thumb|<center>Obuka ronilaca za ronjenje sa bocom je bitan činilac prevencije DB u toku ronjenja. Ronjenje sa bocom ili skuba dajving je boravak ispod površine mora, jezera, reka i drugih vodotokova sa opremom za disanje pod vodom u svrhu spašavanja, lova, rekreacije ili vojne svrheOriani G, Marroni A, Wattel E, editors. Handbook on hyperbaric medicine. Berlin: Springer Verlag; 1995.. Skuba dajving () je akronim od . Termin su prvi put upotrebili pripadnici američke vojne službe za vreme Drugog svetskog rata.

Ronjenje sa bocom je boravak pod vodom sa specijalnim bocama, koje nosi sam ronilac sa sobom i koje su napunjene komprimovanim vazduhom ili drugim gasnim mešavinama (npr. sa manje azota i više kiseonika ili helijuma), koje se zovu nitroks i trimiks) .

Postoje dva osnovna tipa ronilačkih aparata: sa otvorenim i sa zatvorenim krugom. Aparati sa otvorenim krugom preko specijalnog ventila ispuštaju izdahnuti vazduh u vodu. Koriste se uglavnom u rekreacionom ronjenju. Aparati zatvorenog kruga, u kojima se izdahnuti vazduh ponovo udiše nakon apsorpcije ugljen-dioksida iz izdahnutog vazduha i dodavanja kiseonika. Masovno su korišćeni pre nego što su aparati otvorenog kruga postali dostupni, posebno kod vojnih ronilaca.

Istorija Krajem -{XIX}- veka pojavljuju se prvi aparati koji pomažu ljudima da ostanu i rade više sati na dubinama od nekih desetak metara, i ti aparati uglavnom rade na principu apsorbovanja ugljen-dioksida i sve do 1930-ih godina ljudi su manje-više bili crevima vezani za površinu. 1930-ih godina francuska vlada pravi prve aparate za autonomno disanje pod vodom, ali usled nedostatka regulatora ti aparati bili su ograničeni na male dubine. 1942. Žak Kusto i Emil Ganjan zajedno rade na prepravljanju automobilskog regulatora koji će roniocu obezbediti vazduh automatski, na njegov najmanji udah. Kusto i Ganjan su njihov novi regulator sa ventilom na zahtev povezali sa crevima, usnikom i parom boca sa kompresovanim vazduhom. 1943. posle uspešne probe patentirali su -{Aqua Lung}-. Do danas su se aparati kao i ostala ronilačka oprema usavršavali ali je osnovni princip ostao isti.

Ronilačka oprema Ronilačka oprema može se podeliti na osnovnu, autonomnu ronilačku opremu (ARO) i dodatnu opremu. Osnovnu opremu čine maska, peraja i disalica (MPD), ronilačko odelo i pojas sa tegovima. U autonomnu ronilačku opremu spadaju dvostepeni hidrostatski regulator, ronilačka boca i kompenzator plovnosti (BCD). Dodatnu opremu čine manometar, dubinomer, kompas, ronilački računar, vodootporni sat, nož, signalna bova i podvodna lampa.

Maska omogućava jasan vid pod vodom i sastoji se od sigurnosnog stakla, koje može biti i sa dioptrijom, obrazine, okvira i kaiša.

Peraja olakšavaju kretanje pod vodom i povećavaju efikasnost potiska. Mogu biti sa zatvorenim ili otvorenim stopalom, kao i različite tvrdoće, u zavisnosti od otpora koji stvaraju prilikom kretanja. Najčešće se koristi po jedno peraje na svakom stopalu, koja ronioci ponekad nazivaju „stereo”, dok se kod monoperaja oba stopala postavljaju jedno pored drugog, a pokret se izvodi istovremeno obema nogama.

Disalica omogućava roniocu da diše na površini dok posmatra dno i deo je opreme kako ronilaca na dah tako i ronilaca sa autonomnom opremom.

Ronilačko odelo služi za zaštitu od gubitka telesne toplote i drugih spoljnih uticaja. Najčešće se izrađuje od neoprena, a može biti jednodelno, dvodelno ili kratko („shorty”), kao i mokro, polusuvo ili suvo.

Pojas sa tegovima koristi se za kompenzaciju pozitivne plovnosti koju stvaraju ronilačko odelo i druga oprema.

