мини|Природен пејзаж Природен предел или природен пејзаж — оригинален предел што постои пред на него да дејствува човечката култура. Природниот предел или пејзаж и културниот предел се посебни делови на пејзажот. Како и да е, во 21 век, ретки се пејзажите кои се сè уште недопрени од човечката активност, а кај тие што се допрени од човекот, се намалува нивниот степен на природност.The European Environment Agency's planned forest naturalness index is an example of an attempt to define one type of natural landscape in Europe. The Agency lists forests in three categories: (1) Plantations; (2) Semi-natural; and (3) Naturally dynamic. The latter are "forests whose structure, composition and function have been shaped by natural dynamics without substantial anthropogenic influence over a long period of time".
Во Тивка пролет (1962) Рејчел Карсон го опишува работ покрај патот како што порано изгледал: „Покрај патиштата, лавор, вибурнум и алдер, големи папрати и диви цвеќиња го воодушевуваа окото на патниците низ поголемиот дел од годината“ и како изгледа сега после употребата на хербициди: „Патиштата, кои некогаш беа толку привлечни, сега беа обложени со кафеава и исушена вегетација како да беа зафатени од оган“.Cambridge, Mass.: Riverside Press, 1962, p. 1. И покрај тоа што пејзажот пред да се испрска е биолошки деградиран и може да содржи туѓи видови, концептот за тоа што може да претставува природен пејзаж сè уште може да се заклучи од контекстот.
Поимот „природен пејзаж“ најпрво се користел во врска со пејзажното сликарство и пејзажното градинарство, за да се спротивстави формалниот стил со поприродниот, кој е поблиску до природата. Александар фон Хумболт (1769 - 1859) требало ова дополнително да го конципира во идејата за природен пејзаж одделен од културниот пејзаж. Потоа, во 1908 година, географот Ото Шлутер ги развил поимите оригинален пејзаж (Урландшафт) и неговиот спротивен културен пејзаж (Културландшафт) во обид да ѝ даде на науката за географија предмет што се разликува од другите науки. Раната употреба на вистинската фраза „природен пејзаж“ од географ може да се најде во трудот на Карл О. Зауер „Морфологијата на пејзажот“ (1925).Carl O. Sauer, "The Morphology of Landscape". University of California Publications in Geography 2 (2), pp. 19-53.
Потекло на поимот Концептот на природен пејзаж првпат бил развиен во врска со пејзажното сликарство, иако самиот термин првпат бил употребен во врска со пејзажното градинарство. И во двата случаи се користел за спротивставување на формален стил со поприроден, кој е поблиску до природата. Чунглин Ква сугерирал „дека личност од XVII век или ран XVIII век би можела да доживее природна сценографија исто 'како на слика', со или без употреба на самиот збор, исто како пејзаж“.Chunglin Kwa, "Alexander von Humboldt's invention of the natural landscape", The European Legacy, Vol. 10, No. 2, pp. 149-162, 2005 Што се однесува до градинарството, Џон Аикин, искоментирал во 1794 година: „Каква било новост да има во единствената сценографија на вештачка градина, таа наскоро е исцрпена, додека бесконечната разновидност на природниот пејзаж претставува неисцрпна бројна нова форма“.J. Aikin, M.D., Letters from a Father to His Son, on Various Topics, Relative to Literature and the Conduct of Life. Written in the Years 1792 and 1793, (Philadelphia: Samuel Harrison Smith), p. 148. Пишувајќи во 1844 година, истакнатиот американски градинар за пејзажи Ендру Џексон Даунинг коментира: „прави канали, тркалезни или триаголни парчиња вода, и сите регуларни форми на геометрискиот режим... очигледно би биле во насилна спротивност на целиот карактер и израз на природниот предел“.A Treatise on the Theory and Practice of Landscape Gardening Adapted to North America.
