мини|299x299пкс|Релативната маса на првите дванаесет познати астероиди во споредба со преостанатата маса на сите други астероиди во појасот. мини|300x300пкс| Далеку најголемиот објект во појасот е џуџестата планета Церера. Вкупната маса на астероидниот појас е значително помала од онаа на Плутон и приближно двојно поголема од онаа на месечината на Плутон Харон. Астероидниот појас — регион во форма на тор во Сончевиот Систем, кој се наоѓа приближно помеѓу орбитите на планетите Јупитер и Марс. Содржи многу цврсти тела со неправилна форма, со многу големини, но многу помали од планетите, наречени астероиди или помали планети. Овој астероиден појас се нарекува и главен астероиден појас или главен појас за да се разликува од другите популации на астероиди во Сончевиот Систем, како што се астероидите блиску до Земјата и тројанските астероиди.
Астероидниот појас е најмалиот и највнатрешниот познат кружен ѕвезден диск во Сончевиот Систем. Околу половина од неговата маса е содржана во четирите најголеми астероиди: Церера, Веста, Палада и Хигија. Вкупната маса на астероидниот појас е приближно 4% од масата на Месечината.
Церера, единствениот објект во астероидниот појас доволно голем за да биде џуџеста планета, е околу 950 km во пречник, додека Веста, Палада и Хигија имаат просечни пречници помали од 600 км.For recent estimates of the masses of Ceres, Vesta, Pallas and Hygiea, see the references in the infoboxes of their respective articles. Останатите тела се со големина на прашинска честичка. Материјалот на астероидот е толку тенко распореден што бројни вселенски летала без екипаж го поминале без инциденти. Сепак, судири помеѓу големи астероиди навистина се случуваат, и тие можат да создадат семејство на астероиди чии членови имаат слични орбитални одлики и состав. Поединечните астероиди во астероидниот појас се категоризираат според нивните спектри, при што повеќето спаѓаат во три основни групи: јаглеродни (тип C), силикатни (тип S) и богати со метал (тип М).
Астероидниот појас настанал од исконската сончева маглина како група планетезимали. Планетитезималите се помалите претходници на протопланетите. Помеѓу Марс и Јупитер, сепак, гравитациските растројувања од Јупитер ги наполниле протопланетите со премногу орбитална енергија за тие да се насоберат во планета. Судирите станале премногу бурни, и наместо да се спојат, планетите и повеќето протопланети се скршиле. Како резултат на тоа, 99,9% од оригиналната маса на астероидниот појас била изгубена во првите 100 милиони години од историјата на Сончевиот Систем. Некои фрагменти на крајот го пронашле својот пат во внатрешниот Сончев Систем, што довело до удари на метеорити со внатрешните планети. Орбитите на астероидите продолжуваат да бидат значително нарушени секогаш кога нивниот период на револуција околу Сонцето формира орбитална резонанца со Јупитер. На овие орбитални растојанија, се јавува Керквудов јаз додека тие се префрлаат во други орбити.
Класи на мали тела на Сончевиот Систем во други региони се објектите блиску до Земјата, кентаурите, објектите на Кајперовиот Појас, расеаните објекти од дискот, сендоидите и објектите на Ортовиот Облак.
На 22 јануари 2014 година, научниците од ЕСА објавиле откривање, за прв дефинитивен пат, на водена пареа на Церера, најголемиот објект во астероидниот појас. Откривањето било направено со користење на далечно-инфрацрвените способности на вселенската опсерваторија Хершел. Откритието било неочекувано затоа што обично се смета дека кометите, а не астероидите „содржат млазови и облаци“. Според еден од научниците, „линиите стануваат сè понејасни меѓу кометите и астероидите“.
