thumb|right|Fotografia d'un pargue d'eolianas e d'un pèça de còlza. thumb|right|Fotografia d'un pargue de panèus fotovoltaïcs ai Mès.
Leis energias renovelablas (var. energias renoveladeras) son de fònts d'energia que son renovalament naturau es pron rapid per que pòscan èsser consideradas coma inagotablas a l'escala de temps uman. Provènon de fenomèns naturaus ciclics ò constants liats au Soleu (energia solara, circulacion dei vents, cicle de l'aiga... etc.), a la Tèrra (geotermia... etc.) ò a de reaccions bioquimicas (fermentacion... etc.). De còps, de tecnologias nuclearas futuras (fusion termonucleara, reactor de neutrons rapids... etc.) son classadas entre leis energias renovelablas car permetrián de provesir a l'umanitat de fònts d'energia susceptiblas de durar au minimom plusors sègles.
La màger part deis energias renovelablas son conegudas dempuei la Preïstòria ò l'Antiquitat. Foguèron la fònt d'energia quasi unica de l'òme fins a la Revolucion Industriala e lo desvolopament de l'usatge dei combustibles fossils. Marginalizadas durant la màger part dau sègle XX, leis energias renovelablas conoisson una creissença importanta dempuei leis ans 2000 en causa dei limits mostrats per lo carbon e leis idrocarburs (dependéncia energetica, agotament progressiu dei ressorsas, pollucions... etc.).
Se lei combustibles fossils continuan uei d'assegurar mai de 80% dei besonhs energetics mondiaus, la part deis energias renovelablas es en creissença fòrta amb d'objectius ambiciós dins mai d'una region per metre en plaça de pargues fotovoltaïcs ò d'eolianas. De mai, de recèrcas importantas son en cors per assaiar de remplaçar leis idrocarburs dins lei domenis pus emetors de gas d'efiech de sèrra coma lo transpòrt automobil.
Istòria
Se lo concèpte « d'energia renovelabla » es recent, lor utilizacion es relativament anciana car representèron la màger part dei fònts d'energia disponiblas de la Preïstòria a la Revolucion Industriala. D'efiech, l'usatge de la biomassa es mestrejat dempuei la domesticacion dau fuòc pendent la Preïstòria. Aqueu de la fòrça dei vents es atestat tre l'Antiquitat amb l'invencion de la velaL'invencion de la propulsion velica se debanèt probablement dins mai d'una region d'un biais independent. Èra au mens ben mestrejat en Egipte vèrs 2500 avC.. La poissança de l'aiga èra tanben coneguda durant aqueu periòdePer exemple, se tròba un exemple de motor idraulic dins leis escrichs de l'arquitècte roman Vitruvi (81-15 avC).. Enfin, l'utilizacion dau raionament solar per secar de bricas èra frequenta en Mesopotamia e dins d'autrei regionsD'aplicacions raras de la geotermia existiguèron tanben durant l'Antiquitat. La pus anciana qu'esclarament atestada es un banh caud construch en China au sègle III avC.. En revènge, se plusors energias non renovelablas foguèron egalament identificats durant l'Antiquitat ò l'Edat Mejana (carbon, petròli...), son ròtle demorèt marginau.
Lo desvolopament de la maquina de vapor durant la Revolucion Industriala transformèt fòrça aqueu quadre. D'efiech, inicièt un cicle de creissença de la produccion sensa precedents dins l'istòria umanas que necessita l'usatge massís d'energia a un còst feble. Lei combustibles fossils permetèron de respòndre a aqueu besonh gràcias a sa simplicitat de mesa en òbra. Au sègle XX, foguèron completats per lo nuclear dins lo domeni de la produccion d'electricitat. Franc de l'energia idraulicaD'efiech, l'invencion dei restancas modèrnas dins lo corrent dau sègle XIX permetèt la concepcion de turbinas idraulicas poderosas coma la turbina Pelton., leis energias renovelablas resistiguèron gaire a aqueleis evolucions e venguèron fòrça marginalas dins leis economias desvolopadas.
