La colonizacion es une expression utilizada dins diferents contèxtes, mas sempre dins lo sens de poblament e de l’ocupacion d'un espaci. a l'origina, s'agissiá de descriure de procediments istorics e de fachs que varièron pendnet l'istòria. Pasmens, la biogeografia del sègle XIX utilizèt lo tèrme per descriure aqueste tipe de relacion de tot èsser vivent dins son mitan natural, coma los animals, las plantas, e los microorganismes. Un autre sens es l'accion de metre jos tutèla d'un territòri mens desvelopat e pauc poblat pels abitants d'una metropòli. L'objectiu podent èsser de l'ocupar e de n'explaitar las riquesas. En practica, los procediments de colonizacion seriá de caractèr economic, politic, militar o cultural, o se manifestar d'autras menas; veire se desvelopar de biais violent o pacific.
La colonizacion es un procediment d'espandiment territorial e/o demografic que se caracteriza per de fluses migratòris, d'una ocupacion mai o mens rapida veire d'una invasion bruta d'un territòri. Dins sas formas mai extrèmas, la colonizacion pòt s'acompanhar d'una marginalizacion, d'una reduccion e - dins las escasenças mai fèras - de chaples o de genocidi de las populacions autoctònas.
La colonizacion pòt aver per objèctiu l'expleitacion d'avantatges reals o supausats (matèria primièra, man d'òbra, posicion estrategica, espaci vital, etc.) d'un territòri a benefici de sa metropòli per l'Estat qua taxa o sos colons, o las societats expleitant las font minièras o autras.
Los arguments avançats pels colonizador per motivar la colonizacion son sovent lo « desvolopament de la civilizacion » o la « mission civilisatritz ». Aquò mena a la creacion d'infrastructuras, que demoran en plaça après la fin de la colonizacion, l'expleitacion d'un espaci geografic, la mesa jos tutèla e segon los cases la dominacion economica, politica, culturala, veire religiosa. La colonizacion servís primièr d'intereses, estatics o privés, mercantils e pauc portats sus las valors.
L'epòca romana menèt a l'establiment de colonias en Euròpa, qu'unes son venguts de grandas vilas coma Colonha o Marselha. Puèi fòrça territòris foguèron colonizats sus fòrça continents fins a que de procediment d'independéncia, de decolonizacion o d'assimilacion l'acaban. Cal destriar las colonias dels protectorats, per exemple atribuits per la SDN lo temps de menar una colonia d'un país vencut (Cameron, colonia alemanda, Siria e Liban, colonias otomanas) cap a l'autonomia.
La colonizacion pausa la question de las relacions entre los colonizadors e los colonizats, e l'evolucion de las valors moralas que mena uèi a aver un agach critic sus aquestes fachs passats, per exemple dins d'òbras culturalas: la Controvèsia de Valladolid (1550-1551) dona una idea de la bona consciéncia dels colonizador espanhòls persuadits de l'inferioritat de la cultura dels poblats americans. Lo dominican Bartolomé Casaus deguèt ne far fòrça per convéncer aquestes que justifican l'emplec de la fórça « que saupra pas i aver d'esclaus per natura, ni de gents sens libertat e poders, ni de pòbles sens sobeiranetat ». lo film La Victoire en chantant mòòtra l'absurditat de la transposicion del conflicte europèu de 1914-18 dins una colonia africana francesa. Lo procediment de colonizacion se destria: d’una simpla ocupacion militara d’un territòri que revendica mai o mens dubèrtament d'interesses o de projèctes de natura economica, politique, idéologique ou religieuse ; d'una annexion pura e simpla que, se la colonizacion se caracteriza per l'envei massís (colonia de poblament) o non (establiment, protectorat…) de colons eissits del país colonizador per de gerir la colonia, ne resulta l'instauracion d'una diferenciacion entre lo ciutadan e lo colonizat (diferéncia de tractament, de drechs o d'estatut juridic autrejat al colonizat, en desfavor del darrièr); de l'immigracion, que ve pas sistematicament d'un procediment politic, que s'acompanhe o non de zonas ont l'autoctòn es pas pus admés. Lo colonialisme coma doctrina o ideologia defend lo procediment de colonizacion, s'esforçant de legitimar d'elements malbiaisuts: Occupacion de territòris o d'un Estat, dominacion politica, expleitacion economica dels colons per lor Estat d'origina o dels interesses estrangeièrs. Crea las condicions favorablas a de politicas expansionistas d'occupacion, amb l’establiment d’una o mai colonias e la mesa jos influéncia estrangièra d'autres territòris que seràn constrenchs d'acceptar de ligams de dependéncia.
