Анали (, од annus — „година“) — годишни записи на настани поврзани со животот на некој град, област или земја. Најпознатото дело со овој назив му припаѓа на Тацит.Baynes, T. S., ed. (1878), "Annals" , Encyclopædia Britannica, vol. 2 (9th ed.), New York: Charles Scribner's Sons, стр. 60–61
Во современиот јазик, зборот „анали“ често се користи во значење на „хроника“, односно запис на значајни настани. Во оваа смисла, изразот „влезе во аналите“ е синоним за изразот „влезе во историјата“.
Со зборот „анали“ започнуваат и имињата на многу научни списанија: на пример, „Анали на хирургијата“ и „Анали на хируршката хепатологија“.
Летописот во Стариот Свет Анали постоеле уште кај Египќаните, Сумерите, Персијците, Кинезите и Старите Грци (ώρα). Кај историчарите од Стара Грција, форматот на аналите бил застапен сѐ до Херодот.
Својот вистински назив аналите го добиле кај Римјаните. Материјал за најстарите римски анали служеле записите на свештениците (Commentarii Pontificum) на дрвени табли обложени со гипс, со годишна забелешка на конзулите. Овие табли се изложувале на увид на јавноста, а на нив се запишувале најважните настани: имињата на највисоките чиновници, сончевите и месечевите помрачувања, знамињата и друго, а подоцна и податоци за зголемувањето на цените, за војните итн.
Најстарите записи по сѐ изгледа настрадале во пожарот во Рим во 387 г. пр. н. е. за време на нападот на Галјаните, но потоа биле обновени по сеќавање и продолжени. Околу 130 г. пр. н. е., аналите биле собрани од Публиј Муциј Сцевола во збирка од 80 книги под насловот „Големи анали“ (Annales maximi). Водењето службени анали на Римската Република престанало помеѓу 123 и 114 г. пр. н. е.
Иако древните римски анали не преживеале до денес, многу римски историчари (на пример, Тит Ливиј) ги користеле како извор, кои, слично на Тацит, понекогаш им давале на своите дела наслов и облик на анали.
Среден век
Аналите доживеале голема застапеност во средниот век, кога речиси секој поголем манастир водел сопствени годишни записи. Ваквите средновековни анали историски се развиле од кратки записи на маргините од табелите што ги определувале датумите за празнување на христијанскиот празник Велигден во различни години.
Анали на кралството на Франките, кои ја опишуваат историјата на Франкската Држава од 741 до 829 г., претставуваат главен извор за целиот период на владеењето на Карло I Велики и првата половина од владеењето на Лудвиг I Побожниот. Овие анали се зачувани во многу ракописи, станувајќи основа за подоцнежните анали, од кои најважни се Сенбертинските анали (830 — 882) за Западнофранкското Кралство и Фулдските анали (860–901) за Источнофранкското Кралство. Значајна вредност имаат и Ксантенските анали (790 — 873), Ведастинските анали (874 — 900), Големите санктгаленски анали (709 — 1056), Ангулемските анали (814 — 991) и други.
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Книжевни жанрови Категорија:Историографија на Стариот Рим