Dvostepeni hidrostatski regulator omogućava da se gas iz boce udiše pod pritiskom koji odgovara pritisku okoline.

Ronilačka boca je rezervoar sa vazduhom ili drugom smešom gasova koji ronilac nosi sa sobom. Gas se u njoj nalazi pod visokim pritiskom, najčešće oko 200 bara, dok neke boce mogu biti punjene i do 300 bara. Boce se izrađuju od čelika, legura aluminijuma i kompozitnih materijala. Ronilačke boce podležu obaveznom atestiranju i periodičnim ispitivanjima u skladu sa važećim propisima.

Kompenzator plovnosti (BCD) omogućava roniocu da reguliše plovnost dodavanjem vazduha iz boce ili njegovim ispuštanjem i tako lakše održava željenu dubinu.

Ronjenje u Srbiji i Crnoj Gori i klubovi Kada su u pitanju tereni sa vidljivošću većom od 2 -{m}- u Srbiji nema mnogo mogućnosti. Broj ronjenja i lokacija uglavnom zavisi od članova i njihove orijentisanosti u ronjenju - da li više vole zarone u moru sa velikom vidljivošću ili u rekama i jezerima sa smanjenom vidljivošću, za ronjenja u Srbiji se koriste skoro svi vodeni tokovi (Reke; Dunav, Sava, Tisa, Morava - Jezera bilo da su prirodna ili veštačka i kanali Veliki bački kanal i DTD), jedini uslov je čista voda i dobar prilaz sa obale. Beogradski klubovi dosta zarona prave na Adi Ciganliji. U Crnoj Gori, najpopularnije lokacije su Žanjice i Jaz, ali postoje i mnoge druge dobre i lepe lokacije na Jadranu. Ronjenje kao sportsko rekreativna aktivnost zastupljena je na teritoriji Srbije od kraja 1960-ih, na teritoriji Vojvodine od 1970-ih (do sad u Vojvodini obučeno preko 3000 ronilaca od kojih je oko 400 aktivno u 15 klubova koji su preko SPAV-a (Savez organizacija Podvodnih Aktivnosti Vojvodine) članovi SOPAS-a (Savez Organizacija Podvodnih Aktivnosti Srbije. Na teritoriji Srbije danas se obuka ronilaca vrši po programu obuke ronilačkih škola CMAS, PADI, SDI, TDI, PSS, SSI, NAUI, SRDI. Sem u Beogradu, Novom Sadu i Nišu kao većim gradovima ronilački klubovi postoje u skoro svakom većem mestu u Srbiji.

Discipline Postoji nekoliko poddisciplina u skuba dajvingu, među kojima su -{wreck diving}-, ronjenje na lokacijama na kojima se nalaze potopljeni brodovi, ili neki drugi objekti, -{cave diving}-, ronjenje u podvodnim pećinama, -{ice diving}-, ronjenje ispod površina prekrivenih ledom. Kada skuba dajving pređe granice rekreativnog ronjenja, skuba postaje -{technical diving}-, odnosno tehničko ronjenje, ili ronjenje pod posebnim uslovima i opremom. -{Ice}-, -{wreck}- i -{cave diving}- mogu biti -{technical diving}-, u pitanju je druga kategorizacija.

Međunarodne organizacije i obuka Od mnoštva organizacija najpriznatije u svetu su -{CMAS}-, -{SDI}-, i -{PADI}- po čijim se sistemima polažu kursevi. Bez položenog kursa ne postoji mogućnost ronjenja sa bocom, jer se bez određene obuke ronjenje smatra opasnim. Svako se može baviti rekreativnim ronjenjem sem ako nema zdravstvenih problema, pogotovo kardiovaskularnog sistema. Da bi neko ronio sa opremom potrebno je da ima položen kurs po -{CMAS}-, -{SDI}-, ili -{PADI}- sistemu. U Srbiji se ovaj kurs može polagati u bilo kojem klubu koji je član SOPAS (Savez organizacija podvodnih aktivnosti Srbije).

Vidi još Ronjenje Dekompresiona bolest Osnovni gasni zakoni Trovanje kiseonikom

Reference

Spoljašnje veze Sopas - Savez organizacija podvodnih aktivnosti Srbije URS - Društvo Podvodnih Aktivnosti URS, Beograd Danubius - Ronilački klub Danubius, Novi Sad

Категорија:Ронилаштво