L’Univèrs es la totalitat dei causas qu'existisson.
Istòria de la concepcion de l'Univèrs
Lo periòde dei concepcions mitologicas
thumb|right|Un exemple de concepcion mitologica de l'Univèrs : lo modèl de la « Tèrra illa » imaginat per lei Babilonians.
La màger part dei culturas anticas umanas an imaginat una origina dau mond e de l'Univèrs. Aqueu trach sembla fòrça ancian e donèt naissença a de mites liats ai crèires religiós. Ansin, aquelei cosmologias primitivas fan largament intervenir lo subrenaturau e lo mesclan ambé d'aspècts culturaus. L'esquèma pus frequent contèn generalament leis etapas seguentas : aparicion de l'Univèrs a partir dau non-rend, dau caòs, dau desconegut ò d'una entitat subrenaturala. naissença dau temps, de l'espaci, de la lutz e de la matèria. Leis elements, que varian segon lei regions, començan de s'animar. aparicion de la vida a partir de la mescla d'aqueleis elements. aparicion de l'òme. possibilitat de creacion d'un Univèrs novèu après un cataclisme mondiau.
Per exemple, segon l’Enuma Elish dei Babilonians, lo mond èra inicialament emplit d'un tot indiferenciat emplit de l'aiga originala. Puei, lei dieus Apsu e Tiamat, representant respectivament l'aiga doça e l'aiga salada, comencèron d'engendrar divèrsei generacions de divinitats. Après una tiera de combats, Marduk ne venguèt lo cap. Creèt alora lo mond (estèlas, planetas, montanhas...) e leis elements avans de plaçar Babilònia au centre de l'Univèrs. Enfin, creèt l'òme per servir lei dieus.
La cosmogonia babiloniana dau sègle VI avC imaginava donc Babilònia sus Eufrates enviroutada per una massa de tèrras representant lei regions vesinas (Assíria, Armenia...) ela meteissa enviroutada per un ocean ò un riu marcant lo limit dau mond materiau. L'ensems èra cubèrt d'una vòuta ont èran empegadas leis estèlas.
Dins aquelei sistèmas, lei movements dau Soleu, de la Luna e dei planetas foguèron sovent estudiats coma de presagis anonciators d'eveniments bòns ò marrits. Aquò favorizèt dins mai d'una region lo desvolopament de l'astrologia que gardèt durant de sègles un ròtle major dins l'estudi de l'Univèrs.
Lo periòde dau modèl de Ptolemèu
thumb|right|Representacion dau modèl cosmologic aristotelician qu'inspirèt lo modèl de Ptolemèu.
A partir dau sègle VI avC, de filosòfs e sabents indians e grècs comencèron d'estudiar lo mond segon de metòdes basats sus l'observacion e la logica. Aquò foguèt a l'origina d'una efervescéncia intellectuala que veguèt la formulacion d'ipotèsis novatritz. Per exemple, l'Indian Kanada (sègle VI avC) prepausèt una teoria atomica e postulèt que la lutz e la calor foguèsson doas varietats de la meteissa substància.
Aquelei filosòfs abandonèron lei modèls cosmologics exclusivament basats sus lei racòntes religiós per formular d'idèas tenent còmpte de la realitat materiala. Entre elei, lo pus important es Aristòtel (384-322 avC) que son òbra se difusèt dins lo mond grèc, dins lo mond musulman e dins l'Occident Crestian. D'efiech, son sistèma foguèt représ au sègle I apC per Ptolemèu, enrichit e completat per un gròs nombre d'observacions astronomicas, çò que li permetèt de dominar lei sciéncias europèas e arabas durant tretze sèglesLo sistèma de Ptolemèu foguèt pasmens jamai universau. D'efiech, fins a l'adopcion generala dau modèl eissit dei trabalhs de Newton, d'autrei concepcions exitiguèron. En particular, se fau mencionar l'existéncia deis astronomias chinesa e maia. La premiera desvolopèt plusors modèls – que certanei èran relativament pròches dau modèl aristotelician – e foguèt volontariament abandonada dins lo corrent dau sègle XVII au profiech de l'astronomia europèa. La segonda dispareguèt ambé la conquista e la destruccion dei ciutats maias per leis Espanhòus au sègle XVI..
Plaçava la Tèrra au centre de l'Univèrs. A son entorn, lei planetas, lo Soleu e la Luna viravan segon d'orbitas circularas. Lo limit de l'Univèrs èra aquela de l'esfèra deis estèlas fixas qu'èra situada après lei planetas. Per lo cristianisme, aqueu modèl aviá per avantatge de permetre un posicionament aisat dau paradís car laissava una plaça liura e inaccessibla darrier l'esfèra deis estèlas.
