Пјер Огист Реноар (; Лимож, 25 февруари 1841 - Кан, 17 декември 1919) — еден од најпознатите француски сликари. Припаѓа на школата на импресионизмот, но доста брзо се одвоил од неа во 1880. Позаинтересиран за портретите и за актите отколку за пејзажите, има свој карактеристичен начин на сликање, кој ги надминува првенствените влијанија (Фрагонар, Курбе, Моне, италијанското фреско сликарство). Во тек на шеесет години насликал повеќе од шест илјади слики, со што го надминува Пикасо.

Развил сопствен израз карактеристичен по светлорозовите и модри тонови. Во последниот период од своето творештво се занимавал и со вајарство. Најпознати негови слики се „Капачки“, „Мулен“ и „Лука“. Со своите слики првпат се појави на изложбата на импресионистите во Париз, во 1874 година.

Во музеите Мармотан-Моне и Ермитаж се изложени некои од делата од Пјер-Огист Реноар.

Славејќи ја убавината, а посебно женската сензибилност, се вели дека "Реноар е последниот претставник на традицијата, која тече директно од Рубенс до Вато".Read, Herbert: The Meaning of Art, page 127. Faber, 1931.

Животопис Младост Пјер Огист Реноар е роден во Лимож, Горна Вјена, Франција, како дете од работничко семејство. Како момче, работел во фабрика за порцелан , каде благодарение на неговиот талент за цртање бил избран да слика дизајни на Фини кинески порцелан.Renoir, Jean: Renoir, My Father, pages 57–67. Collins, 1962. Тој исто така сликал и завеси за мисионерите во странство уште пред да се запише во уметничко училиште.Vollard, Ambroise: Renoir, An Intimate Record, pages 24–29. Knopf, 1925. За време на првите години, тој честопати го посетувал Лувр за да ги проучува големите француски сликари. thumb|left|The Theater Box, 1874 од Пјер Огист Реноар, Courtauld Institute Galleries, London

Во 1862 година почнал да студира уметност под менторство на Шарл Глир во Париз. Таму се запознал со Алфред Сисли, Фредерик Базил, и со Клод Моне.Vollard, page 30. Во текот на 1860-тите, доаѓал во ситуација да нема доволно пари за да си купи бои. Сепак, Реноар за првпат почнал да изложува слики во Париз Салон во 1864 година,Wadley, Nicholas: Renoir, A Retrospective, page 15. Park Lane, 1989. признание стекнал дури после десет години а за тоа делумно виновник била војната меѓу Франција и Прусија.

За време на Париската комуна во 1871 година, додека сликал на бреговите на реката Сена, некои членови на Комуната помислиле дека е шпион, и сакале да го фрлат во реката, кога еден од водачите, Раул Риго, препознал дека Реноар е впрочем човекот кој него претходно го има спасено.Renoir, Jean, pages 118–21. Different and less life-threatening versions are offered by Paul Valéry and Vollard. In all accounts, however, their re-acquaintance led to great celebration.

Зрелост Реноар ја доживеал својата прва популарност кога шест од неговите слики биле изложени на првата импресионистичка изложба во 1874. Истата година две од неговите дела биле прикажани со Диран-Риел во Лондон.

thumb|250px|Лулашката (La Balançoire), 1876, масло на платно, Музеј Орсе, Париз

Во 1881 година, тој патувал во Алжир, земја што тој ја поврзувал со Ежен Делакроа,Poulet, A. L., & Murphy, A. R. (1979). Corot to Braque: French Paintings from the Museum of Fine Arts, Boston, page 117. Boston: The Museum. ISBN 0-87846-134-5. потоа во Мадрид, за да ја види работата на Диего Веласкес. Потоа патувал во Италија, за да ги види ремек-делата на Тицијан во Фиренца и сликите на Рафаел во Рим. На 15 јануари 1882 Реноар се сретнал со композиторот Рихард Вагнер во неговиот дом во Палермо, Сицилија. Реноар го насликал портретот на Вагнер за само триесет и пет минути. Истата година, Реноар се разболел од пневмонија која ќе предизвика трајно оштетување на неговото респираторниот систем.Wadley, page 25.