Est qualificable d'imperialisme lo fach qu'una volontat politica exercís o projècta d'exercir — al nom dels sieus interesses — una dominacion politica sus un territòri estrangièr e de ne far subjèctes los abitants .
Aspèctes istorics Quines que sián los temps e los luòcs, los pòbles foguron menats a mandar (o daissar partir) de partidas importantas de lor grop s'establir luènh de lor patria, sens pasmens trencar totalament los ligams d'origina nimai se fondre dins una autra civilizacion (la problematica essent alara aquesta de l'immigracion). Los motius pòdon èsser conflicte intèrne (motius politics e juridics): un grop es fòrabendit, o preferís fugir sa patria, après un conflicte civil o un crime (exemple : fondacion de Cartage per Didon e los sieus; d'un biais, colonizacion de l’America du Nord per de britanics e colonizacion francesa en Argeria); contraròtle d'una plaça estrategica sul plan militar e economic (exemples: colonizacion romana, colonizacion portuguesa); problèma economic veire alimentari, quand la contrada ne noirís pas pus la populacion (a causa de la creissença demografica o al contrari d'una reduccion de la produccion). Aquestes motius se pòdon combinar.
Antiquitat mediterranèa
La colonizacion grèga De pòbles de navigators coma los Grècs, practican una mena de colonizacion sovent motivada per de dissensions intèrnas o lo risc de famina (stenochoria: estrechor de las tèras) tant pel desir de crear un relais comercial o un empèri (Veire colonizacion grèga). De grops, qu'an poduts s'integrar de ciutats ja existenntas, daissèron pas de traças; mas, de novèlas ciutats importantas foguèron atal fondada: Tarent, Marselha, Siracusa, etc.; aquestas colonias prospèras an podut a lor torn fondar de novèlas colonias. Quand s'agís pas tampauc d'escasenças o de fracaç dins lor navigacion a vegada esitanta, los navigators se veson costrenchs avent perdut lor veïcul a s'installar; al mens, es çò que la trama narrativa de las Nauprestidas nos remembra dins los diferents mites grecoromans.
La colonizacion feniciana Los Fenicians fondan Cartage e d'autres establiment sus las còstas mediterranèas. Segon l'abat Brasseur de Bourbourg, Cartage envièt a son torn de colons de l'autre costat de l'ocean Atlantic ont una colonia auriá estat fondada que se seriá lèu mestissada amb las populacions indianas localas. Mas pas cap de descobèrta arqueologica venguèt piejar aquesta teoria subretot fondada sus de legendas e testimoniatges istorics de las populacions indianas de la còsta del Mexic e tanben per l'estudi comparada de mites fenicians e quichè per Brasseur de Bourbourg.
La colonizacion romana La Roma antica practica tanben la colonizacion, mas amb un metòde significativament diferenta: fòrça vilas europèas (coma Colonha) s'avièron a partir d'un camp militar erigit en « colonia romana », après l'establiment definitiu dels legionris dins la vila. Pasmens aquestes darrièr gardavan lor estatut de « Romans ». Aquestas vilas jamai aqueriguèron lo mèsme tipe d'independéncia politica al respècte de Roma que las colonias grègas o fenicianas: lo biais que Roma prengava los estatuts de las personas e subretot la ciutadanetat romana que presentava tant d'avantatges, la preséncia militara romana, e los flus economics, n'incitavan pauc a l'indetendéncia.
L'Empèri roman espandiguèt pauc a pauc la citadanetat romana a unas de sas províncias, fins a que l'edicte de Caracalla aja atribuit, en 212, aqueste citadanetat a totes los òmes liures de l'Empèri. Aqueste procediment d'assimilacion permetèt a un Cartaginés de Sirta Magna, Septimi Sever, de venir emperaire a Roma (Veire colonia (Roma) per la Roma antica).
