мини|десно|400п|Големиот бран на Канагава, Едо. Едо () или Токугава (јапонски: 德川時代) — периодот од 1603 до 1868 година во историјата на Јапонија, кога Јапонија била под власт на шогунатот Токугава и 300 регионални даимјоо. Периодот се одликувал со економски раст, строги општествен поредок, изолационистичка надворешна политика, стабилна популација, "пацифизам", и популарни уживања на уметноста и културата. На шогунатот бил официјално основан во Едо на 24 март 1603 година со Токугава Иејасу. Периодот дојде до својот крај со реставрацијата на Меиџи на 3 мај 1868 година по падот на Едо.
Консолидација на шогунатот мини|400п|Главниот двор и тензу на Едо замокот, резиденција на шогуните во Токугава. мини|400п|Токугава Иејасу прв шогун на Токугава шогунатот. мини|400п|Скаличен џебен план на Едо. Се случила револуција од времето на шогунатот Камакура, кој постоел заедно со судот на царот, до шогунатот Токугава, кога самураите станале неприкосновени владетели во она што историчарот Едвин О. Рајшауер го нарекол „централизиран феудален“ облик на шогунот. Инструментален во подем на новиот бакуфу (воедна влада на Јапонија) бил Токугава Иејасу, главниот корисник на достигнувањата на Ода Нобунага и Тојотоми Хидејоши. Веќе моќен даимјоо, Ијеасу профитирал со неговиот трансфер во богатата област Кантоо. Тој одржувал два милиони коку земја (56 хектари), нов штаб во Едо (поранешно име за Токио), стратешки сместен град во замок, а исто така имал дополнителни 2 милиони коку земја и триесет и осум вазали под негова контрола. По смртта на Хидејоши, Ијеасу брзо се придвижил да ја преземе контролата од кланот Тојотоми.
Победата на Иејасу над западниот даимјоо во Битката кај Секигахара (21 октомври 1600 година или во јапонскиот календар на 15-тиот ден од деветтиот месец од петтата година од Кеичоо ерата) му дала контрола над цела Јапонија. Тој брзо ги укинал бројните непријателски даимјоо куќи, ја намалил моќта на други, како што биле Тојотоми, и го редистрибуирал пленот од војната на неговото семејство и сојузници. Иејасу сепак не успеал да постигне целосна контрола врз западните даимјоо, но неговото преземање на титулата на шогун помогнал да се консолидира системот на алијансата. По натамошното зајакнување на својата база на моќност, Иејасу го инсталирал неговиот син Хидетада (1579–1632) како шогун ,а самиот се пензионирал како шогун во 1605 година. Тојотоми сè уште претставувал значителна закана и следната деценија Иејасу ја посветил на нивното искоренување. Во 1615 година, армијата Токугава го уништила упориштето Тојотоми во Осака.
Периодот на Токугава (или Едо) и донел 250 години стабилност на Јапонија. Политичкиот систем еволуирал во, како што историчарите го нарекуваат бакухан, комбинација на поимите бакуфу и хан (домени) за да ја опишат владата и општеството во тој период. Во бакухан, шогунатот го имал националниот орган и даимјоо имале регионална власт. Ова претставувало ново единство во феудалната структура, која се одликувала со сè поголема бирократија за администрирање на мешавината од централизирани и децентрализирани авторитети. Токугава станал помоќен за време на нивниот прв век на владеење: прераспределбата на земјиштето им дало скоро седум милиони коку (195 хектари), контрола на најважните градови и систем за проценка на земјиштето кое остварило големи приходи.
