|- | width="50%" align="center" | 100px|link=Bandièra d'Occitània | width="50%" align="center" | 100px|link=Bandièra d'Occitània |- align=center | colspan="2" | |-bgcolor="#d4021d" !colspan="2" style="color:#fddd00;"|Cultura |- align=center | colspan="2" | Devisas : Larguesa, Convivéncia, Paratge / Volèm viure al País |- align=center | colspan="2" | Imne : Se canta|- valign=top | Dialèctes || Provençau, Lengadocian, Gascon, Vivaroaupenc, Lemosin, Auvernhat |- valign=top | Religions principalas || cristianisme (catolicisme, calvinisme), islam, judaïsme |-bgcolor="#d4021d" !colspan="2" style="color:#fddd00;"|Demogràfia |- valign=top | Vilas mai grandas || Marselha, Tolosa, Niça, Montpelhièr, Bordèu, Tolon, Nimes, Clarmont, Ais de Provença, Limòtges |- valign=top |Gentilici || occitan, occitana |- valign=top | Populacion || abitants () |- valign=top | Densitat|| ab./km² |-bgcolor="#d4021d" !colspan="2" style="color:#fddd00;"|Geografia |- valign=top | Superficia || km² |- valign=top | Païses e regions || Auvèrnhe (o Auvèrnha), Provença, Lengadòc, Lemosin, Gasconha, Guiana, Vivarés, Daufinat, Valadas Occitanas, Mónegue, La Gàrdia |- valign=top
Occitània es un país istoric en Euròpa del Sud-Oèst. Limita al sud-èst amb los Païses Catalans, al sud amb Aragon, al sud-oèst amb lo Bascoat, al nòrd amb los Païses d'oïl, e a l'èst amb Ligúria e Piemont. Lo territòri correspond al domeni lingüistic contemporanèu de la lenga occitana. Segon dunes Occitània forma una nacionPer exemple los estatuts de 1911 del Felibritge dison, a larticle 2 : «Lou Felibrige es establi pèr garda longo-mai à la nacioun óucitano, sa lengo, sis us, soun gàubi e tout ço que coustituïs soun èime naciounau. Sa dóutrino es caupudo dins lis obro de Frederi Mistral e de si disciple.» = «Lo Felibritge es establit per gardar lòngamai a la nacion occitana, sa lenga, seis us, son gaubi e tot çò que constituís son èime nacionau. Sa doctrina es caupuda dins leis òbras de Frederic Mistral e de sei disciples.» Citacion sul blòg Prouvencou (e los occitans son un pòble), segon dautres es solament un espaci lingüistic e cultural. La mapa d’Occitània se religa dirèctament amb la definicion de la lenga e de la cultura occitanas.
Occitània a portat divèrses noms pendent sa longa istòria mas a pas constituït un Estat unificat e parcialament autonòm qu'a d'epòcas reculadas. Longtemps devesida, a mentretant contribuït als progrèsses de la civilizacion europèa.
Uèi Occitània es partejada entre mai d'un Estat, ansin:
La màger part d’Occitània, l'Occitània Granda, caup dins lo territòri de l’Estat francés (5 regions e 39 departaments son en totalitat o per part occitans). Occitània compren tanben las Valadas occitanas (2 regions e 3 províncias), dins l’Estat italian. Occitània compren tanben la Val d’Aran, dins l’Estat espanhòl. Occitània compren tanben lo Principat de Mónegue. (En defòra de la definicion classica d'Occitània, d'unes i apondon tanben certanas enclavas exterioras de lenga occitana coma la ciutat calabresa de la Gàrdia, entretant...)
La populacion d’Occitània aital definida es de abitants, que lor dison las occitanas e los occitans.
Nom e prononciacion
Occitània ven del latin medieval Occitania. La primièra part del mot, Occ-, ven de l’occitan òc e de l’expression lenga d’òc, en italian lingua d’oc, un nom que Dante donèt a l’occitan segon lo sieu biais de dire de "òc" (per oposicion a la lenga de si qu’es l’italian e a la lenga d’oïl qu’es lo francés). La terminason -itània es probable una imitacion del vièlh nom [Aqu]itània. Segon los dialèctes, Occitània se pòt prononciar .