Pasmens, dempuei leis ans 1970-1980, aqueu recors a d'energias non renovelablas a mostrat de limits. Premier, au nivèu environamentau, lei combustibles fossils e nuclears engendran de pollucions importantas e grèvas (rescaufament climatic, accidents nuclears... etc.). D'autra part, la reparticion dei jaciments es pauc equilibrada e mai d'un país es dins la despendéncia d'un pichon grop de productors. En particular, es lo cas deis idrocarburs coma o demostrèron lei crisis petrolieras deis ans 1970. De questions existisson tanben a prepaus de la talha dei resèrvas encara disponiblas. Enfin, lo desvolopament de l'ecologia politica, principalament en causa deis efiechs de la pollucion sus la natura, a entraïnat l'aparicion d'una demanda mai e mai fòrta per una transicion energetica. Aquela idèa consistís a desvolopar la part d'energias renovelablas dins la produccion d'energia per i suprimir lei combustibles fossils. Ansin, dempuei la fin dau sègle XX, aqueleis energias son l'objècte de recèrcas importantas e de plans de construccion.
Energias renovelablas principalas
Energia de la biomassa
Principi generau
La biomassa es l'ensemble de la matèria que compausa la fauna e de la flòra d'un ecosistèma donat (plantas, bolets, animaus, bactèris... etc.). Contènon d'energia qu'es generalament un derivat mai ò mens dirècte de l'energia solaraD'efiech, la basa d'un ecosistèma es sa flòra, qu'a generalament besonh de l'energia solara per activar sei reaccions de fotosintèsi. Puei, aquelei plantas son consumadas per d'autreis animaus, egalament susceptibles d'èsser la presa d'autreis animaus. Aquò entraïna de transferiments de matèria e donc d'energia lòng de la cadena alimentària.. L'extraccion d'una partida d'aquela energia caracteriza lei mecanismes de produccion d'energia a partir de la biomassa.
Conversions termoquimicas
La combustion
thumb|right|Fotografia de lenha destinada au caufatge d'un ostau.
Es possible d'utilizar dirèctament la biomassa coma combustible. Lo cas pus conegut es aqueu de la lenha energia qu'es encara fòrça utilizada. Per exemple, en Occitània, permet d'assegurar lo caufatge d'ostaus individuaus. Pasmens, d'autrei fònts de biomassa pòdon servir de combustible coma de residüs agricòlas ò agroalimentaris (nuclèus, palha... etc.).
Lo bilanç carbòni de la combustion de la biomassa es teoticament nul car lei compausats carbonats emes correspondon a aquelei absorbits durant la creissença dau teissut organic. En revènge, pòu engendrar de pollucions grèvas coma d'emissions d'oxids d'azòt ò de particulas finas.
La gasïficacion
La gasificacion consistís a caufar a temperatura auta (600 a °C) de curum vegetau. Intermediari entre la pirolisi e la combustion, aqueu procès permet d'obtenir un gas combustible, principalament fach de monoxid de carbòni e d'idrogèn, que pòu èsser utilizat dins d'installacions de caufatge collectiu ò dins de motors termics modificats. Dins aquò, lei rendiments son sovent febles car es necessari d'adurre una importanta quantitat d'energia per assegurar lo caufatge de la matèria. Istoricament, la gasificacion es donc subretot un procès utilizat dins de periòdes de penuria d'idrocarburs (III Reich, Sud-Africa durant l'apartheid... etc.De mai, aquelei país utilizèron puslèu lo carbon coma matèria premiera de la gasificacion car lei rendiments son pus importants.).
Conversions bioquimicas
Lei fermentacions alcoolicas
thumb|right|Fotografia de canas de sucre utilizadas per la fabricacion de biocarburants après d'operacions de fermentacion.
La fermentacion dei vegetaus es un procès permetent de produrre d'alcòls, principalament d'etanòl ò de metanòl. Necessita d'utilizar de levaduras per transformar de sucres contenguts dins de vegetaus sucrats en alcòl. Lei levaduras son sovent especificas, çò que permet de seleccionar l'alcòl fabricat. Es tanben possible d'utilizar de vegetaus non sucrats mai contenent de concentracions autas d'amidon per sintetizar de metanòl. Pasmens, aquò demanda de transformar l'amidon en sucre gràcias a una acidificacion dau mitan reaccionau qu'es fòrça costosa.
