22. 1998 - 2018 Недко Младенов Хаџиев Слаштен 23. 2018 Валери Антонов Шкодров Слаштен
Наводи
Категорија:Општина Сатовча Категорија:Села во Пиринска Македонија Категорија:Чеч