MontMichel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 121 (Mont en francés) qu'ei ua comuna bearnesa, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Arança La prononciacion qu'ei [a'ransə]. Las fòrmas ancianas que son Aransse, en 1383, Aransia, en latin, en 1451, Aransa en 1583, Arance (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 121.

Segon Dauzat, Arança que vien benlhèu deu preindoeuropèu *ar, « aiga, arriu, flume » e deu sufixe -antia Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 23, a Aranc.

Segon Miquèu Grosclaude, l'associacion deu sufixe latin -antia e d'ua basa preindoeuropèa qu'ei dobtosa. Grosclaude que deisha duas possibilitats, 1) lo radicau basco/aquitan arran, « vegetacion de bròcs negres, d'espinós », mès i a qu'ua sola -r- a Arança; 2) lo radicau basco/aquitan aran, « vath »; totun Arança ei pas sus ua situacion particulara dens la vath e plan d'autes lòcs qu'aurén meritat lo medish nom. Que i a tanben un arriu deu canton d'Arsac e Arrasiguet, l'Arance o la Rance (noms en francés). Lo tot qu'ei dab lo sufixe -tze .

Segon Xavier Delamarre, especialista de las lengas celticas, per un aute lòc, l'Arance (Lanas), afluent esquèrre de Lui, que vien d'*arantiā. Mès l'autor qu'ei pas segur de la celticitat deu nom : Arança qu'ei benlhèu un idronime « vielh europèu » (compréner anterior a l'arribada deus cèltas) Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 54. Mès aquera darrèra aiga qu'ei sovent escriuta Arrance.

Gosa La prononciacion qu'ei ['guzə]. Las fòrmas ancianas que son Goza, en 1270, Goze en 1286, Gose au sègle XIII, Guoze en 1385, Goose en 1487, Gouze (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 123.

Segon Dauzat, Gosa, nom escur qui vien benlhèu deu nom germanic d'òmi Gozo o Godo, com Gosens (Hauta Garona) Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 327.

Segon Miquèu Grosclaude, los noms de persona Goto e Godo son atestats au sud deus Pirenèus. Gosa que's pòt benlhèu arreligar dab Gotenh (Sola) e Gots (comuna d'Oràs). Segon Pèire Bèc, se l'etime èra got, lo nom que deuré estar Goda e non pas Gosa (lo [d] romanic que demòra [d] e non passa pas a [z]). Lo nom que demòra escur .

Lendreça La prononciacion qu'ei [len'dresə]. Las fòrmas ancianas que son Landresse, au sègle XI (segon Pèir de Marca), Landressa en 1194, Lendressa en 1235, Landresse en 1385, Lendresse (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 125-126.

Per Dauzat, lo nom qu'ei escur Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 395.

Lo diccionari d'Alibèrt que pòrta per endreça, « direccion, biais expedient ». Lo de Palay, per endresse/endres, que pòrta « direccion, conselh, guida », e per endressère, « camin, sendèr de travèrsas ». En aragonés, endrezere/endresere qu'a tanben lo sens de « travèrsas ». Lo nom de Lendreça qu'ei lo mot occitan endreça (latin in directum e sufixe -ittiam) dab l'article; lo sens qu'ei la bona direccion, lo camin, lo passatge. La motivacion qu'ei la situacion suu Gave de Pau a un lòc de passatge sus un deus itineraris deu Camin de Sant Jacme. Que i a a Lendreça un lòc aperat la nau, « la barca » e de l'aute costat deu Gave un ostau Guironolé (= Guiron naulèr, Guiron lo barquèr); lo camin qui en part qu'escala un penent per miar au santuari de Nòsta Dauna de Muret, puish a l'abadia de Seuvalada, çò qui confirma Lendreça ei un lòc de passatge jacobita .

Mont La prononciacion qu'ei [mun]. Las fòrmas ancianas que son Villa de Mont en 1235, Mont en 1385, Mon en 1538, Mont (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 129.

Lo sens pausa pas de problèma, que pòt estar ua montanha mès tanben un tuc. Mont (latin montem) qu'ei en suspart de l'arribèra deu gave de Pau .

Istòria Lo 1èr de gèr de 1972 (arrestat prefectorau deu 29 de deceme de 1971), Arança (INSEE 64030), Gosa (64248), Lendreça (64333) e Mont que fusionèn entà formar la comuna navèra de Mont https://www.insee.fr/fr/metadonnees/cog/commune/COM64396-monthttp://cassini.ehess.fr/fr/html/fiche.php?select_resultat=23028.

Administracion

Demografia

En la populacion qu'èra de abitants.

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn