Narodnjaštvo () je bio politički pokret ruske srednje klase u 1860-im i 1870-im, od kojih su se neki uključili u revolucionarni pokret protiv Cara. Njihova ideologija je poznata kao narodnjaštvo (), tako da se ponekada prevodi kao „Populizam“. Zajednički slogan među narodnjacima bio je odlazak u narod ().. S. Itenberg, "Khozhdenie v narod, in Sovetskaia istoricheskaia entsiklopediya'' (Moscow: 1973–1982). Iako je njihov pokret postigao malo u njihovom vremenu, narodnjaci su na mnogo načina intelektualni i politički preci socijalista koji su postigli veliki uticaj na rusku istoriju u dvadesetom veku.
Istorija Poziciju narodnjaka su najviše održavali intelektualci koji su čitali dela Aleksandra Hercena (1812- 1870) i Nikole Gavriloviča Černiševskog (1828 – 1889) čija su uverenja bila oplemenjena Nikolom Mihailovskim (1842 – 1904). U kasnom 19. veku socijalizam i kapitalizam polako postaju primarne teorije ruskih političkih mislilaca, a Mihailovski shvata da je pomak u mišljenju počeo da utiče na originalne ideje narodnika, tako da su se pojavile dve grupe narodnika takozvani “Kritički Narodnjaci” i “Doktrinarni Narodnjaci”. Kritički Narodnjaci bili su sledbenici Mihailovskog i imali su fleksibilan stav o kapitalizmu. Više poznati Doktrinarni Narodnjaci imali su čvrsto uverenje da kapitalizam nema budućnost u Rusiji niti u bilo kojoj agrarnoj zemlji.
Narodnjaštvo je poraslo posle oslobađanje kmetova 1861. za vreme cara Aleksandra II koji je objavio kraj feudalizma u Rusiji. Tvrdeći da su oslobođeni kmetovi bili prodati u ropstvo nadnica u kome je buržoazija zamenjena zemljoposednicima, Narodnizam ima za cilj da postane politička snaga suprotno od fenomena. Narodnik je sagledao aspekte iz prošlosti sa nostalgijom: iako su zamerali bivšem sistemu vlasnika zemalja oni su se usprotivili ukidanju „seljaka” od tradicionalnih „obschina” sistema - komune.
Narodnici su se usmerili na rast sukoba između seljaka i takozvanih „kulaka” (više prosperitetnih zemljovlasnika). Grupe koje su nastale dele zajedničke opšte ciljeve o uništavanju ruske monarhije i „kulaka” i dostavljanje zemlje pošteno među seljacima. Narodnici su uopšteno verovali da je moguće odreći se kapitalističke faze ruskog razvoja i nastaviti direktno sa socijalizmom.
Narodnici su videli seljaštvo kao revolucionarnu klasu koja bi zbacila monarhiju i smatra seosku zajednicu kao embrion socijalizma. Kako god oni su verovali da seljaci ne bi postigli revoluciju sami, insistirajući umesto da istorija može biti stvorena samo od istaknutih ličnosti koje bi inače vodile pasivne seljake do revolucije. Vasilije Vorontosov prozvan od Ruske inteligencije kao “Pokretač iz mentalne snage u kojoj za razliku od osetljivih i živahnih sedamdesetih godina, pao je i formulisao naučnu teoriju ruskog ekonomskog razvoja”.. Kako god, neki intelektualci Narodnika su pozvani na hitnu revoluciju koja je išla iza filozofske i političke diskusije.
U proleće . godine inteligencija Narodnika je napustila gradove za sela, “ići ka ljudima” u pokušaju da nauče seljake njihovom moralnom imperativu za pobunu. Gotovo da su ostali bez podrške. S obzirom da su Narodnici uglavnom srednje i više srednje klase socijalnog staleža pronašli su poteškoće u vezi za osiromašenim seljacima i njihovom kulturom. Oni su proveli dosta svog vremena učeći seljake običajima kao i oblačenju i plesanju. Narodnici su gledani kroz sumnju od strane mnogih ruskih seljaka, koji su u potpunosti uklonjeni iz više modernizovane kulture urbanog područja. Vlasti su odgovorile na pokušaj narodnika sa represijom: Revolucionari i njihovi seljački simpatizeri su bili zatvoreni i prognani.
250 px|мини|Hapšenje propagandista (1892) od Ilya Repin.
Jedan odgovor na ovu represiju je bio stvaranje ruske prve organizovane revolucionarne partije „Narodnaya Volya” u prevodu “Ljudska volja”, u junu godine. To je favorizovalo tajno društvo terorizma, opravdanu “kao sredstvo iskazivanja pritiska na vladu za reforme kao iskra koja bi zapalila veliki seljački ustanak, a kao neizbežan odgovor na primenu režima nasilja nad revolucionarima".Pearl, Deborah. “The People’s Will”. Encyclopedia of Russian History. Ed.: James R. Millar (2003). Tomson Gale. стр. 1162–1163. Pokušaj da se dobije seljaštvo da se zbaci Car pokazao se neuspešnim zbog seljačke ideologije ovog drugog kao nekog na njihovoj strani. Stoga su narodnizmi razvili praksu terorizma, verovali su da seljacima mora biti pokazano da car nije natprirodan i da može biti ubijen. Ova teorija pod nazivom “direktna borba” namenjena neprekinutim demonstracijama sa mogućnošću borbe protiv vlade na ovaj način podiže revolucionarni duh naroda i njihovu veru u uspeh uzroka i organizovanju onih koji su sposobni da se bore. 1 marta . uspeli su da izvrše atentat na Aleksandra II. Ovaj čin se svetio na političkom nivou jer su seljaci uopšteno bili užasnuti zbog ubistva a vlada je mnogo vođa iz „Narodnaya Volya” obesila, ostavljajući grupu neorganizovanu i neučinkovitu.
Međutim ovi događaji nisu označili kraj pokreta, a kasnije Socijalisti revolucionari, Popularni Socijalisti i Trudovici, svi provode slične ideje i taktike za Narodnik. Filozofija i delovanja Narodnika donekle je pomogla u pripremanju puta za Rusku revoluciju 1905 i Ruska revolucija 1917.
Neuspeh Pokret Narodnika je bio populistička inicijativa da uključi siromašne klase Rusije u političku borbu koja bi zbacila Carevu vladu u 19. veku. Za razliku od Francuske revolucije ili Evropske revolucuje iz 1848, pokret “odlaska u narod“ je bio politički aktivizam prvenstveno za bogate pojedince. Ovi pojedinci su uglavnom anti-kapitalisti koji su verovali sa mogu ublažiti i ekonomsku i političku revoluciju među siromašnima u Rusiji preko „odlaska u narod“ i obrazovanja seljačkih klasa. Tokom 1870-ih Narodništvo nije uspeo da pokrene seljačku revoluciju protiv ruske aristokratije zato sto (1) su napravili idealizovanu sliku seljačkih masa kakva nije bila u realnosti, (2) postojao je nedostatak jedinstva u samom pokretu, (3) seljaci nisu mogli ni ekonomski ni intelektualno da se povežu sa Narodnikom i (4) vlada je potisnula pokret.
Koncept naroda, kao narod u Nemačkoj, bio je pokušaj da se ustanovi novi nacionalni identitet u Rusiji, koji je bio i nacionalistički i liberalni. Fjodor Dostojevski je rekao: „niko od nas ne voli narod onakvog kakav on zaista jeste, već samo onako kako ga svako od nas zamislja“. Ruski politički aktivisti i vladini zvaničnici često su tvrdili da rade na tome da poboljšaju živote ruskih seljaka, a u stvarnosti, oni su samo manipulisali slikom seljaka da bi nastavili ka svojim političkim ciljevima. Narodnik je video seljačku zajednicu kao Rusiju koja nije bila pokvarena zapadnim uticajem; Aleksandar Herzen je napisao da je narod bio „zvanična Rusija, prava Rusija“.Frierson, Cathy A. Peasant Icons: Representations of Rural People in Late 19th Century Russia. New York, New York: Oxford University Press, 1993. 1-25. Imajući pristrasno shvatanje seljaštva, Narodnik je imao poteškoća da se sve poveže sa seljaštvom. Popularistička želja da se misli samo najbolje o narodu dovela je do neosnovane vere u propagandni sistem Narodnik; ta vera dovela je do naivnosti i krajnjeg neuspeha.