Во своите широки патувања во Јужна Америка, Александар фон Хумболт станал првиот што конципирал природен пејзаж одделен од културниот пејзаж, иако тој всушност не ги користил овие термини.Chunglin Kwa, Alexander von Humboldt's invention of the natural landscape, The European Legacy, Vol. 10, No. 2, pp. 149-162, 2005 Ендру Џексон Даунинг бил свесен и сочувствителен кон идеите на Хумболд, што потоа влијаело на Американскиот градинарски пејзаж.See Horticulturist, vol.4, no.2, August 1849, which Downing edited.
Последователно, географот Ото Шлутер, во 1908 година, тврди дека со дефинирање на географијата како Landschaftskunde (наука за пејзаж) ќе ѝ се даде на географијата логичен предмет што не го споделува ниту една друга дисциплина.James, P.E & Martin, G (1981) All Possible Worlds: A History of Geographical Ideas. John Wiley & Sons. New York, p.177.Elkins, T.H (1989) Human and Regional Geography in the German-speaking lands in the first forty years of the Twentieth Century. Entriken, J. Nicholas & Brunn, Stanley D (Eds) Reflections on Richard Hartshorne's The nature of geography. Occasional publications of the Association of the American Geographers, Washington DC., p. 27. Тој дефинирал две форми на пејзаж: Урландшафт (оригинален пејзаж) или предел што постоел пред поголемите промени предизвикани од човекот, и Културлендшафт (културен пејзаж), пејзаж создаден од човечката култура. Шлутер тврдел дека главната задача на географијата е да ги пронајде промените во овие два пејзажи.
Терминот природен пејзаж понекогаш се користи како синоним за дивина, но за географите природниот пејзаж е научен термин кој се однесува на биолошки, геолошки, климатолошки и други аспекти на пејзажот, а не на културните вредности што ги подразбира зборот пустина."The Trouble with Wilderness; or, Getting Back to the Wrong Nature". William Cronon, ed., Uncommon Ground: Rethinking the Human Place in Nature. (New York: W. W. Norton & Co., 1995), pp. 69–90.
Природното и конзервацијата Работите се комплицираат од фактот дека зборовите 'природа' и 'природно' имаат повеќе од едно значење. Од една страна, има главно речничко значење за природата: „Феномените на физичкиот свет колективно, вклучително и растенијата, животните, пејзажот и други одлики и производи на земјата, за различни од луѓето или човечките творби“."Nature", New Oxford American Dictionary Од друга страна, постои растечката свест, особено од Чарлс Дарвин, за биолошкиот афинитет на хуманистичките науки со природата."Animals That Share Human DNA Sequences", Seattlepi.com
Дуализмот на првата дефиниција има корени од „антички концепт“, бидејќи раните луѓе ја гледале „природата или нечовечкиот свет […] како божествен Друг, богоугоден во одвојувањето од луѓето“.Gregory H. Aplett and David N. Cole, "The Trouble with Naturalness: Rethinking Park and Wilderness Goals" in Beyond Naturalness: Rethinking Park and Wilderness Stewardshio in an Era of Rapid Change (Washington, DC.: Island Press, 2010), p. 14. They cite William Conron's 1995 essay "The Trouble with Wilderness: or, Getting Back to the Wrong Nature". На Запад, најголемо влијание има митот на паѓањето на христијанството, тоа е протерување на човештвото од Еденската градина, каде целото творештво живеело во хармонија, во несовршен свет.Joanne Vining, Melinda Merrick and Emily Price, "The Distinction between Humans and Nature". Human Ecology Review, vol.15, no. 1, 2008, p. 1 Декартистичкиот дуализам, од XVII век па наваму, дополнително го засилило ова дуалистичко размислување за природата.Vining, Merrick and Price, p. 1. Со овој дуализам оди проценката на вредноста во однос на супериорноста на природното над вештачкото. Модерната наука, сепак, оди кон холистички поглед на природата.Maria Kaika, City of Flows: Modernity, Nature, and the City. (New York: Routledge, 2005), p. 4.
Америка Она што се подразбира под природно, во рамките на американското движење за зачувување, се сменило во текот на минатиот век и половина.