Las primièras atestacions de l’emplec d’Occitània dins d’autras lengas que lo latin datan de 1549"Egli tutto pien d'ira Carlo attacò il fuoco, e spianò Narbona, Agate, Nemauso, e Biterra nobile Colonia de' Settumani, onde pare che hauesse tutta quella contrada il nome, che alhora si chiamava Settimania, & hora (come s'è gia detto) in uece di Gotticana, è chiamata Ocitania." Historia delle cose di Francia, raccolte fedelmente da Paolo Emilio da Verona, e recata hora a punto dalla Latina in questa nostra lingua Volgare, Venezia: Michele Tramezzino; 1515. Segonda edicion de 1549 en linha (imatges 144-145) e tanben e 1645Annali dell'Ordine dei frati minori cappuccini (Ocitania en italian), 1556"Il meit le feu à Narbonne, Aigueſmortess, Nymes & Beſiers, colonie & uille neuſue de grand nom, habitee iadis par les ſoldatz de la ſeptieme legion de Rome, dont celle cõntree peult ſembler auoir prins ſon nom, eſtant alors nommee Septimanie, & de preſent Ocitane & Languedo, au lieu qu'on la nõmoit Gotthicane, ſelon que nous auons dict deuant.". Deux liures de Paul Aemyle de l'histoire de France, nouuellement traduicts de latin en françois, par Simon de Monthiers, A Paris, De l'imprimerie de Michel de Vaſcoſan, demourant en la Rue S.Iaques, à l'enſeigne de la Fontaine. M. D. LVI. (1556.) Legir en linha (Ocitane en francés), 1572Frantzösischer und anderer Nationen mit einlauffender Historien warhaffte Beschreibung: biß auff Henricum den Anderen ... in Neunthehen Bücher verfasset ... Sampt aller Königen Bildtnussen, Volum 2 p. 740 (Ocitania en alemand), 1644<ref>"Arade, genti-homme de ceste Prouince Occitanie...", in Les récits historiques ou histoires divertissantes, entremeslées de plusieurs agreables rencontres & belles reparties. Par Iean-Pierre Camus, Evesque de Belley. A Paris, chez Gervais Clousier, au Palais, sur les degrez de la Saincte Chapelle. MDCXLIV en linha</ref>Jean Pierre Camus, Les récits historiques ou histoires divertissantes entremeslées de plusieurs agréables rencontres & belles réparties, Edicions Talvera, 2010, ISBN 979-1-09-069605-1 (Occitanie en francés), 1659The History of the World; Or, an Account of Time. Compiled by the Learned D. Petavius, and Continued by Others, to the Year of Our Lord 1659, Londron, MDCLIX. (Occitania en anglés) e 1680"Los Moros obtenian la Ocitania inferior", [http://books.google.fr/books?id=3uxFAAAAcAAJ&pg=PA249&dq=ocitania&hl=fr&sa=X&ei=UCSMT6u6EcLq8QPP0Zy7CQ&redir_esc=y#v=onepage&q=ocitania&f=false Pedro Fernández del Pulgar, Teatro Clerical, Apostolico, Y Secular De Las Iglesias Catedrales De España, Nieto, 1680, p. 249 (Ocitania en espanhòl).
Las atestacions mai ancianas, estampadas e conegudas de l’emplec d’Occitània en occitan datan de 1838. Las devèm a Joan Antòni Peiròtas (que ne faguèt servir dins son omenatge a Pèire Pau Riquet, bastidor del Canal de las Doas Mars, publicat amb sas Poesias patesas en 1840Pouésias Patouèzas en linha ) e a Josèp Desanat (dins un poèma publicat per J. F. A. Perrot, Lettres sur Nismes et le Midi, Histoire et Description des Monumens antiques du Midi de la France).Citat dins Josiana Ubaud. Usage des mots oc, occitan, Occitanie à travers les âges. En linha.
Geografia
Geografia fisica thumb|right|Parçans d'Occitània.
Occitània ocupa una posicion d'istme entre l'Ocean Atlantic a la Mar Mediterranèa. Situada entre lei Pirenèus, lo Massís Centrau e leis Aups, a una superficia de km². Son territòri se pòu devesir entre quatre entitats principalas que son l'Occitània Granda que s'estend sus lo tèrç sud de França e que representa 97% dau territòri occitan ( km²), lei Valadas Occitanas d'Itàlia (2% d'Occitània, siá km²), la Val d'Aran (634 km²) e Mónegue (2 km²).
Es un país fòrça valonat que son relèu es dominat per de massís montanhós importants au sud, au centre e a l'èst e per lei bacins idrografics de Ròse e de Garona. D'efèct, au sud e a l'èst, lei Pirenèus e leis Aups forman doas barrieras naturalas que son de mau franquir. Mai d'una cima i passa mètres d'altitud e leis Aups assostan la cima pus auta d'Occitània qu'es la Barra deis Escrinhs ( m). Au centre, se tròba lo Massís Centrau que presenta una altitud pus febla e sistematicament inferiora a mètres. L'oèst es dominat per lo plan oceanic dei Lanas qu'es lo plan pus important d'Occitània. Leis autrei plans notables se tròban lòng de Mediterranèa en Lengadòc.
La vau de Garona separa lei Pirenèus e lo Massís Centrau. Es un riu amb un debit relativament irregular que varia entre m3/s (aost) e m3/s (febrier). Es una via navigabla anciana per lei embarcacions leugieras. En revènge, lei naviris pesucs pòdon gaire passar Bordèu ò Lengon. A l'èst, la vau de Ròse separa lo Massís Centrau e leis Aups. Es un fluvi ben alimentat per lei precipitacions mediterranèas e oceanicas (sus la vau de Sòna) e per la fonda dei nèus. Son debit es donc important e relativament regular entre m3/s e m3/s. Permet la navegacion sus de distàncias importantas.
La division tradicionala d'Occitània destria plusors regions principalas. A l'oèst, lo plan occidentau forma lei regions de Gasconha (principalament au sud de Garona) e de Guiana (au nòrd dau fluvi). Au centre, lo plan mediterranèu e lei relèus meridionaus dau Massís Centrau forman Lengadòc. Lei quarts nòrd-oèst e nòrd-èst dau Massís Centrau son respectivament dichs Lemosin e Auvèrnhe. A l'èst de Ròse, Provença cuerb la mitat sud dau territòri e Daufinat la mitat nòrd. Enfin, sus lo pendís orientau deis Aups, se tròban lei Valadas Occitanas.
Clima
En causa de la diversitat de son relèu, Occitània presenta cinc zònas climaticas. Dins lei regions d'altitud dei Pirenèus, dau Massís Centrau e deis Aups, lo clima es de tipe montanhard amb una aumentacion dei precipitacions e una demenicion dei temperaturas. Per exemple, la temperatura estivenca mejana enregistrada au Mont Augal es de 13,1°C e lei precipitacions anualas i agantan aperaquí mm (maximom mesurat en Occitània). D'ivèrn, lei tombadas de nèu pòdon agantar una espessor de plusors mètres.
Dins lo plan occidentau, lo clima es de tipe oceanic ambé d'ivèrns doç (5,2°C an Aush, 5,7°C a Brageirac) en despiech de gelades sevèras (minimom absolut de -20,4°C an Albi). Leis estius son cauds (20,3°C an Aush, 21,6°C an Albi). Lei precipitacions son regularas e aumentan vèrs lo sud e lei Pirenèus (747 mm/an a Montalban còntra mm/an a Pau). Lei nèblas son frequentas durant lei periòdes fregs e lei vents, que vènon principalament de l'Ocean, son moderats.
Lòng de la Mar Mediterranèa, lo clima es de tipe meditarranèu caracterizat per d'ivèrns fòrça doç (7,1°C a Marselha) e d'estius cauds e secs (30,9°C au Luc). Lei precipitacions, sovent violentas, i son pus raras que dins lo rèsta d'Occitània e son sustot concentradas durant la prima e l'autona. Certanei regions, coma Crau, an un clima semiarid ambé mens de 500 mm/an de precipitacions. Pasmens, la region mediterranèa presenta de variacions climaticas importantas e lei precipitacions vènon pus importantas a l'interior dei tèrras. Lei temperaturas ivernencas i son tanben sovent frejas e de vilas coma Montpelhièr patisson sovent de geladas (25,8 jorns cada annada còntra solament 1,3 a Niça). Dos vents poderós (lo mistrau e la tramontana) dominan la zòna mediterranèa e participan a la secaressa observada d'ivèrn e d'estiu.
Demografia
thumb|right|Vilas principalas d'Occitània.
En 2019, la populacion d'Occitània èra de 16,9 milions d'abitants. Se concentrava principalament segon dos aisses. Lo premier va de Niça a Bordèu e passa lòng dau litorau mediterranèu e de la vau de Garona. Lo segond se situa lòng de la vau de Ròse e contunia vèrs lo nòrd en direccion de Lion. La vila occitana pus granda, Marselha (mai d'un milion d'abitants dins son aglomeracion), se tròba a la convergéncia d'aqueleis aisses. Plusors autrei vilas importantas (Montpelhièr, Nimes, Avinhon e Ais de Provença) se situan tanben dins aquela region. Leis autreis aglomeracions pus importantas d'Occitània se tròban lòng dau premier aisse ambé Bordèu, Tolosa, Tolon e Niça que son d'aglomeracions de mai de abitants. Enfin, dins lo nòrd e dins lo sud-oèst, se fau nòtar l'existéncia de plusors vilas de mai de abitants (Clarmont Ferrand, Lemòtges, Pau...) que tènon un important ròtle economic coma centre de regions ruralas grandas.