Huglarska pesnička veština predstavlja popularnu pesničku veštinu u kastiljanskoj književnosti. Ona je bila bila pevana, razvijena od strane kastiljanskih zabavljača – huglara između 12. i 14. veka. Huglarska pesnička veština je imala ključnu ulogu u stvaranju brojnih epskih pesama kao što je „Pesma o Sidu” i kraćih narativnih ili lirskih dela poznatih kao romanse ili španske narodne balade. Kasnije one su bile sakupljane i nastajali su romanseri. Epske pesme koje su izvodili huglari bile su veoma popularne, metrički nepravilne i prenosile su se usmenim putem s kolena na koleno.Enciklopedija Britanika. Pesnička huglarska veština. Poslednji pristup 07.12.2014. godine Posledice usmenog predanja je bila neretka pojava određenih varijancija u delima.
Etimologija imena Reč „mester” vodi poreklo od reči „menester” koja je nastala od latinske reči „minesterium”, što znači veština, zanimanje, dok reč huglar () ima više značenja. Prvi put se pojavljuje u tekstovima pisanim u VII veku u obliku „joculator”, a kasnije će od nje proisteći španska reč huglar.
Početak španske epske poezije U raznim evropskim zemljama u srednjem veku počela se negovati epska poezija na narodnom jeziku, gde su bili opevani podvizi junaka tog doba, njihove bitke i osvajanja. U Kastilji ova poezija se pevala, recitovala i bila izvođena od strane huglara.Virtuelna biblioteka. Pojava epske poezije na narodnom jeziku u Kastilji. Poslednji pristup 07.12.2014. godine To je bila književnost koja se nije prenosila pismeno, već usmeno i ona se uglavnom sastojala od pesama koje su bile pevane ili recitovane na trgovima, dvorovima u zamenu za hranu, odeću ili novac.
Španska srednjovekovna epska poezija je bila naročito razvijena u periodu između 12. i 14. veka tokom kojih se bavila raznovrsnom tematikom. Teme koje su obrađivane bile su popularne među svim slojevima španskog stanovništva.Pavlović-Samurović, Ljiljana, Soldatić, Dalibor, Španska književnost 1. Beograd, Sarajevo, Nolit, Svjetlost. (1985). Sva dela srednjovekovne španske epske poezije pripadaju jednoj od dve pesničke veštine: huglarskoj pesničkoj veštini () ili kleričkoj pesničkoj veštini (), pri čemu prva predstavlja dela anonimnih autora, a druga druga dela obrazovanih ljudi, uglavnom sveštenika ().
Osnovne karakteristike španske epske poezije su realistično opisivanje, kako likova tako i dogadjaja iz istorije, kao i beleženje egzaktnih topografskih podataka. Zahvaljujući tome, epske pesme, pretočene u prozu, imale su značajnu ulogu u zapisivanju prvih hronika koje su svedočile o događajima na Iberijskom poluostrvu. Upravo po tome se razlikuje od drugih evropskih književnosti.
Razlika između huglarske i kleričke pesničke veštine Iako pripadaju srednjovekovnoj književnosti, obe veštine imaju različite karakteristike, kao i ciljeve. Glavna figura huglarske pesničke veštine bio je huglar, kao što je to bio klerik u kleričkoj pesničkoj veštini. Huglari su imali za cilj da zabave publiku, da je informišu, dok su klerici težili didaktici. U kleričkoj pesničkoj školi preovlađuju verske teme, dok su u huglarskoj zastupljene istorijske. Najznačajnija razlika je bila u metričkoj formi, koja je kod klerika bila precizno definisana. Huglari su iskljičivo obrađivali nacionalnu istoriju, dok su klerici obrađivali i internacionalnu.