Epòca medievala
Las colonias viking Al Nòrd, los Vikings establissián de colonias en Islanda, al Groenlàndia, amb de pujadas fins en America (veire per exemple le Vinland).
Al Sud e l'Èst, la colonizacion dels Vikings venguts d'Escandinàvia se desvolopan a d'escalas e nivèls variables pertot en Euròpa: en Anglatèrra, en Normandia, e fins en Sicília, puèi en Tèrra santa, pendent las Crosadas. Mas establiguèron pas un verai sistèma colonial, que las novèlas colonias rendon pas de comptes a una citutat, un reialme o una nacion-maire. Vèrs l'an 800, comencèron e saquejar, lors principalas ciblas èran las glèisas, que siá en Gàllia o dins la futura Russia. Avançan amb lors naus prigondament a l'interior de las tèrras pels grands flumes e terrorizan los païses cretians. Al punt que la Glèisa instituís una preguièra especiala. Lors expeditions son nombrosas. Mentretant, en familha fan d'agricultura dins lors país de partença. Puèi començan a establir diferents establiments comercials suls luòcs de lors « comèrcis », coma Nòvgorod a nòrd del lac Ilmen dins la futura Russia, o sur l'illa de Man entre l'Anglatèrra e l'Irlanda. La colonia viking de Normandia Un de lors caps, Rollon, obten la cession en ducat d'un territòri al bòrd de la Marga incluissent la boca de la Sèna, s'engatjant a reconeisser lo rei de França per suzeran, e tanben a blocar, de là, d’eventualas incursions d'autres Vikings cap al còr de la Gàllia. I installa sos òmes e alliats, e lo territòri prend lo nom de Normandia, o país dels òmes del Nòrd. Los immigrants normands i adòptan lo parlar dels Francs, la polícia i es plan estricta, e la separacion entre cultivators e cavalièrs, i es plan mendre. L'adopcion rapida del cristianisme pels Vikings foguèt un dels factors facilitant l'integracion. La colonia de l'Islanda L'Islanda es l'un dels rares cas de colonizacion que, dins lo periòde istoric, se realizèt sus una tèrra sens poblament inicial, coma tesmònian las nombrosas sagas islandesas, veria raconte de la conquite e del partatge d'aquesta novèla tèrra islandesa. Las colonias viking al Groenlàndia e al Vinland Se la situacion foguèt semblabla per lor installacion al Groenlàndia, alara gaireben inabitat, es diferent en America de Nòrd (Vinland) ont los conquerants vikings foguèron confrontats a la preséncia dels indians. Mas, lo fracaç de la colonizacion foguèt subretot degut a las condicions dificilas d'establiment dins aquestas regions de condicions climaticas extrèmas. Segon Jared Diamond, l'error principala dels colons foguèt de desboscar. L'Islàndia, alara cobèrta a son quart de boscs, mas desboscat gaireben entièrament per de besonhs diferents es un exemple frapant de l'expleitacion forestièra dels colons escandinaus. La colonia viking de Russia La futura Russie a l'epòca de las invasions nordicas es un país de païsans eslaus a vegada dominats per de pòbless seminomads coma los Khazars, venguts de las estèpas de Siberia amb los Uns, e installats al nòrd del Caucàs e de la mar Negra, entre l'Euròpa centrala e l'Oral. Segon un procediment classc de dominacion, protegisson los pòbles que lor èran someses, exigissent en contrapartida lo pagament periodic d'un tribut. Lor proteccion se realiza contra los Varègs, nom donat als Vikings de la region, que portavan tanben lo nom de "Russ", e al sud contre los Arabs qu'ensejavan de contornar la Caspiana, per prene Bizanci a revèrs. Los "Russ" èran ja plan presents dins la region quand un d"eles, Rurik, pren Nòvgorod puèu de Kiev, fins alara tributari dels Khazars, e i establiguèt la Principat de Kiev, poténcia dominanta en Russia d'Euròpa fins a las invasions mongòlas al sègle XII.
Las colonias eissidas dels reialmes europèus Las crosadas