Историја на набљудување
мини| Јоханес Кеплер забележал во 1596 година неправилности во орбитите на Марс и Јупитер, кои подоцна биле објаснети со гравитацијата од астероидите. Во 1596 година, Јоханес Кеплер напишал: „Помеѓу Марс и Јупитер, поставувам планета“, во неговиот Mysterium Cosmographicum, наведувајќи го своето предвидување дека таму ќе се најде планета. Додека ги анализирал податоците на Тихо Брахе, Кеплер сметал дека има преголем јаз помеѓу орбитите на Марс и Јупитер за да одговара на тогашниот Кеплеров модел каде треба да се најдат планетарните орбити.
Во анонимната фуснота на неговиот превод од 1766 година на Чарлс Боне, Контемплација за природата , астрономот Јохан Даниел Тициус од Витенберг забележал очигледна шема во распоредот на планетите, сега позната како закон на Тициј -Боде. Ако некој започне нумеричка низа на 0, а потоа вклучи 3, 6, 12, 24, 48, итн., удвојувајќи се секој пат, и додаде четири на секој број и се подели со 10, ова ќе произведе неверојатно блиско приближување до полупречниците на орбитите на познатите планети измерени во астрономски единици. Но според ова, постои една планета која недостасува помеѓу орбитите на Марс (12) и Јупитер (48). Во својата фуснота, Тициј изјавил „Но, дали Господ Архитект требаше да го остави тој простор празен? Воопшто не.“
Кога Вилијам Хершел го открил Уран во 1781 година, орбитата на планетата речиси совршено се совпаѓала со законот, што ги навело астрономите да заклучат дека мора да има планета помеѓу орбитите на Марс и Јупитер. мини|Џузепе Пјаци, откривач на Церера, најголемиот објект во астероидниот појас. Церера била позната како планета, но подоцна била прекласифицирана како астероид и од 2006 година како џуџеста планета. На 1 јануари 1801 година, Џузепе Пјаци, претседател за астрономија на Универзитетот во Палермо, Сицилија, пронашол мал подвижен објект во орбита со точно полупречник предвиден со оваа шема. Тој го нарекол „Церера“, по римската божица на жетвата и покровител на Сицилија. Пјаци првично верувал дека тоа е комета, но недостатокот на кома сугерирало дека станува збор за планета.
Така, гореспоменатата шема ги предвидела големите полуоски на сите осум планети од тоа време (Меркур, Венера, Земја, Марс, Церера, Јупитер, Сатурн и Уран).
Петнаесет месеци подоцна, Хајнрих Олберс открил втор објект во истиот регион, Палада. За разлика од другите познати планети, Церера и Палада останале светлосни точки дури и при највисоките телескопски зголемувања наместо да се разрешуваат во дискови. Освен по брзото движење, тие не се разликуваат од ѕвездите.
Според тоа, во 1802 година, Вилијам Хершел предложил тие да се стават во посебна категорија, наречена „астероиди“, според грчките астероиди, што значи „ѕвездести“. По завршувањето на серијата набљудувања на Церера и Палас, тој заклучил,Ниту називот на планетите, ниту оној на комети, не може со каква било пристојност на јазикот да им се даде на овие две ѕвезди... Тие наликуваат на мали ѕвезди толку многу што тешко може да се разликуваат од нив. Според ова, нивниот астероиден изглед, ако го земам моето име, и ги наречам Астероиди; но, резервирајќи ја за себе слободата да го сменам тоа име, доколку се појави друго, поизразено од нивната природа.До 1807 година, понатамошната истрага открила два нови објекти во регионот: Јунона и Веста. Палењето на Лилиентал во Наполеоновите војни, каде што била извршена главната работа,Linda T. Elkins-Tanton, Asteroids, Meteorites, and Comets, 2010:10 го завршил овој прв период на откривање.
