мини|409x409пиксел|Бивши председник Бразила Жаир Болсонаро и бивши председник САД Доналд Трамп су водеће фигуре десничарског популизма
Desničarski populizam je politička ideologija koja odbacuje trenutni politički konsenzus i često kombinuje individualizam, etnocentrizam i anti-elitizam. Smatra se da je populizam zbog svog obraćanja običnom čoveku nasuprot elitama. U Evropi, desničarski populizam je izraz koji se koristi da opiše grupe, političare i političke partije obično poznate po svojoj opoziciji imigraciji,. The Conversation naročito iz islamskog sveta i, u većini slučajeva i euroskepticizmu.Buruma, Ian (2017-03-10). "How the Dutch Stopped Being Decent and Dull". The New York Times. . Приступљено 24. 3. 2017. Desničarski populizam u Zapadnom svetu je obično povezan sa ideologijama kao što su Novi nacionalizam,. Online Library of Law & Liberty. 2016-12-08Taub, Amanda (2016-07-08). . The New York Times. anti-globalizacija,North, Bonnie. . nativizam,. The Nation. . Washington Post protekcionizam. POLITICO Magazine i opozicija imigraciji. (PDF). Friedrich-Ebert-Stiftung.
Tradicionalni desničarski pogledi kao što su opozicija povećanju podrške državi blagostanja i šema o "raskošnijoj ali i restriktivnijoj domaćoj socijalnoj potrošnji" su takođe opisane pod desničarskim populizmom i ponekad ih nazivamo šovinizam blagostanja.Edsall, Thomas (16 December 2014). Rippon, Haydn (4 May 2012). . The Conversation..Matlack, Carol (20 November 2013). . Business Week..
Od 1990-ih desničarskog populističke stranke postaju zastupljene u zakonodavstvu različitih demokratija uključujući Kanadu, Norvešku, Francusku, Izrael, Poljsku, Rusiju, Rumuniju i Čile, i ulaze u koalicione vlade u Švajcarskoj, Austriji, Holandiji, Novom Zelandu, Italiji, Izraelu i Poljskoj. Iako su ekstremni desničarski pokreti u Sjedinjenim Državama izučavani odvojeno, gde se oni obično nazivaju "radikalna desnica", neki pisci ih razmatraju kao isti fenomen. Desničarski populizam u Sjedinjenim Državama je takođe blisko povezan sa paleokonzervatizmom. Washington Post Desničarski populizam se razlikuje od konzervatizma, ali nekoliko desničarsko-populističkih stranaka imaju svoje korene u konzervativnim političkim partijama. Druge političke stranke imaju veze sa fašističkim pokretima nastalim u vreme međuratnog perioda kada su italijanski, nemački, mađarski, španski i japanski fašizam došli na vlast.
Od ranih 2010-ih desničarsko-populističkim pokretima kao što su Nacionalni front u Francuskoj, Stranka za slobodu u Holandiji i Stranka za nezavisnost Ujedinjenog Kraljevstva, počinje da raste,. The Independent. 2015-05-15Hunt, Alex (2014-11-21). . BBC News velikim delom zbog povećanja opozicije imigraciji sa Bliskog Istoka i Afrike podižući euroskepticizam i nezadovoljstvo u ekonomsku politiku u Evropskoj Uniji.Lowe, Josh; Matthews, Owen; AM, Matt McAllester On 11/23/16 at 9:02 (2016-11-23). . Newsweek Politički pogledi predsednika Donalda Trampa u 2016. godini rezimirani su od strane stručnjaka kao desničarsko-populistički. POLITICO i nacionalistički.Reinhard, Beth (2016-11-08). . Wall Street Journal.. Newsweek. 2016-11-15
Definicija Klasifikacija desničarskog populizma u jednu političku porodicu pokazala se teškom, i nije sigurno da li smislena kategorija postoji, ili je to samo grupa kategorija, po kojima se stranke razlikuju u ideologiji, organizaciji i liderskoj retorici. Takođe, suprotno tradicionalnim strankama, one ne pripadaju internacionalnim organizacijama srodnih partija, i ne koriste slične termine da opišu sebe. Jedina istovetnost je da su one više desničarske od ostalih političkih partija na "levo ili desno" osi.
