Joan Glaudi Dinguirard, en francés Jean-Claude Dinguirard, nascut en 1940 a Montgalhard de Lauragués e mòrt en 1983 a Rebiga Jean, Émile, article Nos deuils, Revue de Comminges, 1983 issn= |legir en linha =https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k65418047/f464.image , pagina 472[https://personnes-decedees.matchid.io/?q=Jean%20Dinguirard%2028%2F04%2F1940&size=n_20_n Lòcs de naissença e mòrts trobats dens la basa MatchId dels fichièrs de décès en linha del Ministèri de l'Interior ambe las donadas INSEE, foguèt un romanista occitan, lingüista e etnolingüista, mai que mai especialista deu gascon pirenenc Gonon, M., article, Ethnolinguistique de la Haute vallée du Ger, Revue de littérature Romane, vol. 40, n° 157-158, 1976 issn=0035-1458 legir en linha https://www.e-periodica.ch/digbib/view?pid=rlr-001:1976:40::489 , paginas 474-475</ref>article Eychenne, Emilienne, Bibliographie - Joseph Vezian Carnets Ariégeois présentés par O. de Marliave, Revue de Comminges, 1990-01, issn=0035-1059 legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k6539033d/f72.image , p. 374 , critic patafisician e lupinològue gascon, sòci correspondent de l'OU.LI.PO.PO.
Biografia Joventut e formacion Joan Glaudi Dinguirard (se sap pas per ara s'utilizèt son nom jos una fòrma occitana) nasquèt a Montgalhard de Lauragués lo 28 d'abrial de 1940 e moriguèt d'accident lo 18 d'agost de 1983. Sa maire Marcelle Dinguirard, nascuda Jacob, fasiá regenta, son paire Henri Dinguirard èra conselhièr general del canton de Sent Biat (1973-1994) e consòl de la comuna de Bots (1961-1993). L'institut medicoeducatiu de Dabeaux (nom francés) a Aurinhac pòrta son nom.
Joan Glaudi Dinguirard aprenguèt lo gascon tanlèu 1944 a Gèr de Bots. Faguèt los estudis a Dabeaux, puèi als Licèus Bèlavista e Fermat de Tolosa Jacques Aboucaya, Hommage à Jean-Claude Dinguirard, revista L'aiguille Preuve, n° 19 bis, títol del n° La revue des études lupiniennes a 50 ans, Etretat, editor Les Editions d'Arsène, octobre de 2017, issn 1163-2798 https://www.worldcat.org/title/aiguille-preuve/oclc/473320146?lang=fr abans de far los estudis literaris a l'Universitat de Tolosa-Le Miralh. Licenciat en 1962, obtenguèt lo CAPES en 1965 puèi l'agregacion de letras modèrnas en 1968. Sa tèsi, « Ethnolinguistique de la Haute-vallée du Ger »Jean Emile Bibliographie, Revue de Comminges, 1977-01, issn=0035-1059 , legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k6534194w/f144.image , paginas 141-142, li donèt lo títol de doctor en letras lo 10 de març de 1975. Aquela tèsi associa etnolingüistica Fabrice Bernissan, Toponymie Gasconne entre Adour et Arros, París-Sorbonne, editor Laboratoire de recherche : E.A. linguistique et lexicographie romane, 28 de novembre 2009, 1180 paginas, p. 21, 28, 29, 619 isbn legir en linha http://www.theses.fr/2009PA040161/abes e dialectologiaObratges recebuts, Revue géographique des Pyrénées et du Sud-Ouest. Sud-Ouest Européen, vol. 47, n° 4, 1976 issn legir en linha https://www.persee.fr/doc/rgpso_0035-3221_1976_num_47_4_3875_t1_0426_0000_1 , pagina 426 en una monografia concentrada sus un terrador dels Pirenèus centrals Diana Rey-Hulman, Galina Kabakova, L'anthropologie et la linguistique : séparation de corps ? , Journal des anthropologues vol. 57, n° 1, 1994 issn doi=10.3406/jda.1994.1844 , legir en linha https://www.persee.fr/doc/jda_1156-0428_1994_num_57_1_1844 , paginas 7–14.