KarakteristikeHuglarska pesnička veštinaKlerička pesnička veštinaGlavna figuraHuglar KlerikNačin prenošenjaUsmeniPisaniCiljIstorijsko informisanje i zabavaPodučavanjeStihoviNepravilniPravilniRimaAsonantskaKonsonantskaStilJednostavan i umerenSložen
Huglar Od 5 glavnih značenja koje daje RAE za reč “huglar” dve (takodje preuzete i iz pozorišnog rečnika Gomes Garsija) se odnose na atraktivnog umetnika koji garantuje spektakl u zamenu za novac i druge stvari poput hrane, smeštaja itd.Rečnik španske kraljevske akademije. Poreklo reči huglar. Poslednji pristup 07.12.2014. godine лево|300п|мини|Huglari
Huglarska pesnička veština predstavlja skup epske i lirske narodne poezije srednjeg veka koju su pevali huglari. Na kastiljanskom jeziku reč huglar prvi put se spominje 1047. godine, kada se oni pojavljuju u Leonu. Ramon Menendes Pidal u svojoj knjizi „Huglarska poezija i poreklo romanskih književnosti”(), objašnjava nastanak reči huglar od latinske reči jocularis, joculator. Naziv joculator, od koga će kasnije proisteći španska reč juglar, pojavljuje se već u tekstovima zapisanim u VII veku u srednjoj Evropi i označio je zabavljača, pevača i svirača čiji je posao da zabavlja kralja i njegovu svitu, ali i najšire slojeve naroda.R. Menéndez Pidal, Poesía juglaresca y orígenes de las literaturas románicas, Instituto de Estudios Políticos, Madrid, 1957. Imenica Juglaría bi bila reč koja označava čitav skup aktivnosti kojima su se huglari bavili. Smatra se da njihovo zanimanje ima trostruko poreklo. Oni nastavljaju tradiciju rimskih histriona, putujućih muzičara i zabavljača koji su opstali nakon propasti Rimskog Carstva. Njihovim prethodnicima smatraju se i germanski pevači - skopi koji su putovali od zamka do zamka pevajući i recitujući o herojskim podvizima ratnika, kao i o značajnim istorijskim događajima. Veliku ulogu u formiranju lika huglara imala je i blizina Islama i mavarski uticaji. Ramon Menendes Pidal () proučavao je sačuvanu dokumentaciju o huglarima i rezultate objavio u nekoliko knjiga. Izvođenje narodnih pesama nije bilo jedino zanimanje huglara. Oni su pred publikom izvodili različite trikove, akrobacije, recitovali i pevali stihove, svirali i igrali. Oni su često bili i autori pesama koje su izvodili i bili su prvi koji su ih izvodili na narodnom jeziku.Ramón Menéndez Pidal, Introducción y orígenes de las literaturas románicas, Instituto de Estudios Políticos, Madrid, 1957.
Koristili su imena koja su bila zanimljiva i zvučna kako bi ih sto lakše zapamtili. Uzimali su imena kao Alegret (), Pedro Agudo (), Corazón, Bonamís... Bilo je žena koje su bile huglari () kao što je Marija Sotil (), ali bilo je i igračica kao što je Graciosa Alegre. Često su sebi davali nadimak po instrumentu koji su svirali. Tako se huglar Alfonsa X Učenog zvao Cítola, drugi su imali nadimke Cornamusa, Malanotte, Maldicorpo, Ancho. Nosili su šarena odela, živih boja i ta odela su bila krojena sa mnogo ukusa. Pripadali su nižim slojevima društva i najčešće bili nepismeni. Pamtili su pesme koje su izvodili i što su više pesama znali to su bili traženiji. Putovali su peške ili na konju i svuda su bili dobro prihvaćeni. десно|250п|мини|Huglari sviraju na vihuelama Gostovali su i na italijanskim i francuskim dvorovima i bili pozivani na velike svečanosti. U zamenu za novac, hranu ili smeštaj, osim zabave, nudili su i obilje novih vesti i priča koje bi čuli na svojim putovanjima, kao i spektakl na ulicama i javnim trgovima. Ono što je bitno za književnost je to da su oni pevali ili recitovali stihove koji su napisali drugi autori, tj. trubaduri. To su izvodili na dvorovima feudalaca kod kojih su boravili, zatim na javim mestima kao što su trgovi.
Tokom prve etape Srednjeg veka, od 10. veka do prve polovine 13. veka su dominirali uglavnom epski huglari, učeni pesnici koji su obično recitovali tirade i delove narativne ili biografske poezije (epske junačke pesme- cantares de gesta). Počevši od druge polovine 13. i u 14. veka dominiraju lirski huglari koji su recitovali dvorsku poeziju.
