Džonstaunska žičara () je žičara duga 273,3 -{m}-, koja se nalazi u Džonstaunu, u okrugu Kambrija američke savezne države Pensilvanije. Žičara i njene dvije stanice spajaju grad Džonstaun, koji se nalazi u dolini na ušću rijeke Stonikrik sa oblašću Vestmont.
Ukratko Džonstaunska žičara je jedna od žičara sa najvećom kosinom na svijetu koja iznosi 70.9%. Žičara pored ljudi, može da prevozi i automobile, a vrijeme za koje žičara preveze putnike i automobile sa jedne na drugu stranu je 90 sekundi.
Nakon katastrofalne poplave 1889, žičara je završena 1891. kako bi pomogla u evakuaciji u slučaju budućih poplava. U isto vreme služila je i kao prevozno sredstvo za novoformirana naselja iznad doline. Žičarom je upravljala kompanija -{Cambria Iron Company}- i njen nasljednik -{Bethlehem Steel}- sve do 1935. kada je prodata opštini Vestmont.
Žičara je bila nakratko zatvorena 1962, kada je kompanija -{Bethlehem Steel}- prestala da joj isporučuje električnu energiju. Dva puta u svojoj istoriji žičara je poslužila svrsi zbog koje je i izgrađena. Prvi put 1936. i ponovo 1977. godine. Godine 1973. upisana je u Nacionalini Registar Istorijskih mjesta () SAD-a, a 1994. godine je proglašena i za Istorijski spomenik mašinstva (-{Historic Mechanical Engineering Landmark}-). Dva puta je renovirana, prvi put 1962, a drugi put od 1983. do 1984. godine.
Dizajn Džonstaunsku žičaru je dizajnirao mađarski inženjer Samjuel Dičer, koji je takođe dizajnirao i žičare -{Duquesne Incline}-, -{Castle Shannon Incline}- i -{Fort Pitt Incline}-) u Pitsburgu.
Žičara se sastoji od paralelnih (2,438 -{mm}-) tračnica pod uglom od 35 stepeni i 28 minuta u odnosu na horizontalnu podlogu. Uspon je dug 273,3 metra i penje se 153,1 metra vertikalno do vrha stanice koja se nalazi na 516,2 metara nadmorske visine. Uspon je osvjetljen natrijumskim lampama visokog pritiska, montiranim sa strana šina. Nekada su postojale i stepenice ali su srušene negdje oko 1963. godine.
Dva vagona se pomjeraju tako što kada jedan ide prema gore, drugi ide odozgo i djeluju suprotnim silama. Vagoni su široki 4.72 metra, visoki 4.62 metra, i dugi 10 metara. Mogu prevesti 65 ljudi ili 6 motora i jedan automobil.
Istorija Izgradnja Žičare su bile česte u Evropi, i doseljenici koji su se naselili kod Džonstauna pamtili su ih iz zemalja iz kojih su došli, te su njihov koncept donijeli sa sobom u Ameriku. Prve žičare u Americi izgrađene su 1830-tih godina u sklopu pruge -{Allegheny Portage}-. Željeznica -{Portage}- je prenosila kanalske čamce preko planina -{Allegheny}-, kako bi povezala kanale kod Pitsburga sa onim kod Filadelfije.
Dana 31. maja 1889. brana -{South Fork}- se urušila uzvodno od Džonstauna na rijeci -{Little Conemaugh}-. Rezultat toga je bilo potpuno uništenje grada i smrt 2.209 ljudi. Kada je grad obnovljen, kompanija -{Cambria Iron}- je započela izgradnju novih naselja na planini -{Yoder}-. Da bi se olakšalo kretanje ljudima novonastalih naselja Vestmonta, napravljena je žičara.
Upotreba Žičarin parni motor je isključen 6. januara 1912. godine i zamijenjen je električnim motorom. U početku su vagoni bili dvospratni, te su se u isto vrijeme mogli prevoziti i ljudi i kočije ili automobili, ali su zamijenjeni jednospratnim vagonima 1921. Na glavnom gornjem spratu su se nalazile konjske kočije a na donjem spratu su se nalazili putnici.
Dana 17. marta 1936. godine preko 4.000 stanovnika je evakuisano iz Džonstauna na veće visine jer su se rijeke -{Stoneycreek}- i -{Conemaugh}- izlile iz svojih riječnih korita.
Vidi još Žičara
Spoljašnje veze
Zvanični sajt operatora
Категорија:Јавни превоз у Сједињеним Америчким Државама