И покрај кованицата на Хершел, неколку децении останало вообичаена практика да се нарекуваат овие објекти како планети и да се ставаат префикс на нивните имиња со броеви што ја претставуваат нивната низа на откривање: 1 Церера, 2 Палада, 3 Јунона, 4 Веста. Меѓутоа, во 1845 година, астрономите откриле петти објект (Астреја) и набргу потоа биле пронајдени нови објекти со голема брзина. Пребројувањето меѓу планетите станало сè потешко. На крајот, тие биле исфрлени од списокот на планети (како што првпат предложил Александар фон Хумболт во раните 1850-ти) и изборот на Хершел за номенклатура, „астероиди“, постепено влегол во општа употреба.
Откривањето на Нептун во 1846 година довело до дискредитација на законот Тициус-Боде во очите на научниците бидејќи неговата орбита не била ни блиску до предвидената позиција. До денес, не постои научно објаснување за законот, а консензусот на астрономите го смета за случајност.
Изразот „астероиден појас“ стапил во употреба во раните 1850-ти, иако е тешко да се прецизира кој го измислил терминот. Првата употреба на англиски јазик се смета дека е од 1850 година на Александар фон Хумболт: "[...] за на 13 и 11 август, на снимањето ѕвезди, кои веројатно се дел од појасот на астероиди кои ја сечат Земјината орбита и се движат со планетарна брзина“. Друго рано појавување се случило во Водич за знаењето на небото на Роберт Џејмс Ман: and 1853, p. 216 „Орбитите на астероидите се поставени во широк појас на вселената [...]“. Се смета дека американскиот астроном Бенџамин Пирс ја прифатил таа терминологија и бил еден од нејзините промотори.: "[Professor Peirce] then observed that the analogy between the ring of Saturn and the belt of the asteroids was worthy of notice."
Сто астероиди биле сместени до средината на 1868 година, а во 1891 година, воведувањето на астрофотографијата од Макс Волф уште повеќе ја забрзало стапката на откривање. Пронајдени биле вкупно 1.000 астероиди до 1921 година, 10.000 до 1981 година, и 100.000 до 2000 година. Современите системи за истражување на астероиди сега користат автоматизирани средства за лоцирање на нови помали планети во сè поголеми количини.
Потекло десно|мини|300x300пкс| Астероидниот појас ги покажува наклоните на орбитата наспроти оддалеченоста од Сонцето, со астероиди во областа на јадрото на астероидниот појас во црвено и други астероиди во сина боја
Формирање Во 1802 година, кратко по откривањето на Палада, Олберс му предложил на Хершел дека Церера и Палада се фрагменти од многу поголема планета што некогаш го окупирала регионот Марс-Јупитер, а оваа планета претрпела внатрешна експлозија или удар на комета многу милиони години пред тоа (Одесанскиот астроном Савченко сугерирал дека Церера, Палада, Јунона и Веста биле побегнати месечини, а не фрагменти од експлодираниот објект). Големото количество на енергија потребна за уништување на планета, во комбинација со ниската комбинирана маса на појасот, што е само околу 4% од масата на Земјината Месечина, не ја поддржува хипотезата. Понатаму, значајните хемиски разлики помеѓу астероидите стануваат тешко да се објаснат ако тие доаѓаат од иста планета. Во 2018 година, студија од истражувачи на Универзитетот во Флорида покажала дека астероидниот појас е создаден од остатоци од неколку древни планети наместо од една планета.
Хипотеза за создавањето на астероидниот појас е дека генерално, во Сончевиот Систем, се смета дека настанала планетарна формација преку процес споредлив со долгогодишната хипотеза за маглина: облак од меѓуѕвездена прашина и гас се урнал под влијание на гравитацијата. за да се формира ротирачки диск од материјал кој потоа дополнително се кондензирал и ги формирал Сонцето и планетите. Во текот на првите неколку милиони години од историјата на Сончевиот Систем, процесот на насобирање на лепливи судири предизвикал згрутчување на мали честички, кои постепено се зголемувале во големина. Штом грутките ќе достигнат доволна маса, тие би можеле да привлечат други тела преку гравитациската привлечност и да станат планетезимали. Оваа гравитациско насобирање довело до формирање на планетите.