Во 1883, летото го поминал во Гернзи, создавајќи петнаесет слики за малку повеќе од еден месец. Повеќето од овие слики го прикажуваат Мулен Ует, залив во Сен Мартен, Гернзи. Гернзи е еден од Каналските острови во Англискиот канал, и прикажани се сцени на плажи, карпи, заливи, шумите и планините. Овие слики беа предмет на серијал поштенски марки издадени во 1983 година.

Додека живеел и работел на Монмартр, Реноар ја вработил како модел Сузан Валадон, која позирала за него (The Bathers, 1885–87; Dance at Bougival, 1883)Wadley, pages 371, 374.

Во 1890 се оженил со Алин Викторин Шариго, која, заедно со големиот број пријатели на уметникот, послужила како модел за Ручекот на чамџиите (Déjeuner des canotiers, 1881 ), со која веќе имал едно дете, Пјер, уште од 1885 година. Семејството Реноар имало три сина од кои едниот, Жан, станал познат режисер.

thumb|left|„Девојки до пијано“(1892). музеј „Орсе“, Париз.

Подоцнежни години Околу 1892, Реноар развива ревматоиден артритис. Во 1907 година, тој се преселил во потоплите краишта, на фармата „Ле коле“ во Кањ на Море, во близина на Медитеранот.Wadley, page 28. Реноар сликал во текот на последните дваесет години од својот живот, дури и кога артритисот строго го ограничувало неговото движење, и бил во инвалидска количка. Имал прогресивна деформација на своите раце и анкилозис на десното рамо, па затоа ја адаптирал својата сликарска техника согласно неговиот хендикеп. Честопати се велело дека за да слика, морал четката да ја заглавува во своите парализирани прсти André, Albert: Renoir. Crés, 1928. но тоа било погрешно; Реноар останал способен да ја држи четката, иако му била потребна помош некој да му ја стави во рака.Boonen, A.; van de Rest, J.; Dequeker, J.; van der Linden, S.: "How Renoir Coped with Rheumatoid Arthritis". British Medical Journal, 1997:315:1704–1708.

Во 1919, Реноар го посетил Лувр за да ги види своите слики кои биле закачени заедно со оние на старите мајстори. Починал во селото Кањ на Море, во Прованса, на 3 декември.

Уметност thumb|right|Забава во Мулен де ла Галет (Bal du moulin de la Galette), 1876, Pierre-Auguste Renoir|250px

Сликите на Реноар се значајни поради нивната жива светлина и заситена боја, најчесто, задржувајќи се на луѓето во интимни и искрени композиции. Женскиот акт е една од неговите основни субјекти. Во карактеристичен импресионистички стил, кај Реноар се појавуваат деталите на сцената преку слободен допир на четката врз бојата, така што неговите личности нежно се слеваат со околина.

Во доцните 1860-тите, преку сликање на светлината и на водата плен ер (на отворено), тој и неговиот пријател, Клод Моне откриле дека бојата на сенките не е ниту кафеава ниту црна, туку дека ја рефлектира бојата на предметите околу.Image:Renoir11.jpg — Wikimedia Commons at commons.wikimedia.orgImage:Claude Monet La Grenouillére.jpg — Wikimedia Commons at commons.wikimedia.org

Галерија

Библиографија

Надворешни врски

Renoir at biography.com How Renoir Coped with Rheumatoid Arthritis article in British Medical Journal by Boonen A. et al. The Story Behind the Masterpiece... The Luncheon of the Boating Party Suburban Pastoral, The Guardian, 24 Feb 2007 Pierre-Auguste Renoir paintings, media & interactive timeline

Наводи

Категорија:Француски сликари Категорија:Импресионистички сликари Категорија:Луѓе од Лимож Категорија:Заповедници на Легијата на честа Категорија:Офицери на Легијата на честа Категорија:Витези на Легијата на честа Категорија:Родени во 1841 година Категорија:Починати во 1919 година