Ensenhament e primièrs escrits Comencèt d'ensenhar al C.E.S. (Collègi d'Ensenhament Segondari) de Valença d'Agen, puèi en 1968 a l'Escòla Normala mixta de Regents de Montalban Jean-Paul Damaggio, Ecole Normale à la rentrée 68 à Montauban, http://la-brochure.over-blog.com/article-31286886.html site Le blog des Editions la Brochure, periodic, 10/05/2009. Lo 1èr d'octobre de 1970, dintrèt a l'Universitat de Tolosa-Le Miralh e i foguèt titularizat coma mèstre de conferéncias de l'ensenhament superior en lingüistica fonetica. Ensenhèt mai que mai l'ancian francés e dirigiguèt o codirigiguèt sèt memòris o tèsis d'estatIdref https://www.idref.fr/033931585 .
Foguèt tanben redactor de la revista Via Domitia que Joan Seguí fondèt en 1954, director de l'Institut d'Estudis Meridionals de l'Universitat de Tolosa II http://www.geneanet.org/fonds/bibliotheque/?go=1&nom=dinguirard&voisinage=0 e president de la comission de las sciéncias del lengatge a l'Universitat de Tolosa-Le Miralh <ref name=":0">Xavier Ravier, Nécrologie. Jean-Claude Dinguirard (1940-1983), Annales du Midi, vol. 96, n° 165, 1984, issn, legir en linha https://www.persee.fr/doc/anami_0003-4398_1984_num_96_165_2037 p. 107–108.
Principals trabalhs lingüistics e etnolingüistics La bibliografia de Joan Glaudi Dinguirard se pòt consultar sul site https://ethnolinguiste.org/ .
Escolan de Joan Seguí, precisèt la definicion de l'etnolingüistica de Bernard Pottier per l'estudi del messatge dialectal en ligason ambe'l referent e ambe'ls protagonistas de l'acte de la comunicacionAlvarez-Pereyre, Frank., Ethnolinguistique : contributions théoriques et méthodologiques : actes de la Réunion internationale Théorie en ethnolinguistique, Ivry, 29 de mai-1èr de junh de 1979, SELAF, 1981 (ISBN 2-85297-118-6 et 9782852971189, OCLC 10375758 Xavier Ravier, Atlas linguistique et ethnographie, Folklore, revue d'ethnographie méridionale, vol. XXXIX - 202 - 203 - 204, 1986, issn=0015-5888, legir en linha http://garae.fr/Folklore/R52_202_204_ETE_1986.pdf p. 39-47 . Publiquèt jos mai d'un pseudonime dont Géo Vadieu e Marin Levesque.
Literatura epica occitana Mai d'un lingüistas demostrèt l'existéncia d'una literatura epica occitana : Claude Fauriel Article, Valérie Fasseur Claude Fauriel, Histoire de la poésie provençale, Paris, Classiques Garnier, 2011, in Perspectives médiévales. Revue d’épistémologie des langues et littératures du Moyen Âge, n° 35, 1.1. 2014 issn=0338-2338 legir en linha http://journals.openedition.org/peme/5465 </ref>, Gaston ParisArticle, Robert Lafont, Pour rendre à l'oc et aux Normands leur dû : genèse et premier développement de l'art épique gallo-roman, Cahiers de Civilisation Médiévale, vol. 42, n° 166, 1999 issn doi=10.3406/ccmed.1999.2751 legir en linha https://www.persee.fr/doc/ccmed_0007-9731_1999_num_42_166_2751 , paginas 139–178 , Robèrt LafontArticle, Hélène Débax L'aristocratie méridionale autour de 1100, Cahiers de Saint-Michel-de-Cuxa, 2005 legir en linha https://halshs.archives-ouvertes.fr/halshs-00498213 , paginas 7-20 e mai que mai per la Cançon de Rotland, Rita Lejeune Article Marjolaine Raguin-Barthelmebs, Avant-propos, Revue des langues romanes, vol. CXXI, n° 1, tòme CXXI, 01.04 2017 issn=0223-3711 legir en linha http://journals.openedition.org/rlr/279 , paginas 1–13Article, Frédéric de Gournay, Relire la Chanson de sainte Foy, Annales du Midi, vol. 107, n° 212, 1995 issn= doi=10.3406/anami.1995.2484 , legir en linha https://www.persee.fr/doc/anami_0003-4398_1995_num_107_212_2484 paginas 385–399.