Naučnici koriste terminologiju nedosledno, ponekad se pozivajući na desničarski populizam kao "radikalno pravo" ili na druge termine kao što je Novi nacionalizam. Pipa Noris je primetila da "standardni referentni radovi koriste neizmenične tipologije i raznolike oznake kategorišući partije kao 'krajnja' ili 'ekstremna' desnica, 'nova desnica', 'antimigrantske' ili 'neofašističke', 'antiestablišment', “nacionalpopulističke”,”protestne”,”etičke”,”autoritarne”, “antivladine”, “antipartijske”,”ultranacionalističke”, “neoliberalne”, “libertarijalne” itd.
Po državama Piero Ignazi podelio je desničarsko-populističke stranke, koje je nazivao 'ekstremne desničarske stranke', na dve kategorije: on je postavio tradicionalne desničarske partije koje su se razvile iz istorijske desnice i postindustrijske stranke koje su se razvile nezavisno. Smestio je Britansku nacionalnu partiju, Nacionalnu demokratsku partiju Nemačke, Nemački narodni savez i bivšu holandsku Centralnu stranku u prvu kategoriju, čiji prototip bi bio raspušten italijanski Socijalni pokret; francuski Nacionalni front, nemačke Republikance, holandske Central demokrate, bivši belgijski Flamanski blok(koji je obuhvatao izvesne aspekte tradicionalnih ekstremnih desničarskih stranaka), Dansku partiju napretka, Norvešku partiju napretka i Slobodarsku partiju Austrije smestio je u drugu kategoriju.
Desničarsko-populističke stranke na engleskom govornom području obuhvataju Stranku za nezavisnost Ujedinjenog Kraljevstva, australijsku Jednu Naciju i Prvo Novi Zeland, kao i Partiju divlje ruže u kanadskoj provinciji Alberta. Američka Republikanska stranka i Konzervativna partija Kanade uključuju desničarsko-populističke frakcije.
Australija мини|Paulina Hanson Glavna desničarska partija u Australiji je „Jedna Nacija“, vođena od strane Pauline Hanson, senatora Kvinslenda."The rise of populist politics in Australia". BBC. March 1, 2017. Jedna Nacija tipično podržava Koaliciju."Pauline Hanson's One Nation emerges as government's most reliable Senate voting partner". Sydney Morning Herald. March 4, 2017.
Ostale partije koje su predstavljene u Australijskom Parlamentu sa desničarskim elementima i retorikom su „Australian Conservatives“,vođena od strane Kori Bernardija, senatora Južne Australije,"Turnbull challenged by populist upstart". The Times. February 7, 2017. liberalna „Liberal Democratic Party“, vođena od strane David Leyohjelm, senatora Novog Južnog Velsa"Meet Bob and David, our new libertarian senators". Australian Financial Review. July 12, 2014. i „Katter’s Australian Party“ na čelu sa Bob Karterom.The mice that may yet roar: who are the minor right-wing parties?. The Conversation. August 28, 2013. Bernardi i Leyonhjelm su formirali blok za glasanje u Australijskom Senatu."Bernardi's alliance intends to bloc Xenophon". The Australian. 27 April 2017.
Neke ličnosti u „Liberalnoj stranci Australije“ (koja je deo koalicije) su opisane kao desničari, na primer bivši premijer Toni Abot."Can Australia's Conservative Leader Survive a Poltical Near-Death Experience?". National Review. February 16, 2016.
Kanada Kanada ima dug niz desničarskih protest partija i političara, najviše u Zapadnoj Kanadi zbog Zapadnog isključivanja. Veoma uspešna „Social Credit Party of Canada“ je uzastopno osvajala mesta sedišta u Britanskoj Kolumbiji, Alberti i Saskačevanu ali je taj niz prestao sedamdesetih godina prošlog veka. „Reform Party of Canada“ na čelu sa Prestonom Manningom je još jedna veoma uspešna desničarska partija koja je nastala kao rezultat politike centralno-desničarske Progresivno Konzervativne stranke koja je isključivala Plave torise. Obe partije su se na kraju spojile u Konzervativnu partiju Kanade.
Poslednjih godina desničarski populistički elementi su postojali unutar Konzervativne partije Kanade,a najznačajnijih su predstavljeni u Ontariju od strane Kellija Leitcha,biznismena Kevina Olerija i bivšeg gradonačelnika Toronta, Roba Forda."'Irresponsible' populism: Lisa Raitt slams Kevin O'Leary, Kellie Leitch".. Pacific Standard. 2017-03-15
Evropske države мини|Partije desnog krila u narodnim skupštinama evropskih država 2017. godine Glavne diplomate EU su izrazile svoju zabrinutost zbog ruskog finansiranja desničarskih i populističkih partija u Evropi i izjavili su za časopis „Fajnenšal tajms“ da su bezbednosne agencije „nekolicine“ država su podigli opreznost zbog mogućih veza sa Moskvom.. Financial Times.. U 2016-oj, Češka Republika je upozorila da Rusija želi da “zavadi pa vladaj“ EU putem podrške desničarskih populističkih partija kroz Evropu.. Financial Times..
