Синдромот на Петар Пан ја опишува неможноста на некој да верува дека тие се на постара возраст и да се однесуваат на начин обично поврзан со зрелоста. Овој синдром се појавува кај луѓето кои не сакаат или не чувствуваат можност да растат, луѓе со тело на возрасен, но ум на дете. Тие не знаат како или пак воошто не сакаат да престанат да бидат деца. Терминот потекнува од измислениот детски лик Петар Пан, кој никогаш не старее. Иако почесто им се јавува кај мажите, можна е појава и кај жените.
Некои одлики на ова нарушување се неможноста на поединците да преземат одговорности, да се посветат на себе или да ги исполнат ветувањата, прекумерна грижа за изгледот и личната благосостојба и нивниот недостаток на самодоверба, иако ретко ја покажуваат и наизглед се сосема спротивното. Исто така, тие постојано ги менуваат партнерите и бараат помлади. „Секогаш кога врската почнува да бара високо ниво на посветеност и одговорност, тие се плашат и ја раскинуваат. Врските со помлади жени ја имаат предноста на живеење од ден на ден без никакви грижи, и тие исто така вклучуваат помалку идни планови, па оттаму и помалку одговорности “.
Луѓето кои ги покажуваат овие одлики поврзани со синдромот Петар Пан, понекогаш се нарекуваат Петар Панери. Хумбелина Роблес Ортега, професор по личност, евалуација и психолошки третман на Гранадскиот универзитет, го поврзува синдромот со презаштитни родители и недостатокот на животни вештини кои создаваат вознемиреност во зрелоста.
Иако слично презентирани, постојат дистинктивни разлики помеѓу синдромот Петар Пан и Puer aeternus („вечното дете“).
Концептот на возрасни лица кои се декларираат како малолетници и адолесценти е познат како трансвозрасност (анг. transageism) кој е моделиран врз трансродовоста. Петар Пан синдромот не е признаен од Светската здравствена организација.
Историја Концептот се здобил со популарност преку психоаналитичарот д-р Дан Кили во неговата книга Синдромот Петар Пан: Мажи кои никогаш не пораснале, првпат објавена во 1983 година. Неговата книга станала меѓународен бестселер и довела до бран слични книги за поп-психологија. Доктор Кили ја добил идејата за „Синдромот Петар Пан“ откако забележал дека, како и славниот лик во претставата J. М. Бери, многу од проблематичните тинејџери што ги лекувал имале проблеми со растењето и прифаќањето на одговорностите на возрасните. Оваа неволја продолжила и во зрелоста.
Поврзано Парафилен инфантилизам Генерација Бумеранг Puer aeternus
Наводи
Категорија:Аналитичка психологија Категорија:Младина