десно|мини| Советски постер со Сталин, Советски Азербејџан, 1938 година Култот на личноста, или култот на лидерот, се појавува кога режимот на една земја ги користи техниките на масовни медиуми, пропаганда, голема лага, спектакл, уметност, патриотизам и демонстрации и собири организирани од владата за да создаде идеализирана и херојска слика за водач, честопати преку несомнени ласкања и пофалби. Култот на личноста е сличен на апотеозата, освен што е воспоставен со модерни техники на социјално инженерство, обично од државата или партијата во еднопартиски држави и доминантно-партиски држави. Често се гледа во тоталитарни или авторитарни земји.
Терминот станал познат во 1956 година, во тајниот говор на Никита Хрушчов „За култот на личноста и нејзините последици “, одржан на последниот ден од 20 -от конгрес на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. Во говорот, Хрушчов, кој бил прв секретар на Комунистичката партија - всушност, лидер на земјата - ја критикувал лионизацијата и идеализацијата на Јосиф Сталин, а под импликација, неговиот комунистички современик Мао Це Тунг, како спротивен на марксистичката доктрина на Говорот подоцна бил објавен и бил дел од процесот на „десталинизација “ во Советскиот Сојуз.
Заднина мини|281x281пкс| Август од Прима Порта, 1 век н.е Царскиот култ во Стариот Рим ги идентификувал императорите и некои членови на нивните семејства со божествено санкциониран авторитет (auctoritas) на Римската држава. Во текот на историјата, монарсите и другите шефови на држави честопати се држеле со огромна почит и импутирани супер-човечки квалитети. Преку принципот на божествено право на кралевите, на пример, во средновековна Европа, за владетелите се вели дека извршуваат функции по Божја волја. Стариот Египет, Царската Јапонија, Инките, Ацтеките, Тибет, Сијам (сега Тајланд) и Римската Империја се особено познати по редефинирањето на монарсите како „богови-кралеви“.
Ширењето на демократските и секуларните идеи во Европа и Северна Америка во 18 и 19 век им отежнувало на монарсите да ја зачуваат оваа аура. Меѓутоа, последователниот развој на масовните медиуми, како што е радиото, им овозможил на политичките лидери да проектираат позитивна слика за себе врз масите како никогаш досега. Токму од овие околности во 20 век се појавиле најозлогласените култови на личноста. Честопати овие култови се форма на политичка религија,Plamper (2012), pp. 13–14 и тие можат да делат некои особини со други видови култи, особено додека сè уште се формираат.
Терминот „култ на личноста“ веројатно се појавил на англиски јазик околу 1800–1850 година, заедно со француската и германската употреба. Отпрвин немало никакви политички конотации, туку било тесно поврзано со романтичниот „култ на генијалноста“. Политичката употреба на фразата дошла прво во писмото на Карл Маркс до германскиот политички работник, Вилхелм Блос, 10 ноември 1877 година:
лево|мини|250x250пкс| Статуа на Хо Ши Мин пред Градското собрание на градот Хо Ши Мин (порано позната како Сајгон) во Виетнам
Одлики Постојат различни гледишта за тоа што претставува култ на личноста кај лидерот. Историчарот Јан Плампер напишал дека модерните култови на личноста прикажуваат пет одлики што ги разликуваат од „нивните претходници“: Култовите се секуларни и „закотвени во народниот суверенитет“; сите нивни предмети се мажи; тие целат на целото население, не само добростоечката или само владејачката класа; користат масовни медиуми; и тие постојат таму каде што масовните медиуми можат да бидат доволно контролирани за да го спречат воведувањето на „ривалските култови“.Plamper (2012), p. 222
Во својот труд од 2013 година, „Што е карактер и зошто навистина е важен“, Томас А. Рајт наведил: „Феноменот на култот на личноста се однесува на идеализираната, дури и богоупава, јавна слика на поединец свесно обликувана преку постојана пропаганда и медиумска експонираност. Како резултат на тоа, некој е способен да манипулира со другите врз основа целосно на влијанието на јавната личност ... култот на перспектива на личноста се фокусира на често плитките, надворешни слики што многу јавни личности ги негуваат за да создадат идеализирана и херојска слика.“
Адријан Теодор Попан го дефинира култот на личноста како „квантитативно претерана и квалитативно екстравагантна јавна демонстрација на пофалби за водачот“. Тој, исто така, идентификува три причинско -последични „неопходни, но не и доволни, структурни услови и синџир на настани зависни од патот, кои заедно водат до формирање на култот: одредена комбинација на патримонијализам и клиентелизам, недостаток на дисидентност и систематско фалсификување што опфаќа општество. култура“.See Popan, Adrian Teodor (2015) The ABC of Sycophancy. Structural Conditions for the Emergence of Dictators’ Cults of Personality (PhD dissertation, University of Texas). Bibliography pp. 196–213.
Една основна одлика како што објаснил Џон Питман е природата на култот на личности да се биде патријарх. Идејата за култот на личности што се совпаѓа со марксистичките движења добива популарна основа кај мажите на власт со идејата дека тие ќе бидат „татковците на народот“. До крајот на 1920 -тите, машките одлики на култовите станаа поекстремни. Питман идентификува дека овие одлики станале улоги, вклучувајќи „формална улога за [машки]„ голем лидер “како културен фокус на апаратот на режимот: потпирање на„ административни мерки “од горе надолу: и пирамидална структура на авторитет“ создадена од единствен идеал.
Улогата на масовните медиуми Масовните медиуми одиграа инструментална улога во создавањето на култовите на личноста на националните лидери.
