Be i a longtemps qu'ei un poèma de Jan de Priat vadut un cant tradicionau pirenènc arreprés entre autes peths grops la Novem e Familha Artús :
Be i a longtemps, joenessa Que non s'i a hèit cançons ! Non i a que gran tristessa, E gran desolacion ! Eth printemps qu'ei hòrt lègre Jo non poish empachà'm, Maugrat ma gran tristessa, Jo tornarí cantar.
Las flors e los partèrras, Que's hèn espiar de près. Tanben las immortèlas, Vriuletas e vialèrs. Las tres que representan Las quate de colors, Com hèn las joenas hilhas, Quan son dab lors amors.
Non i a vita au monde Com la deus auserons, Cantan la matiada, Quauques èrs tots navèths. Se'n van de branca en branca, Dab lors èrs tan gaujós, Be diserén enténer, La votz deus anjolons.
Categoria:Canta_bearnesa Categoria:Cançon de Familha Artús