Феудалната хиерархија ја завршиле различните класи на даимјоо. Најблиску до куќата во Токугава биле шинпанот или „сродните куќи“. Тие биле 23 на број. распоредени на границите на земјите на Токугава, сите директно поврзани со Иејасу. Шинпанот имал претежно почесни титули и советнички места во бакуфу. Втората класа на хиерархијата биле фудаи (вазали наследници), или „куќни даимјоо“, наградени со земји близу до поседите на Токугава, за нивната верна служба. До XVIII век, 145 фудаи контролирале многу помал хан, најголемиот проценуван на 250,000 коку (7 хектари). Членовите на класата фудаи ги пополнувале повеќето работни места во главните канцеларии на бакуфу. Деведесет и седумте хан ја формирале третата група, тозама (надворешни вазали), поранешни противници или нови сојузници. Тозама се наоѓале претежно на периферијата на архипелагот и колективно контролирале скоро десет милиони коку (278 хектари) производствено земјиште. Бидејќи на тозама најмалку им верувале даимјоо, тие биле најпретпазливо управувани и великодушно третирани, иако биле исклучени од позициите на централната влада.
Шогунатот Токугава не само што ја консолидирал својата контрола над обединетата Јапонија, туку имал и невидена моќ над царот, судот, сите даимјоо и религиозни наредби. Царот се сметал за врвен извор на политичка санкција за шогунот, кој наводно бил вазал на царското семејство. Токугава му помогнал на царското семејство да ја поврати својата стара слава со обновување на своите палати и давање нови земји. За да се обезбедела блиска врска помеѓу царскиот клан и семејството Токугава, внуката на Ијеасу станала жена на царот во 1619 година.
Формиран бил код на закони за регулирање на даимјоо куќите. Кодот опфаќал приватно однесување, брак, облека, видови на оружје и број на дозволени трупи; феудалците да престојуваат во Едо секоја втора година (системот на санкин-коотаи); забранувал изградба на океански бродови; забранувал христијанство; бил ограничен бројот на замоци на 1 по домен (хан) и пропишувал дека прописите за бакуфу биле национален закон. Иако даимјоо не се оданочувале сами по себе, на нив редовно им биле наплаќано за придонесите за војската и логистичката поддршка и за таквите проекти за јавните работи како замоци, патишта, мостови и палати. Различните регулативи и давачки не само што го зајакнале Токугава, туку и го исцрпиле богатството на даимјоо, со што ја ослабнале нивната закана за централната администрација. Хан, некогаш домени во центарот на војската, станале само локални административни единици. Даимјоо имале целосна административна контрола врз нивната територија и нивните сложени заштитни системи, бирократи и обични граѓани. Лојалноста била извлечена од религиозните фондации, веќе во голема мера ослабена од Нобунага и Хидејоши, преку различни контролни механизми.
Надворешно-трговските односи Како Хидејоши, Иејасу ја охрабрувал надворешната трговија, но исто така бил сомничав кон надворешните лица. Тој сакал да го направи Едо големо пристаниште, но штом дознал дека Европејците ги сакаат пристаништата во Кјушу и дека Кина ги отфрлила неговите планови за официјална трговија, тој се приближил да ја контролира постојната трговија и дозволил само одредени пристаништа да управуваат со специфични видови на добра.
Почетокот на периодот Едо се совпаѓа со последните децении од трговскиот период Нанбан, во текот на кој се одвивала интензивна интеракција со европските сили, на економски и верски план. Јапонија ги изградила своите први воени бродови во западен стил, како што е Сан Хуан Баутиста, 500 тонски брод од типот галеон, кој превезувал јапонска амбасада на чело со Хасекура Цуненага до Америка и потоа во Европа. Исто така, во тој период, бакуфу нарачала околу 720 бродови со црвена заптивка, трикратно вооружен трговски брод, за внатрешна азиска трговија. Јапонските авантуристи, како Јамада Нагамаса, ги користеле тие бродови низ цела Азија.
мини|десно|400п|Напад врз бунтовниците Шимабара.Телата на христијаните се собираат во јами. Христијанскиот проблем бил, всушност, проблем на контролирање и на христијанските даимјоо во Кјушу и на нивната трговија со Европејците. До 1612, чуварите и жителите на земјите на шогунатот Токугава, им било наредено да го отфрлат христијанството. Повеќе ограничувања се појавиле во 1616 година (ограничување на надворешната трговија на Нагасаки и Хирадо, остров северозападно од Кјушу), 1622 година (погубување на 120 мисионери и преобратени луѓе), 1624 година (протерување на Шпанците) и 1629 година (погубување на илјадници христијани). Конечно, Едиктот за затворена земја од 1635 година забранувал на кој било Јапонец да патува надвор од Јапонија или, ако некој заминел, да не се врател некогаш. Во 1636 година, Холанѓаните беа ограничени на Деџима, мал вештачки остров - а со тоа, не била вистинска јапонска почва - во пристаништето во Нагасаки.