Томас А. Рајт во 2013 година објавил дека „Станува очигледно дека харизматичниот лидер, особено во политиката, се повеќе станува производ на медиумите и самоизложување„. И, фокусирајќи се на медиумите во Соединетите држави, Роберт Н. Бела додава дека, „Тешко е да се одреди до кој степен медиумите го одразуваат култот на личноста во американската политика и до кој степен тие го создале. Сигурно тие не го создадоа сето тоа сами, но исто толку сигурно придонесоа за тоа. Во секој случај, во американската политика доминираат личностите на политичките лидери до степен ретко во современиот свет ... во персонализираната политика во последниве години, „харизмата“ на лидерот може да биде речиси целосно производ на медиумска експонираност.“
Цел десно|мини|281x281пкс| Статуа на Мао Це Тунг во Кина Честопати, еден лидер се поврзувал со оваа револуционерна трансформација и се третирало како добронамерен „водич“ за нацијата без која трансформацијата во подобра иднина не може да се случи. Ова било генерално оправдување за култовите на личноста што се појавиле во тоталитарните општества, како оние на Адолф Хитлер, Јосиф Сталин и Мао Це Тунг. Восхитот за Мао Це Тунг останал широко распространет во Кина. Во декември 2013 година, анкета на Глобал тајмс открил дека над 85% од Кинезите ги сметаат достигнувањата на Мао дека ги надминуваат неговите грешки. Јан Плампер тврдел дека додека Наполеон III направил некои иновации во Франција, Бенито Мусолини во Италија во 1920-тите го создал моделот на диктатор-како-култна-фигура што го имитирале Хитлер, Сталин и другите, користејќи ги пропагандните сили на тоталитарите држава.Plamper (2012), pp. 4, 12–14
Пјер ду Боа де Дунилак тврдел дека култот на Сталин бил детално конструиран за да ја легитимира неговата власт. Користени беа многу намерни искривувања и лаги. See abstract in Кремлин одбил пристап до архивски записи што може да ја откријат вистината, а клучните документи биле уништени. Фотографиите биле изменети и документите биле измислени. Луѓето што го познавале Сталин биле принудени да дадат „официјални“ сметки за да ги исполнат идеолошките барања на култот, особено како што самиот Сталин го претставил во 1938 година во Краток курс за историјата на Комунистичката партија на сите унија (болшевици), кој станал официјален историја.
Историчарот Дејвид Л. Хофман вели: „Сталинскиот култ беше централен елемент на сталинизмот и како таков билае една од најистакнатите одлики на советската власт Многу научници за сталинизмот го наведуваат култот како составен дел на моќта на Сталин или како доказ за мегаломанијата на Сталин„.
Во Латинска Америка, Кас Муде и Кристобал Ровира Калтвасер го поврзуваат „култот на лидерот“ со концептот на каудило, силен лидер „кој практикува моќ независна од каква било функција и ослободена од никакви ограничувања“. Овие популистички моќници се прикажани како „машки и потенцијално насилни“ и го зајакнуваат својот авторитет преку употреба на култот на личноста. Муде и Калтвасер ја поврзуваат врската со Хуан Перон од Аргентина.
Држави и системи со култови на личноста Аргентина
Хуан Перон, избран трипати за претседател на Аргентина, и неговата втора сопруга, Ева „Евита“ Перон, биле неизмерно популарни кај многумина од аргентинскиот народ, и до ден -денес тие се сметаат за икони од водечката Партија за правда. Академиците и клеветниците често го сметале за демагог и диктатор. Перон сочувствувал со силите на Оската кога бил полковник и министер за војнаNeighbor Accused, Time, February 18, 1946 па дури и служел како дипломатски пратеник во фашистичка Италија. За време на неговиот режим, тој одржувал тесни врски со француската Шпанија. Тој жестоко ги прогонувал неистомислениците и потенцијалните политички ривали, бидејќи во првите два мандата биле вообичаени политички апсења, тој ги еродирал републиканските принципи на земјата како начин да се остане на власт и принуди цензура низ целата држава врз повеќето медиуми. По неговиот избор, тој изградил култ на личност околу себе и неговата сопруга толку распространет што сè уште е дел од актуелниот политички живот на Аргентина.Politics and Education in Argentina, 1946–1962, by Mónica Esti Rein; trans by Martha Grenzeback. Published by M. E. Sharpe, Armonk, NY/London, 1998, pp. 79–80. За време на неговиот режим, училиштата биле принудени да ја читаат биографијата на Евита La Razón de mi Vida, работни места во синдикатот и владата им биле доделени само на оние што може да се покажат како жесток перонист, весниците беа цензурирани, а телевизиските и радио мрежите биле национализирани, само државните медиуми биле дозволени. Често покажувал презир кон сите противници; и редовно ги карактеризирал како предавници и агенти на странски сили; Оние кои не паднале во линија или биле сфатени како закана за политичката моќ на Перон каде што се предмет на губење на работата, закани, насилство и малтретирање. Перон отпуштил над 20.000 универзитетски професори и членови на факултет од сите главни јавни образовни институции. Потоа се интервенирало на универзитетите, се вршел притисок врз факултетот да дојде на ред, а оние што пружаа отпор биле ставени на црната листа, отпуштени или прогонети. Бројни истакнати културни и интелектуални личности биле затворени. Илјадници уметници, научници, писатели и академици ја напуштиле земјата, мигрирале во Северна Америка или Европа. Водачот на синдикатот и политичките ривали биле уапсени и мачени со години и биле ослободени само откако Перон бил сменет.
Фашистичка Италија мини|292x292пкс| „Деца, мора да го сакате Бенито Мусолини. Тој секогаш работи за доброто на татковината и италијанскиот народ. Сте го слушнале ова многу пати, од вашиот татко, мајка или учителка: Ако Италија сега е многу помоќна од порано, ние му го должиме тоа “(учебник од 1936 година)