Во средината на деветнаесеттиот век Американецот започнал да сфаќа дека земјата станува сè повеќе домашна и дивиот свет исчезнува. Ова довело до создавање на американски национални паркови и други места за зачувување.Gregory H. Aplett and David N. Cole, "The Trouble with Naturalness: Rethinking Park and Wilderness Goals" in Beyond Naturalness: Rethinking Park and Wilderness Stewardshio in an Era of Rapid Change (Washington, DC.: Island Press, 2010), pp. 14-15. Првично се верувало дека сè што треба да се направи е да се оддели она што се сметало за природен пејзаж и „да се избегнат нарушувања како што се сечење дрва, пасење, палење пожар и инсекти“.Aplett and Cole, p. 15. Оваа, и последователната политика за животна средина, до неодамна, било под влијание на идеите за пустината.William Cronon, pp. 72-77 Сепак, оваа политика не била доследно применета, и во паркот Јелоустоун, за да земеме еден пример, постојната екологија била изменета, прво со исклучување на Индијанците, а подоцна и со виртуелно истребување на популацијата на волци.<ref name="dow"></ref</ref>
Еден век подоцна, во средината на дваесеттиот век, започнало да се верува дека претходната политика на „заштита од вознемиреност е несоодветна за зачувување на вредностите на паркот“, а тоа е дека е неопходна директна човечка интервенција за да се врати пределот на Националните паркови во неговата „природна“ состојба.Aplett and Cole, p. 15. Во 1963 година, Извештајот Леополд тврди дека „Националниот парк треба да претставува вињета на примитивната Америка“.Aplett and Cole, p. 16. Оваа промена на политиката на крајот довела до обновување на волците во паркот Јелоустоун во 90-тите години на минатиот век.
Како и да е, неодамнешните истражувања во различни дисциплини укажуваат на тоа дека беспрекорен природен или „примитивен“ пејзаж е мит, и сега луѓето веќе подолго време го менуваат природното во културен пејзаж и дека има некои места недопрени од човечкото влијание.Aplett and Cole, p. 18 Поранешната политика за зачувување сега се сметала за културни интервенции. Идејата за тоа што е природно, а што вештачко или културно, и како да се одржат природните елементи во пејзажот, дополнително се искомплицирала со откривањето на глобалното затоплување и како тоа ги менува природните предели.Aplett and Cole, p. 24
Исто така, важна е реакцијата неодамна меѓу научниците против дуалистичкото размислување за природата и културата. Марија Каика коментирала: „Денес, ние почнуваме да ги гледаме природата и културата уште еднаш испреплетени - повеќе не онтолошки разделени […]. Она што порано го перципирав како одделен свет, составен од уредно и цврсто запечатени, автономни „ковертни простори“ (домот, градот и природата) беше, всушност, неуреден социо-просторен континуитет “.City of Flows: Modernity, Nature, and the City. (New York: Routledge, 2005), p. 4. И Вилијам Кронон се спротивставил на идејата за пустината затоа што таа „вклучува дуалистичка визија во која човекот е целосно надвор од природното“Cronon, p. 78. и потврдува дека „дивината (за разлика од пустината) може да се најде насекаде“ дури и „во пукнатините на тротоар на Менхетен“.Cronon, p. 85. Според Кронон, ние мора да го „напуштиме дуализмот што го гледа дрвото во градината како вештачко […], а дрвото во пустина како природно […] И двете во некоја крајна смисла се диви“. Тука тој го наведувал донекаде редовното речничко значење на дивината, за да нагласи дека ништо природно, дури и во градината, не е целосно под човечка контрола.
Европа Пределот на Европа е значително променет од луѓето, па дури и во области, /како планините Каирнгорм во Шкотска, со мала густина на население, само високите врвови на планините Каирнгорм, се состоеле целосно од природни елементи. Овие високи врвови секако се само дел од Каирнгормите и во пустината на Шкотска веќе немало волци, мечки, диви свињи или рисови.Murray (1973)Fraser Darling and Boyd (1969) p. 64 Шкотскиот бор во форма на каледонска шума опфаќал и многу повеќе од шкотскиот пејзаж отколку денес.Steven, H. M. & Carlisle, A. (1959). The Native Pinewoods of Scotland. Oliver and Boyd, Edinburgh