Los trabalhs de Joan Glaudi Dinguirard relatius a L'epopèia perduda de l'occitan Olivier Cébe, Olivier, Cahiers d'études cathares, Société du souvenir et des études cathares, 1985, p. 91, isbn, legir en linha https://books.google.fr/books?id=7V8mAQAAIAAJ agrègan en faisses de nombroses indicis Laurent Macé, Entre histoire et épopée : les Guillaume d'Orange, IXe-XIIIe siècles, actes del colloqui internacionau organizat pr FRAMESPA, UMR 5136, los 29 e 30 d'octobre 2004, ed. Université de Toulouse-Le Mirail-FRAMESPA, 2006 isbn=978-2-912025-25-8 legir en linha https://books.google.fr/books?redir_esc=y&hl=fr&id=JXVnAAAACAAJ&focus=searchwithinvolume&q=dinguirard qu'enfortisson la tèsi de l'existéncia d'un prototipe occitan de l'epopèa de Guilhèm d'Aurenja, tanlèu lo sègle X. Entre aquels indicis qu'utilizan la lingüistica, la filologia, l'istòria, l'etnografia, la fonologia, son abordats los faits demarcatius del recit qu'atèstan de l'existéncia d'un prototipe escrit en occitan : l'omnipreséncia de l'oliu, l'envergadura dels personatges femenins o los sistèmas successorals mai que mai. Aquel tèxte alimenta l'enquesta onomastica suls toponimes « Cornebut » e « Commarchis » que Joan Glaudi Dinguirard atribuís a la lectura, per un poèta d'oïl, de la fòrma lengadociana del toponime gascon « Comenge ». Torna prene aquela enquèsta qualques meses avant sa mòrt, al moment del colloqui de la Societat Francesa d'Onomastica que se tenguèt a Montpelhièr del 26 al 28 de mai <ref name=":42"> Jean-Claude Dinguirard D’un suffixe toponymique à une énigme littéraire : « Commarchis » et variantes, dont « Cornebut », Actes du 4e colloque organisé par la Société française d’onomastique, 26-28 mai 1983, 1985 legir en linha https://www.sfo-onomastique.fr/articles.php?lng=fr&pg=304&mnuid=31&tconfig=0&prt=3 p. 59-73.
Aquel tèxte prepausa de pistas d'investigation novèlas dins la recèrca de las literaturas d'Òc e mai que mai de GasconhaArticle Pierre Berges Compte-rendu : L'épopée perdue de l'Occitan, 'Via Domitia' n° 2, 1983 Folklore vol.37, n° 193, 1984, issn, legir en linha http://garae.fr/Folklore/R52_193_PRINT_1984.pdf paginas 40-41.
Trobadors e poètas occitans
Lo gascon e sos substrats Joan Glaudi Dinguirard explica, per un estudi istoric e lingüistic, que l'article pirenenc es pas un arcaïsme qu'auriá reculat, mès puslèu una innovacion, espandida progressivament cap a la plana comengesa (los articles precedents, a l'interior dels Pirenèus èra lo e la) Jean-Claude Dinguirard, L'article et, era du gascon pyrénéen : archaïsme ou innovation ?, Lengas n° 12, pp. 37-61. En estudiant Virgilius Maro Grammaticus, Joan Glaudi Dinguirard mòstra que, en mai del protobasque e del celtic, l'Aquitània anciana conteniá d'autras lengas, encara vivas al sègle VII en Bigòrra Jean-Claude Dinguirard, Notes Aquitaines, Virgile de Toulouse et l'état linguistique de l'Aquitaine au VIe siècle, Via Domitia n° 27, 1982, Service des Publications de l'Université de Toulouse-Le Mirail, 56 rue du Taur, Toulouse, p. 60-61 https://ethnolinguiste.org/bibliographie/#id_353. Son donc una part del substrat del gascon.
Autres trabalhs de lingüistica Lista non exaustiva de publications Ethnolinguistique de la haute vallée du Ger (tèsi) Articles dins Via Domitia, mai que mai, e dins Les Annales du Midi
Critica literària
==Lupinologia e Pataphysique== La Revue des Études Lupiniennes