Тријас — геолошки период кој траел 50,6 милиони години од крајот на пермскиот период пред 251,902 милиони години (Mya), до почетокот на периодот Јура пред 201,36 Мја. Тријасот е првиот и најкраток период од мезозоикот. И почетокот и крајот на периодот се обележани со големи настани во истребување. Тријасот е поделен на три периоди: ран тријас, среден тријас и доцен тријас.
Тријасот започнал во екот на Пермско-тријаското изумирање, што ја оставила биосферата на Земјата осиромашена; се наоѓала на средина на тријасот пред животот да ја поврати својата поранешна разновидност. Терапсидите и Архосаурусите биле главните копнени ’рбетници во ова време. Специјализирана подгрупа на архосауруси, наречена диносауруси, за прв пат се појавила во доцниот тријас, но не станале доминантна група сè до наредниот период на Јура.
Првите вистински цицачи, самите специјализирани подгрупи на терапсиди, исто така еволуирале во овој период, како и првите летечки ’рбетници, птеросаурусите, кои, како и диносаурусите, биле специјализирана подгрупа на архосаури. Огромниот суперконтинент Пангеја постоел до средината на Тријас, по што тој почнал постепено да се распрснува на две одделни копнени подрачја, Лавразија на север и Гондвана на југ.
Глобалната клима за време на Тријасот била претежно топла и сува, со пустини кои опфаќале голем дел од внатрешноста на Пангаеја. Како и да е, климата се префрлила и станала повлажна кога Пангеја започнала да се оддалечува. Крајот на периодот бил обележан со уште едно големо масовно истребување, настанот на истребување Тријас-Јура, што збришал многу групи и им овозможил на диносаурусите да преземат доминација во јура.
Етимологија Тријасот бил именуван во 1834 година од Фридрих фон Алберти, по трите различни карпести слоја (tri што значи „три“), кои биле раширени во јужна Германија, долниот Банстандштајн, средниот Мушелкалк и горниот Кеупер.Friedrich von Alberti, Beitrag zu einer Monographie des bunten Sandsteins, Muschelkalks und Keupers, und die Verbindung dieser Gebilde zu einer Formation [Contribution to a monograph on the colored sandstone, shell limestone and mudstone, and the joining of these structures into one formation] (Stuttgart and Tübingen, (Germany): J. G. Cotta, 1834).
Датирање и поделби Тријасот обично е одделен во рана, средна и доцна епоха, а соодветните карпи се нарекуваат долни, средни или горни. Фаунските фази од најмлада до најстара се: +Тријас Период Епоха Век Почеток (Ma) Крај (Ma)Тријас Доцен или Горен Ретиј 203,6 ± 1,5 199,6 ± 0,6 Нориј 216,5 ± 2,0 203,6 ± 1,5 Карниј 228,0 ± 2,0 216,5 ± 2,0 Среден Тријас Ладиниј 237,0 ± 2,0 228,0 ± 2,0 Анизиј 245,0 ± 1,5 237,0 ± 2,0 Долен Тријас (скитски) Оленекиј 249,7 ± 0,7 245,0 ± 1,5 Индиј 251,0 ± 0,4 249,7 ± 0,7
Палеогеографија мини|Тектонска реконструкција на плочата 230 Ma лево|мини| Сиднеј, Австралија лежи на тријаски песочници. Скоро сите изложени карпи околу Сиднеј припаѓаат на Сиднејскиот песочник од овој период. За време на тријасот, скоро целата копнена маса на Земјата била концентрирана во еден суперконтинент, центриран повеќе или помалку на екваторот и опфатен од пол до пол, наречен Пангеја („целата земја“). Од исток, по должината на екваторот, морето Тетида навлегло во Пангеја, предизвикувајќи да се затвори Океанот Палео-Тетида.
Подоцна во средината на тријасот слично море продирало долж екваторот од запад. Останатите брегови биле опкружени со светскиот океан познат како Панталаса („целото море“). Сите длабоки океански седименти поставени за време на тријасот исчезнале преку задушување на океанските плочи; така, многу малку се знае за отворениот океан во периодот Тријас.
Суперконтинентот Пангеја започнал да се распаѓа за време на Тријасот - особено во доцниот период, но сè уште не бил целосно одвоен. Првиот седименти во судир што ја означува почетната фаза за распадот на Пангеја, коишто ги одделувале Њу Џерси од Мароко, се на возраст од доцниот Тријас; во САД, овие дебели седименти ја сочинуваат групацијата Њуарк.
Бидејќи суперконтиненталната маса има помалку крајбрежје во споредба со распаднатата, морските наоѓалишта на Тријас се глобално релативно ретки, и покрај нивната извонредност во Западна Европа, каде за првпат се изучувал тријасот. Во Северна Америка, на пример, морските наоѓалишта се ограничени на неколку изложености на запад. Така, стратиграфијата главно се заснова на организми кои живееле во лагуни и хиперсолини средини, како ракови.
Африка На почетокот на мезозојскиот период, Африка се придружила на другите континенти на Земјата во Пангеја. Африка ја делела релативно униформната фауна на суперконтинентот во која доминирале тероподи, просаурподи и примитивни орнитиси до крајот на тријаскиот период. Фосилите од доцниот тријас се наоѓаат низ цела Африка, но се почести на југ отколку на север. Временската граница што ги одделува перм и тријас означува појава на истребен настан со глобално влијание, иако африканските слоеви од овој временски период не се темелно проучени.Jacobs, Louis, L. (1997).
Скандинавија За време на тријаските пенеплени се смета дека се формирале во денешна Норвешка и јужна Шведска. Остатоците од овој пенеплан може да се следат кај западниот брег на Шведска. Во северна Норвешка, пенеплените можеби биле закопани во седименти, за потоа да бидат повторно изложени како крајбрежни рамнини. Откривањето на авалитна глина во јужна Норвешка покажало дека пејзажот таму насстанал во доцниот тријас пред 210 милиони години) со пејзажот веројатно, исто така обликувана во тоа време.
Палеокеанографија Евстатското ниво на морето било постојано мало во споредба со другите геолошки периоди за целиот Тријас. Почетокот на тријасот бил околу сегашното ниво на морето, се искачило на околу 10-20 метри надморска височина за време на раниот и средниот период на тријас. Почнувајќи од Ладинан, нивото на морето почнало да се зголемува, а кулминирало со нивото на морето кое било присутно за време на Карнијан до 50 метри. Нивото на морето опаднало со почеток во Норијан, достигнувајќи ниско ниво од 50 метри под сегашното ниво на морето за време на средниот ретијански период, кое продолжило во најраната Јура. Долгорочниот тренд на нивото на морето е надреден со 22 настани со опаѓање на нивото на морето широко распространети во геолошкиот рекорд, претежно со помали (<25 метри) и средни (25–75 метри) големини. Недостаток на докази за тријаските континентални ледени плочи сугерираат дека глацијалната евстаза веројатно нема да биде причина за овие промени.
Клима Континенталната клима во текот на периодот Тријас билса генерално топла и сува, со типичните наслаги од песочници и испарувања. Нема докази за глацијација на или во близина на кој било пол; всушност, поларните региони биле влажни и умерени, обезбедувајќи клима погодна за шуми и ’рбетници, вклучително и влекачи. Големата зафатнина на Пангеја го ограничил модерирачкиот ефект на глобалниот океан; неговата континентална клима била мошне сезонска, со многу топли лета и студени зими.Stanley, 452–53. Силниот контраст помеѓу суперконтинентот Пангеја и глобалниот океан активирала интензивни крос-екваторски монсуни.
Тријасот можеби бил претежно сув период, но постојат докази дека тој бил обележан со неколку епизоди на зголемени врнежи од дожд во тропските и суптропските географски широчини на морето Тетида и неговата околна земја. Седиментите и фосилите што сугерираат на поголема влажна клима се познати од Анизија до Ладинија и од Карнијан и Раетијан на поголема област што вклучува исто така домен на Бореал (на пример, Шпицбершките Острови), северноамериканскиот континент, Јужна Кина и Аргентина.
Најдобро проучуваната епизода на влажна клима, а веројатно и најинтензивната и најраспространетата, бил настанот Карнијан-плувијал. Студија од 2020 година открила меури од јаглерод диоксид во базалтските карпи кои датираат од крајот на тријасот и заклучил дека вулканската активност помогнала во активирање на климатските промени во тој период.
