Domairac Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 106Loïs Alibèrt, Gramatica occitana, segonda edicion, Centre d'Estudis Occitans, Montpelhièr, 1976, p. 33, « l + consonanta subís un tractament variable... Lo grop : ... Ag [-enés] vocaliza l en u d'una faiçon gaireben generala : sautar... e tanben ... bauma... »http://bdtopoc.org/?city_selected=Dolmayrachttps://web.archive.org/web/20170919200819/http://www.locongres.org/oc/aplicacions/top-oc/topoc-recerca/ (Dolmayrac en francés) es una comuna agenesa, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Perimètre del territòri

Toponimia Domairac Las fòrmas ancianas son Castrum de Dalmariaco, en latin, en 1271, Parrochia Sancti Orencesii prope Dolmayrac, al sègle XIII, Capella de Almerat, en 1326, P. de Dalmeyraco, en latin, en 1520. La prononciacion es [dumɛj'rat] .

Per Dauzat, Domairac ven d'un nom gallés d'òme *Doulomaros, inatestat, emb un segond element maros, « grand » e del sufixe -iacum : *Dulomariacum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 248. Delamarre dona una solucion quasi identica : dulomāriācon, la proprietat de *Dulomārios, nom inatestat, qu'auriá lo sens de « Granda Fuèlha » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 143, 296 e 344. Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, causís un nom germanic d'òme Dotmarius, emb -iacum (? corregir en -acum). La dificultat fonetica seriá resolguda per l'atraccion d'Olmet o d'un nom semblable. Jacques Astor, tanben citat per B. Boyrie-Fénié, explica Daumairac, atestat Castrum d'Almayrac, en 1250, per lo latin almaria, « píbols », donc pas un nom de persona. B. Boyrie-Fénié cita tanben la solucion de Lucien Massip, La Toponymie de l'Agenais, 1928, lo nom germanic d'òme Aldemarus, benlèu valable per Dalmayrac (a Rodesla ?). L'evolucion, un pauc complicada, seriá : **Aldemariacus > *Adelmariaco (metatèsi) > *Delmairac > *Dolmairac . Lo passatge a Doumairac puèi Domairac es regular perqué les parlars agenés vocalizan l davant tota consonanta.

I a, en mai dels Domairacs agenés, un ensemble de toponimes que semblan aparentats, que se pòdon de còps diferenciar pel vocalisme de la primièra sillaba en o o en a, per la preséncia o pas d'un d inicial eventualament degut a l'aglutinacion de la preposition de, mès qu'an benlèu pas la meteissa origina, sense parlar del sufixe : 1. Domairac (Borbonés) (Domairac al sègle XI), nom latin Armalius o Armarius per Dauzat, nom celtic Almārios per Delamarre; 2. Daumairac (Naut Léger, en francés Domeyrat (mès [u] es lo resultat normal de tot au pretonic en auvernhat), castrum d'Almayrac, cap a 1250, meteissa explicacion de Dauzat, nom celtic Almārios per Delamarre; 3. Domeiròt (grafia probablament inspirada del francés Domeyrot) dins la Cruesa, emb un autre sufixe, meteissa explicacion, mès sense certitud, de Dauzat, nom celtic Almārios per Delamarre; 4. Lo Mairac (< Almairac), Armairaco en 1120, Almairaco en 1260, vendriá de Armarius per Dauzat, del nom germanic Hartmar per Negre e Delamarre lo cita pas, probablament pr'amor de Ar- inicial en 1120 Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 249 e 12Ernest Negre, Les Noms de Lieux du Tarn, 4e ed., Vent Terral, Energues, 81350 Andouque, 1986, p. 33, per AlmayracXavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 48, 284 e 344, etc. Notem que las fòrmas ancianas de nòstre Domairac pòdon far balançar entre un etime en o/u e un etime en a, al mens per 1271 perqué la fòrma de 1326 (en francés ?) es plan luènh de tota prononciacion possibla. Entre lo celtic *Dulomārios, lo celtic Almārios, lo latin Armalius o Armarius, lo germanic Hartmar, sense parlar de las solucions pas tan probablas (?), la causida es larga.

Lamaurelle (nom francés) Lo nom es atestat Maurella (lista de Valeri, 1520). Pas d'informacions. La preséncia dels Maures seriá incongrua. Derivat del nom de persona Maurèl ?

Istòria

En 1839, Lamaurelle foguèt annexada a Domairac http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http%3A%2F%2Fcassini.ehess.fr%2Fcassini%2Ffr%2Fhtml%2Ffiche.php%3Fselect_resultat%3D11915.

Administracion

Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Senta Liurada; es adara del canton del Liuradés.

Demografia

En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².

Luècs e monuments

Personalitats ligadas emb la comuna

Veire tanben Comunas d'Òut e Garona Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna d'Agenés Categoria:Comuna de Guiana Categoria:Comuna d'Òlt e Garona