Шогунатот го сметал христијанството како крајно дестабилизирачки фактор и решил да го спречи. Бунтот на Шимабара од 1637–38 година, во кој незадоволни католички самураи и селани се побуниле против бакуфу - а Едо ги повикал холандските бродови да го бомбардираат упориштето на бунтовниците - го означил крајот на христијанското движење, иако некои христијани преживеале со одење подземи, таканаречениот Какуре Киришитан. Наскоро потоа, Португалците биле трајно протерани, членовите на португалската дипломатска мисија биле погубени, на сите субјекти им било наредено да се регистрираат во будистички или шинто храмови, а Холанѓаните и Кинезите биле ограничени на Деџима и на посебен кварт во Нагасаки. Покрај малата трговија на некои надворешни даимјоо со Кореја и островите Рјукју, југозападно од главните острови на Јапонија, од 1641 година, странските контакти биле ограничени од страна на политиката на сакоку (изолациона полиса за странци) до Нагасаки.
Последниот христијанин бил убиен или повторно преобратен до 1644 година и до 1660-тите, христијанството било скоро целосно искоренето, а неговото надворешно политичко, економско и религиозно влијание врз Јапонија станало прилично ограничено. Само Кина, Компанијата на Холандска Источна Индија и за краток период, Англичаните, уживале право да ја посетат Јапонија во овој период, само за комерцијални цели, и тие биле ограничени на пристаништето Деџима во Нагасаки. Другите Европејци кои прстигале на јапонските брегови биле осудени на смрт без судење.
Општество мини|лево|300п|Куќата на трговецот (музеј Фукагава Едо). За време на периодот на Токугава, општествениот поредок, заснован на наследената положба наместо на личните заслуги, бил крут и високо формализиран. На врвот биле царот и дворските благородници (куге), заедно со шогунот и даимјоо. Под нив населението било поделено во четири класи во системот познат како мибунсеи (身分 制): самураите на врвот (околу 5% од населението) и селаните (повеќе од 80% од населението) на второ ниво. Под селаните биле занаетчиите, па дури и под нив, на четвртото ниво, биле трговците. Само селаните живееле во руралните области. Самураите, занаетчиите и трговци живееле во градовите што биле изградени околу замоците на даимјоо, секој ограничен на својот кварт. Општеството Едо имало разработена социјална структура, во која секое семејство го знаело своето место и нивото на престиж. мини|десно|300п|Самурајски оклоп од периодот Едо. На врвот биле царот и дворското благородништво, непобедливи по престиж, но слаби по моќ. Следно се појавиле шогунот, даимјоо и слоевите на феудалци, чиј ранг бил означен со нивната близина со Токугава. Тие имале моќ. Даимјоо сочинувале околу 250 локални господари на локалното „хан“ со годишни излези од 50.000 или повеќе шиници ориз (1.250.000). Горните слоеви многу се расфрлале на разработени и скапи ритуали, вклучувајќи елегантна архитектура, уредени градини, но драма, покровителство на уметноста и церемонија на чај.
Потоа дошле 400.000 воини, наречени „самурај“, во бројни степени и слоеви. Неколку самураи од повисок чин биле подобни за високи функции; повеќето биле пешаци. Бидејќи имало многу малку борби, тие станале државни службеници платени од даимјоо, со помали должности. Самураите биле поврзани со постари господари во добро воспоставен синџир на команда. Шогунот имал 17,000 самураи; секој даимјоо имал стотици. Повеќето живееле во скромни домови во близина на седиштето на нивниот господар и живееле од наследни права и стипендии. Заедно овие групи со висок статус ја сочинувале јапонската владејачка класа сочинувајќи околу 6% од вкупното население.