Живот лево|мини| Флора во времето на тријасот Три категории на организми можат да се разликуваат во записите во Тријасот: преживеани од настанот на истребување Перм-Тријас, нови групи кои кратко процветале и други нови групи кои доминирале во текот на мезозоикот.
Флора На земјата, преживеаните васкуларни растенија вклучувале црвоточни растенија, доминантна цикади, гинковидни, папрати, equisetum и glossopterids. Семените растенија доминирале во копнената флора: на северната полутопка, цветалечетинари, папрати и бенетити. Родот Dicroidium доминирал во Гондвана во текот на целиот период.
Планктон Пред истребувањето во Пермијан, Архаепластида (црвена и зелена алга) биле главните морски фитопланктони од пред околу 659-645 милиони години,How snowball Earth gave rise to complex life – Cosmos Magazine кога тие ги замениле морските цијанобактерии, кои првпат се појавиле пред околу 800 милиони години, како доминантен фитопланктон во океаните.December: Phytoplankton | News | University of Bristol Во тријасот, секундарните ендосимбиотски алги станале најважниот планктон.The rise of algae in Cryogenian oceans and the emergence of animals – ResearchGate
Морска фауна мини|Морски грабливци на врвот на рбетниците на раниот тријасScheyer et al. (2014): Early Triassic Marine Biotic Recovery: The Predators' Perspective. мини| Во морските средини, нови современи типови на корали се појавиле во раниот тријас, формирајќи мали гребени од скромна мерка во споредба со големите гребени системи на девонот или современо време. Серпулидите се појавиле во Средниот тријас. Микроконхидите биле во изобилство. Обновените главонози наречени амонити закрепнале, диверзифицирајќи се од една линија што го преживеала исчезнувањето во периодот Перм.
Рибната фауна била неверојатно униформирана, со многу семејства и родови изложувајќи глобална распространетост како резултат на масовното истребување. Зракоперките поминале низ извонредна диверзификација за време на тријасот, што довело до врвна разновидност за време на средниот тријас; сепак, моделот на оваа диверзификација сè уште не е добро разбран заради тафтономските мегабии. Имало и многу видови морски влекачи. Тука спаѓале Сауроптерегијата, која се одликувала со пахиплеворосаурус и нотосауруси (и двајцата вообичаени за време на средниот тријас, особено во регионот Тетида), плакодонтите и првите плесиосауруси. Првите гуштеролики се појавиле во периодот на раниот тријас. Субекваторијални саурихиди и биргериди се пронајдени и во раните слоеви на тријасот.
Теренска и слатководна фауна Групите на копнената фауна, кои се појавиле во овој период или постигнале ново ниво на еволутивен успех, вклучуваат:
Дводишалки: езерата и реките кои се населени со дводишалки (Dipnoi), како што Ceratodus, кои се познати главно од стоматолошки плочи, изобилува со записи на фосили.Agnolin, F. L., Mateus O., Milàn J., Marzola M., Wings O., Adolfssen J. S., & Clemmensen L. B. (2018). Темноспондили: една од најголемите групи на рани водоземци, темноспондилите потекнуваат за време на карбониферите и сè уште се значајни. Некогаш изобилство и во копнената и во водната средина, копнените видови главно биле заменети со влекачи. Преживеаните биле водни или полуводни, и биле застапувани од Tupilakosaurus, Thabanchuia, Branchiosauridae и Micropholis. Најголемите од нив, како што е Мастодонсаурусот, имал до 13 метри долги нози. Ринхосауруси, тревопасни животни, кои живееле само за краток временски период, исчезнувајќи пред околу 220 милиони години. Тие биле исклучително изобилни во периодот на тријас, примарни големи тревојади во многу екосистеми. Тие јаделе растенија со клуновите и неколку редови заби на покривот на устата. Фитосаури: архосаури кои просперирале за време на доцниот тријас. Тие поседувале долги усти и биле полуводни грабливци кои наликувале на современите крокодили и веројатно имале сличен начин на живот, ловејќи риби и мали влекачи околу работ на водата. Сепак, оваа сличност е само површна и е главен случај на конвергентна еволуција.