Lo modèl eliocentric
thumb|right|Representacion dau modèl eliocentric de Copernic.
A partir dau sègle XVI, lo modèl de Ptolemèu comencèt de faciar d'oposicions car entraïnava d'errors de calcul tròp importantas. Aquò favorizèt l'emergéncia de teorias novèlas que desvolopèron l'idèa d'un sistèma eliocentric. Lo premier d'entre elei foguèt prepausat per lo prèire polonés Nicolau Copernic (1473-1543). Installèt lo Soleu au centre de l'Univèrs ambé lei planetas virant a son entorn e la Luna a l'entorn de la Tèrra. En despiech d'oposicions vivas, la prevision de certanei fenomèns astronomicsEn realitat, franc de sa concepcion eliocentrica, lo sistèma prepausat per Copernic èra totalament faus. A tèrme lòng, èra probable tant imprecís que lo modèl de Ptolemèu. Pasmens, a respèct d'aqueu darrier, èra basat sus d'observacions astronomicas pus recentas. Ansin, lei previsions eissidas dau metòde de calcul prepausat per Copernic semblèron pus justas per sei contemporanèus, çò que permetèt d'impausar l'idèa de l'eliocentrisme au sen de l'elèit scientific., lei descubèrtas dei lèis de KeplerEstablidas entre 1609 e 1618 per l'Alemand Johannes Kepler (1571-1630), aquelei lèis depintèron leis orbitas dei planetas coma d'ellipsas e non coma de ceucles perfècts. Aquò permetèt de preveire son desplaçament., dau sistèma jovianDescubèrts en 1610 per Galileo Galilei (1564-1642), lei quatre satellits de Jupitèr viran a l'entorn de sa planeta segon d'orbitas que pòdon aisament s'observar sus de periòdes de quauquei jorns ò setmanas., mena de Sistèma Solar miniatura, e l'observacion dau passatge de Mercuri davant lo SoleuObservat per lo premier còp en 1631 per lo Francés Pèire Gassendi (1592-1655), permetèt de demostrar que Mercuri vira a l'entorn dau Soleu. Permetèt tanben de validar lei lèis de Kepler que foguèron utilizadas per preveire lo fenomèn. confiermèron e completèron aquela vision.
A partir de 1580, la Glèisa foguèt obligada d'acceptar lo principi de l'equivaléncia deis ipotèsis. Lei sistèmas eliocentrics èran admés coma ipotèsi per facilitar lei calculs e lei prediccions. En revènge, lo modèl de Ptolemèu èra totjorn considerat coma la realitatAqueu compromés foguèt un aspèct major de la sciéncia e de la teologia dau sègle XVII. Son refús foguèt a l'origina dau procès e de la condamnacion de Galilei.. Aquò permetèt lo desvolopament de divèrsei prepausicions coma aquela dau sistèma tychonenc que demorèt popular fins au sègle XVIII. Manteniá la Tèrra au centre de l'Univèrs, lo Soleu e la Luna viravan a son entorn e leis autrei planetas orbitavan a l'entorn dau Soleu segon de trajectòrias ellipticas.
De Newton au Grand Debat
La descubèrta de la gravitacion universala per Isaac Newton (1643-1727) permetèt d'utilizar leis otís matematics per calcular lei trajectòrias deis objèctes celestiaus. Aquò permetèt d'invalidar definitivament l'ipotèsi geocentrica car la diferéncia de massas entre la Tèrra e lo Soleu impausava de plaçar lo segond au centre dau balet dei planetas. L'astronòm britanic James Bradley (1693-1762) demostrèt la revolucion de la Tèrra a l'entorn dau Soleu en 1727. La natura deis estèlas e l'existéncia de l'esfèra deis objèctes fixs contunièt en revènge de pausar un problema.
L'idèa d'un Univèrs pus estendut que lo Sistèma Solar apareguèt lentament dins lo corrent dau sègle XVIII. Son promotor principau foguèt probablament Thomas Wright (1711-1786). En 1750, depintèt la Via Lactèa coma un jaç prim d'estèlas de luminositat febla. Pasmens, leis adversaris d'aquela ipotèsi foguèron nombrós. Per exemple, Edmund Halley (1656-1742) e Jean-Philippe de Chéseaux (1718-1751) s'interroguèron sus la color sorna dau cèu. D'efiech, se i aviá d'autreis estèlas dins l'Univèrs, lo cèu nuechenc deuriá èsser totalament luminós car totei lei direccions d'observacion deurián arribar sus la superficia d'una estèla (paradòxa d'Olbers). De mai, segon la mecanica newtoniana, l'existéncia d'autreis objèctes massís auriá ineluctablament entraïnat, en causa de l'atraccion gravitacionala, una instabilitat estructurala generala e un escrachament finau de tota la matèria.