Tokom 14. veka huglari su počeli da žive sistematičnijim načinom života. Nastanili su gradove i počeli da rade na dvoru. Neki od huglara su stekli poštovanje u društvu i postali ministriles (svirali su gudački ili duvački instrument). Druga grupa poeta su bili goliardos (buntovnici). Jedna od najpoznatijih muzičkih kompilacija nosi naziv “Karmina Burana”. Radi se o kantati napisanoj od strane nemačkog muzičara 20. veka Karla Orfa koja se zasniva na pevanjima srednjovekovnih goliarda.Srednjovekovna muzika. Huglari. Poslednji pristup 07.12.2014. godine Karakterisale su ih burleskne kompozicije i kritikovanje tamošnjeg naroda u to doba. Bili su neshvaćeni od strane Crkve. Ponekad su koristili latinski jezik. Instrumenti koje su huglari najviše koristili su:R. Menéndez Pidal, Poesía juglaresca y juglares, Madrid. (1969). десно|250п|мини|Gudački instrument Salterio Vihuela, u raznim oblicima i veličinama, sa 5 žica Salterio, gudački instrument sličan kitari Laud, poznat još od 9. veka kada su je u Španiju doneli arapski konkvistadori Flauta Oboa Gajde, bile su najpopularnije među instrumentima Trube, koristilo ih je samo plemstvo Zanafoña, gudački instrument Činele Jedan od najpoznatijih huglara je bio Markabru, ali je većina autora bila anonimna. Najpoznatiji španski junački ep je bio Pesma o Sidu.
Razlike između huglara i trubadura
U 11. veku, u Provansi, pojavljuje se reč trubadur koja označava književnog stvaraoca. Krajem 12. veka ta reč se prvi put nalazi u jednom španskom pravnom dokumentu.
Trubadur je uvek imao viši društveni položaj od huglara. Obično je bio relativno obrazovan, često je pripadao plemstvu i za njega je pisanje stihova i komponovanje muzike predstavljalo razonodu, dok je za huglara javno izvođenje tih stihova predstavljalo svakodnevni posao. Ono što je očigledna razlika izmedju huglara i trubadura je to što prvi zahteva prisustvo publike i pripada teatralnom delu spektakla, dok drugi ne iziskuje publiku već se bavi književnim delom posla.
Epske junačke pesme Istorija se piše putem pesama koje pričaju o podvizima heroja. Da bi postojala istorija treba da postoje heroji, a da bi postojali heroji, treba da postoje oni koji će pevati o njihovim trijumfima. To su uglavnom pevali huglari. Život i književnost se sjedinjuju u zajednicu koju čine mitovi i legende. Repertoar huglara je bio sastavljen iz scena iz epskih junačkih pesama (). Naziv potiče od latinske reči gero, koja označava glagol raditi. Cantares se zovu zbog toga što su bile recitovane.Huglarska pesnička veština. Epske junačke pesme. Poslednji pristup 19. dembar 2014. godine Te pesme je huglar recitovao pred publikom.
Kada bi skupio grupu ljudi da ga slušaju on bi počeo da peva svoju pesmu ()- vrsta male pesme koja je sadržala izvanredne podvige nekih likova koji bi ubrzo postali popularni.
Ti likovi su uglavnom bili heroji () i vitezovi (), koji su obavaljali svoje legendarne podvige. Hrabrost je bila vrlina koja se najviše cenila u srednjovekovnom društvu. Većina autora epskih junačkih pesama su anonimni. Prve verzije istorijskih propovedi nastaju putem usmenog predanja. To se svodilo na prepričavanja nečega što je neko nekome rekao, na osnovu onog što je taj neko prethodno čuo. Kao što se može pretpostaviti, dela koja su se prenosila usmenim putem su veoma često doživljavala razne varijacije.Ramón Nieto, Historia de la literatura española, Acento Editorial, Madrid. (2001).
Kako u Francuskoj, tako su i u Španiji počele da se pišu pesme sa asonantskom rimom. Ubrzo su u Francuskoj prešli na konsonantsku rimu i pravilne stihove. Nasuprot tome, u Španiji se uvek negovala asonantska rima i bila je karakteristična metrička nepravilnost (anizosilabizam). Te pesme su bile pevane od strane huglara, a bile su slušane sa istom pažnjom i interesovanjem kako kod seljaka, tako i kod gospode sa dvora.