L'etanòl e lo metanòl ansin produch es utilizat per fabricar de biocarburants per addicion amb un carburant tradicionau coma l'esséncia eissida dau rafinatge dau petròli. Permet de redurre la pollucion car sa combustion es pus complèta mai lo rendiment dau motor demenís leugierament.
La fermentacion anaeròbia
La fermentacion anaeròbia de curum pòu permetre la produccion d'un gas combustible fach de metan e de dioxid de carbòni. Aqueu procès es basat sus l'accion de bactèris que desgradan la matèria organica. Dins la natura, s'observa dins lei paluns ont es a l'origina dau « gas dei paluns ». Produtz tanben un compausat liquid e viscós, dich digestat, que pòu servir d'engrais.
Sa mesa en òbra necessita un feble a moderat (15 a 65 °C) segon lei bactèris adoptats. La talha deis installacions pòu permetre la transformacion de quantitats relativament feblas de curum. Per exemple, un tenement de 30 bovids ò de 500 pòrcs pòu fabricar una quantitat de gas sufisenta per assegurar lo caufatge de l'installacion. De mai, lo bilanç carbòni es teoricament neutre car lo dioxid de carbòni emés per la combustion dau metan es eissit de l'absorpcion de carbòni per lei teissuts organics formant lo curum descomposatDe mai, cremar lo metan a un interès environamentau car lo dioxid de carbòni es un gas d'efiech de sèrra ben mens poderós..
Autrei tipes de conversions bioquimicas
D'autrei tipes de conversions bioquimicas existisson. La fermentacion acetonobutilica permet de tractar de jus sucrats ò contenent de concentracions autas de cellulòsa per obtenir una mescla d'acetona, d'etanòl e de butanòl que pòu èsser utilizada coma carburant. Pasmens, presenta encara de problemas en causa de son poder caloric feble e de son caractèr corrosiu per lei motors. Un autre procès es aqueu de la fabricacion de diester a partir d'òlis de còlza ò de vira-soleus. De motors diesel modificats pòdon utilizar aqueu carburant e certanei vilas l'an adoptat per alimentar de caudieras collectivas. Dins aquò, presenta tanben de problemas de corrosion e lo desvolopament dei culturas de còlza favoriza la destruccion dei seuvas dins mai d'una region.
Energia dei corrents
Principi generau
Lei flux liats ai circulacions de l'aiga ò de l'aire terrèstre se caracterizan per la mesa en movement de massas importantas de fluid. Gràcias a de dispositius adaptats, es possible de captar una partida de l'energia cinetica d'aqueu desplaçament per l'utilizar dirèctament (molin d'aiga, molin de vent... etc.) ò per la convertir en energia electrica gràcias a una turbina.
Energia idraulica
thumb|right|Esquèma generau dau foncionament d'una restanca idroelectrica.
L'energia idraulica utiliza l'energia cinetica d'una massa d'aiga en movement. Relativament anciana, es uei utilizada per la produccion d'electricitat dins una centrala idroelectrica. Lo corrent d'aiga esplechat pòu èsser naturau (fluvi, marèia, cascada... etc.) ò artificiau. Dins aqueu segond cas, son generalament bastits una restanca e una canalizacion que permet d'alimentar una turbina situada en còntrabàs. Es tanben possible de cavar un canau per simular lo debit d'un riu. Lei turbinas utilizadas varian segon l'autor de la casuda d'aiga.
Lei centralas idroelectricas son un element important de la produccion d'electricitat dins lei país que dispausan d'una geografia e d'un clima favorables a sa construccion. D'efiech, lo procès es simple, son còst es feble e autoriza una soplesa. L'usina pòu ansin servir per assegurar la produccion de basa ò per completar la produccion quand un besonh es observat car son activacion es rapida. Pasmens, la bastida de restancas a un còst financier e environamentau non negligibles (destruccion d'una vau, efiechs sus lo debit, blocatge deis alluvions druds, obstacle per lei migracions de peis... etc.).
Energia eoliana
thumb|Esquèma generau d'una eoliana