Pasmens, l'idèa d'un Univèrs contenent un gròs nombre d'estèlas contunièt de se desvoloparAquela idèa apareguèt per lo premier còp ambé Galileo Galilei que descurbiguèt d'estèlas novèlas gràcias a sa luneta astronomica. Ambé lo progrès tecnic, lo nombre d'estèlas conegut contunièt d'aumentar.. Naturalament, aquel ensems d'ensems foguèt identificat a la Via Lactèa que son estructura començava pauc a pauc d'èsser descubèrta per leis astronòms. En particular, en 1755, Immanuel Kant (1724-1804) imaginèt una Via Lactèa formada d'un ensems d'estèlas en rotacion. Puei, trenta ans pus tard, la premiera representacion de la galaxia nòstra basada sus d'observacions astronomicas foguèt realizada per William Herschel (1738-1822). Mostrèt una forma mai ò mens redonda e plana. Lo Soleu i èra plaçat dins la region centrala. Dins lo corrent dau sègle XIX, lo principi de l'existéncia de la Via Lactèa foguèt pauc a pauc acceptat mai sa forma demorèt lòngtemps mau compresa. Per exemple, Carl Charlier (1862-1934) prepausèt un sistèma ierarquizat segon un sistèma d'objèctes orbitant qu'èran elei meteissei en orbita dins un sistèma pus larg ansin e autrament.
En 1845, Lord Rosse (1800-1867) descurbiguèt la premiera « nebulosa espirala » e i trobèt de fònts luminosas. Aquelei trabalhs foguèron perseguits gràcias au desvolopament tecnologic. Heber Doust Curtis (1872-1942) observèt ansin plusors novas dins la Nebulosa Espirala d'Andromèda. Èran pus feblas de dètz magnituds a respèct dei novas « normalas ». Gràcias a aquelei calculs, estimèt la distànca de la nebulosa a ans lutz. Concluguèt ansin a l'existéncia d'una multitud « d'univèrs illa ».
Lo Grand Debat
Lo Grand Debat es una controvèrsia scientifica qu'aguèt luòc dins lo corrent deis ans 1920Lo rescòntre formau se debanèt lo 26 d'abriu de 1920 mai la discussion durèt plusors ans., principalament entre Heber Curtis e Harlow Shapley (1885-1972). Lo premier defendiguèt son idèa d'existéncia de plusors univèrs illa e lo segond sostenguèt, au contrari, la vision pus tradicionala de l'inclusion dei nebulosas espiralas a l'interior de la Via Lactèa. Per demostrar son opinion, Curtis avancèt la similitud entre la forma de la Via Lactèa e aquela dei nebulosas espiralas e de mesuras mostrant un efiech Doppler fòrça important.
Aqueu debat foguèt definitivament acabat per leis observacions realizadas en 1923-1924 per Edwin Hubble (1889-1953). D'efiech, detectèt d'estèlas variablas cefeidas au sen de la Nebulosa Espirala d'Andromèda e de calcular sa distància. Trobèt aperaquí ans lutz, çò qu'èra tròp alunchat per far partida de la galaxia nòstra. Ansin, la concepcion de l'Univèrs passèt d'una galaxia unica a una multitud.
La question de l'expansion de l'Univèrs
Dins lo corrent deis ans 1910 e 1920, lei principis de la relativitat generala foguèron aplicats a la modelizacion de l'Univèrs. Lo premier qu'assaièt foguèt Albert Einstein (1879-1955) que prepausèt un modèl d'univèrs relativista en 1917. Son sistèma presentava un univèrs estatic, gràcias a l'introduccion d'una constanta cosmologica, qu'èra instable. Ansin, quauqueis ans pus tard, comencèt de s'estudiar de modèls d'univèrs en expansion ò en contraccion. Lo precursor d'aquela recèrca foguèt Alexander Friedmann (1888-1925) que son trabalh foguèt completat d'un biais independent per Georges Lemaître (1894-1966), Howard P. Robertson (1903-1961) e Arthur Geoffrey Walker (1909-2001).