Austrija
Austrijska partija za slobodu je uspostavljena 1955 od strane bivšeg naciste koji je hteo da predstavi "Treći Kamp", pored socijalističke partije i socijal katoličke austrijske narodne partije. Nasledila je Federaciju za nezavisnost koja je uspostavljena posle Drugog Svetskog rata koja je u sklopu imala predratni nemački nacionalizam. Iako nije dobila punu pažnju nekoliko decenija, ona je ostvarila znatnu ravnotežu moći podupirući nekoliko saveznih vlada, bilo da se radi o desnoj ili levoj strani, npr. Kabineta socijalističke vojske iz 1970. godine (vidi vezu Kreisky-Peter-Wiesenthal). Od 1980. stranka slobode usvojila je liberalniji stav. Po saveznim izborima 1983. godine ušao je u koalicijsku vladu s Socijalističkom strankom, pri čemu je predsednik stranke Norbert Steger bio zamenik kancelara. Ipak, liberalni sporazum se završio kada je 1986. izabran za predsednika Jörga Haidera. Haider je svojim skromnim i patriotskim stavom ponovno integrirao nacionalističke baze birača stranke. Ipak, bio je u stanju da dobije glasove iz velikih delova stanovništva koji su bili razočarani politikom javno osudivši korupciju i nepotizam austrijskog Proporz sistema. Izborni uspeh podstaknut je ulaskom Austrije u EU 1995. godine. Nakon saveznih izbora 1999. Slobodna stranka sa 26,9% glasova dobila je zvanje druge najjače stranke u parlamentu Nacionalnog veća. Nakon što je ušao u koalicijsku vladu s Narodnom strankom, Haider je morao da se suoči sa hendikepom nekoliko ministara FPÖ-a, ali i nemogućnošću agitacije protiv članova vlastitog kabineta. 2005. godine konačno se suprotstavio gubitku ugleda Stranke slobode od strane Saveza za budućnost Austrije (BZÖ) kako bi nastavio svoju vladu. Preostali članovi FPÖ-a izabrali su predsednika Heinz-Christian Strachea; Od saveznih izbora 2006. godine obe desne stranke su se vodile odvojeno. Nakon što je Haider ubijen u automobilskoj nesreći 2008. godine, BZÖ je izgubio merljivu količinu potpore.
Holandija U Holandiji, desničarski pokret je bio predstavljen u 150 sedišta u Predstavničkom domu kongresa u 1982, kada je Centralna Partija osvojila glasanje. Tokom 1990ih Centralni demokrati su bili uspešniji iako je razlika bila neznatna. Tek se posle 2002 desničarsko populistička partija probila u Holandiji, kada je Pim Fortuyn List osvojio 26 mesta i formirao koaliciju sa VVD i CDA. Fortuyn koji je imao snažan stav protiv imigracije, pogotovo muslimana, je ubijen u maju 2002, dve nedelje pre izbora."In pictures: Death of Pim Fortuyn". BBC News. 7 May 2002. Koalicija je prestala 2003 i partija je opadala sve dok se nije raspala. Od 2006, Partija za slobodu predstavljana je u Predstavničkom Domu Kongresa. Prateći glavne izbore 2010, bili su u paktu sa desničarskom vladom manjine od VVD i CDA nakon sto je osvojio 24 mesta u Predstavničkom Domu Kongresa. Partija je euroskeptična i igra glavnu ulogu u menjanju stava Holandske Vlasti prema Evropskim integracijama, nakon što su osvojili drugo mesto 2009 na Evropskim Parlamentarnim Izborima, osvojivši 4 od 25 sedišta. Strankina glavna politika partije je bila o strogim kritikama o Islamu, restrikcije o imigrantima iz novih evropskih zemalja i Islamskih zemalja, zalažući se za asimilaciju imigranata prema Holandskom društvu, suprotstavljajući se pristupanju Turske u Evropsku Uniju, zalaganje za Holandiju da izadje iz Evropske Unije i zalaganje da se vrati Holandska valuta.