Idealizovanje naroda dovelo je do toga da Narodnik pravi greške sa tim kako prilazi siromašnim Rusima. Seoski Rusi su uglavnom bili visoko predani caru i Katoličkoj crkvi; ne shvatajući, da je Narodnik krivio cara i centralizovanu religiju za nedostatak zemlje i materijalnih resursa kod seljaštva.Field, Daniel. Peasants and Propagandists in the Russian Movement to the People in 1874. London, U.K.: Garland Publishing Company, 1992. 157-180. Još jedan primer za kulturno razilaženje između intelektualaca i seljaka iz „ići ka ljudima“ pokreta, bila je Narodnikova propaganda kroz knjige kada su mahom svi siromašni Rusi bili nepismeni.Venturi, Franco. "Chaikovskists and Movement "To Go To The People." In Roots of Revolution. London. Weidenfeld and Nicolson, 1960. 62-70. U suštini, pokret Narodnik je propao 1874. zato sto su oni pristupili seljacima kao intelektualcima, kao što su oni sami bili. U drugoj polovini 1870-ih radikali su shvatili da je njihov koncept narod imao nedostatke, i da su intelektualci morali da se preobraze u seljake da bi pokret imao uspeha i da bi odpočela revolucija protiv Vlade Aleksandra II.Wortman, Richard. "The City and the Countryside." In The Crisis of Russian Populism. London: Cambridge U.P., 1967. 87-111. „Antropološki pristup“ Nikolaja Černiševskog, je govorio da svi ljudi nezavisno od klase, imaju mnogo unutrašnjih sličnosti, i intelektualci su uočili u seljacima neiskvarenu verziju sebe koja bi mogla biti radikalizovana, vreme je pokazalo da to nije bio slučaj.Wortman, City and Countryside, 102.
Drugi razlog za neuspeh Narodnika-razjedinjenost-najbolje je prikazana odvajanjem u pokretu na Bankuniste i Lavrsite. Prvobitno verovana revolucija među seljacima i popularistima je rasla u Rusiji i počeće u neposrednoj budućnosti, kasnije verovanje da propaganda treba da predhodi revoluciji i proces će biti postepen. Published by: the Modern Humanities Research Association and University College London, School of Slavonic and East European Studies. Bakunisti su verovali da su seljaci spremni da se pobune uz malo propagande, dok su Lavristi verovali da je bio potreban znatan trud da bi počelo dizanje. Nedostatak ideološkod jedinstva doveo je do različitih pristupa pokretu, i zbog toga Narodnik nije više predtsavljao ujedinjeni front seljaka Rusije. Neki od Narodnika su verovali da bi ostajanje u jednom delu duži vremenski period i asimilovanje u zajednicu koju su hteli da revolucioniraju („duboko ukorenjena“ propaganda), a drugi su praktikovali propagandu koristeći pamflete (pisana dela) i knjige da povecaju broj ljudi do kojih poruka može da dopre („leteca“ propaganda). Obe metode imale su svoje slabosti, duboko ukorenjena propaganda gajila je nepoverenje zbog kulturnih i religijskih razlika između intelektualaca i seljaka, dok leteća propagannda prosto nije imala dubinu.
Rzjedinjenost je bila preovladavajuća iako se Narodnik kretao samo u tri smera: ili prema Volgi, Dnjepru ili Donu. Mnogi Narodnici su bilo usamljeni među seljacima-oni su žudeli za svojima životima u gradovima i za prisustvo drugih intelektualaca. Ove žudnje su oslabile motivaciju mnogih Narodnika i uklonile mnogo optimizma iz njihovog pokreta. Međutim, najvažniji je bio neuspeh Narodnika je bio da predstave ujedinjenu porukukadsa su isšli „ljudima“. Svi Naronici su zamerali strana mešanja u Rusiji, hteli su da ruske zajednice same kontrolišu svoje ekonomske polise, i verovali da će emancipacija kmetova u . Izazvati seljake da postanu još više osiromašeni. Nedostatak zajedništva inhibirao je ove poruke. Narodnici su verovali da je Car osakatio seljake, ali Narodnik je trebao da shvati koliko su seljaci visoko cenili Cara. Oni su verovali da su poput njih, oni bili žtzve ruske birokratije. Neuspevajuci da predstave disciplinovanu poruku i da izbegnu direktan napad na Cara, Narodnikova poruka je bila prosto ignorisana.Siljak, Ana. The "Girl Assassin." In Angel of Vengeance: The Girl Who Shot the Governor of St. Petersburg and Sparked the Age of Assassination. New York: Griffin ; 2010. 48. Tek formiranjem Narodnaya Volya 1879. mladi revolucionari su uvideli potrebu za organizacijom i disciplinovanom porukom.Thaden, Edward C. Russia since 1801: the making of a new society. New York: Wiley-Interscience, 1971. 335-350.