Pèiralonga e AvòsToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Peyrelongue-Abos en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Avòs La prononciacion qu'ei [a'bɔs]. Las fòrmas ancianas que son Aboss en 1286, Avos en 1385, Abos en Vic-Bilh au sègle XIVau, Abossium, en latin, en 1425, Aboos, cap a 1540, Abos (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 151.
Lo nom qu'ei identic a un aute Avòs deu canton de Monenh, escriut curiosament Abòs per Miquèu Grosclaude e l'explicacion qu'ei la medisha. Dab lo sufixe -òs, l'etime que pòt estar Abus, nom d'un barbar (Rohlfs), lo cognomen latin Avus (Rohlfs e Dauzat), Abbo e *Abo, nom germanic d'òmi, abe, arradic bascoaquitana, « horragat, talhadís », abi, mot soletin e labordin, « cavitat ». La solucion qui semblaré mei solida qu'ei lo cognomen latin Avus, derivat de avus, « pairbon, davancièr », shens cap de certitud .
Pèiralonga La prononciacion qu'ei [,pɛjrɔ'lungɔ]. Lo nom qu'ei mentavut per Marca au sègle XIau. Las fòrmas ancianas que son Peyrelonque en 1385, Peralonca en Vic-Bilh en 1544, Peyrelongue en 1548, Peirelongue (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Peyrelongue-Abos despuish qu'apleguèn los dus vilatges Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 175.
Segon Miquèu Grosclaude, lo sens qu'ei simple e clar, « pèira alongada »; mès com i a pas cap menir, dolmèn o ròca particulara, la motivacion qu'ei mauaisida .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn