DenguinToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Denguin en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [den'gin]. Las fòrmas ancianas que son Denguii au sègle XI, Danguinum, en latin, en 1101, Dengui en 1104, Dengunum, en latin, en 1286, Dengin en 1286, Denguinum, en latin, au sègle XIIIau, Danguii en 1385, Dengui en 1402, Dengun en 1535, Danguin en 1675, Denguin (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 185-186.
Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin dominus, « senhor » e deu nom germanic d'òmi Wino Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 243.
Segon Miquèu Grosclaude, que cau compréner d'En dens lo dominus de Dauzat (la particula senhorau En que vien deu latin domine e que seré acompanhada de la preposicion d'''). Lo problèma qu'ei lo nom germanic Wino, desconeishut dens la region. Grosclaude qu'aima mei un aute nom germanic Wido (> Guido, Guidon, Gui), atestat dens la region : Guido/Gui, avesque de Lescar a la fin deu sègle XIau e au començar deu sègle XIIau, neishut en Bearn e segon Marca, senhor de Lons, vilatge vesin. Que's pòt supausar Denguin e Lons èran proprietat d'ua grana familha aristocratica de l'epòca [qui usava sovent deu petit nom Gui]. Denguin qu'èra donc benlhèu la proprietat d'en Gui, mès dab ua incertitud p'amor de la consonanta finau -n'' .
Istòria
Administracion
Demografia
En la populacion qu'èra de abitants.
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn