Indo-Skiti (takođe zvani Indo-Sakas) bili su grupa nomadskih iranskih naroda koji su vodili poreklo od Saka i Skita koji su migrirali na jug u zapadne i severne delove južne Azije (Sogdijana, Baktrija, Arahozija, Gandara, Sind, Kašmir, Pundžab, Harajana, Utar Pradeš, Bihar, Radžastan, Gudžarat i Maharaštra) od sredine 2. veka p. n. e. do 4. veka.

Prvi kralj Saka u Južnoj Aziji bio je Majes/Moga (1. vek pne) koji je uspostavio vlast Saka u Gandari i dolini Inda. Indo-Skiti su proširili svoju nadmoć nad severozapadnom Indijom, pokoriviši Indo-Grke i druga lokalna kraljevstva. Indo-Skiti su bili potčinjeni Kušanskom carstvu, bilo Kudžula Kadfize ili Kaniška.Kharapallana and Vanaspara are known from an inscription discovered in Sarnath, and dated to the 3rd year of Kanishka, in which they were paying allegiance to the Kushanas. Source: "A Catalogue of the Indian Coins in the British Museum. Andhras etc." Rapson, p ciii Ipak, Sake su nastavili da vladaju kao satrapijama,"The titles "Kshatrap" and "Mahakshatrapa" certainly show that the Western Kshatrapas were originally feudatories" in Rapson, "Coins of the British Museum", p.cv formirajući Severne i Zapadne Satrape. Moć vladara Sake počela je da opada u II veku pne nakon što su Indo-Skiti bili poraženi od satavahanskog cara Gautamiputra Satakarnija.World history from early times to A D 2000 by B .V. Rao: pp. 97A Brief History of India, by Alain Daniélou pp. 136 Indo-skitska vladavina na severzoapadu Indijskog potkontinenta prestala je kad je poslednji Zapadni Satrap Rudrasimha -{III}- poražen od Guptijskog cara Čandragupte -{II}- 395. godine.India in a Globalised World, by Sagarika Dutt pp. 24Ancient India, by Ramesh Chandra Majumdar pp. 234

Invazija severnih regiona Indijskog potkontinenta od strane skitskih plemena iz centralne Azije, koja se često naziva i indo-skitskom invazijom, igrala je značajnu ulogu u istoriji Indijskog potkontinenta kao i okolnih zemalja. Zapravo, indo-skitski rat samo je jedno poglavlje u događajima koje je pokrenula nomadsko begstvo centralnoazijaca od sukoba sa plemenima kao što je Sjungnu u -{II}- veku pne, što je imalo trajne efekte na Baktriju, Kabul i Indijski potkontinent, kao i daleki Rim na zapadu, i bliže na zapadu u Partiji.

Drevni rimski istoričari, uključujući Arijana i Klaudija Ptolomeja, pomenuli su da su drevne Sake ('Sakaj') bili nomadski narod.Ptolemy vi, xiii (1932), pp. 143. Italo Ronka u svojoj detaljnoj studiji Ptolomejevog poglavlja -{VI}- navodi: „Zemlja Saka pripada nomadima, oni nemaju gradove, već žive u šumama i pećinama”..

Origins

мини|240px|лево|Skitski konjanik iz generalne oblasti Ili reke, Pazirik, c 300. p. n. e. мини|240px|лево|Blago kraljevskog ukopa Tilija Tepe pripisuje se Sakasu iz 1. veka p. n. e. u Baktriji. 240px|десно|мини|Zabrađeni čovek s kapom, verovatno Skitijan, Bamijan, 3.–4. vek.

Smatra se da su preci Indo-Skita bila sakaska (skitska) plemena. „Jedna grupa naroda koji su govorili indoevropske jezike koja se rano pojavila na sceni Sinkjanga je Saka (-{Ch. Sai}-). Saka je opštiji naziv nego ime za specifičnu državu ili etničku grupu; plemena Saka bila su deo kulturnog kontinuiteta ranih nomada širom Sibira i srednjoeurazijskih stepskih zemalja od Sinkjanga do Crnog mora. Poput Skita koje Herodot opisuje u četvrtoj knjizi svoje Istorije (Saka je iranska reč ekvivalentna grčkoj Skiti, a mnogi naučnici ih zajedno nazivaju Saka-Skitima), Sake su bili konjsko nomadski narod koji je govorio iranski jezik i koristio bojna kola u bitkama. Oni su žrtvovali konje i sahranjivali svoje mrtve u humkama zvanim kurgani”.

Prema mitovima o njihovom sopstvenom poreklu, oni tvrde da potiču iz Kuštan Maurija, prognanog sina indijskog cara Ašokavardana Maurija koji je osnovao Kraljevinu Hotan u slivu Tarima.Mallory, J. P.; Mair, Victor H. (2000), The Tarim Mummies: Ancient China and the Mystery of the Earliest Peoples from the West, London: Thames & Hudson, pp. 77–81

Juedži ekspanzija мини|десно|240px|Detalj jedne od Orlatovih ploča za koju se smatra da predstavlja skitske vojnike.

U -{II}- veku pne, novi nomadski pokret započeo je među centralnoazijskim plemenima, proizvodeći trajne efekte na istoriju Rima u Evropi, Partije u Zapadnoj Aziji, i Baktrije, Kabula i Indije na istoku u Južnoj Aziji. Zabeleženo je u analima dinastije Han i drugim kineskim zapisima, da je ovo veliko plemensko kretanje započelo je nakon što su pleme Juedži porazili Sjungnui. Bežeći ka zapadu nakon svg poraza i stvarajući domino efekat dok su raseljavali druga centralnoazijska plemena na svom putu.

Prema ovim drevnim izvorima, Modu Šanju iz mongolskog plemena Sjungnu napao je Juedži (verovatno u kontekstu Toharaca koji su živeli u oblasti sliva istočnog Tarima) i proterali ih iz njihove domovine između Ćiljen šana i Dunhuanga oko 175. p. n. e..Shiji, chap. 123 translated in: Burton Watson (1993), pp. 234. Ostavljajući za sobom ostatke svoje populacije, najveći deo stanovništva preselio se na zapad, u područje reke Ili. Tamo su oni raselili Sakase, koji su migrirali na jug u Ferganu i Sogdijanu. Prema kineskim istorijskim hronikima (koji zovu Sake, „Saj” 塞): „[Juedži] su napali sajskog kralja koji se preselio na značajnu udaljenost prema jugu, a Juedži su tada zauzeli njegove zemlje.”Han Shu 61 4B Original tex: 西擊塞王。塞王南走遠徙，月氏居其地。

Nešto posle 155 godine pne, Juedži su ponovo porazili savez Vusuna i Sjungnua, i bili su primorani da se presele na jug, ponovo raseljavajući Skite, koji su migrirali na jug prema Baktriji i sadašnjem Avganistanu, a jugozapadno bliže Partiji.

Potomci Indo-Skita

Tadeuš Sulimirski napominje da su Sake napali i delove Severne Indije. Vir Radžendra Riši, indijski lingvista, utvrdio je jezičke srodnosti između indijskih i centralnoazijskih jezika, što dodatno daje kredibilnost mogućnosti istorijskog uticaja Saka u Severnoj Indiji.

Reference

Literatura

Bailey, H. W. . I. Abt., 4. Bd., I. Absch., Leiden-Köln. 1958. Faccenna D., "Sculptures from the sacred area of Butkara I", Istituto Poligrafico Dello Stato, Libreria Dello Stato, Rome, 1964. Harmatta, János, ed., . Paris, UNESCO Publishing. . 魏略 by Yu Huan 魚豢: A Third Century Chinese Account Composed between AD 239 and 265. Draft annotated English translation. . BookSurge, Charleston, South Carolina.

. Paris, UNESCO Publishing. . . . Bulletin of the Asia Institute: The Archaeology and Art of Central Asia. Studies From the Former Soviet Union. New Series. Edited by B. A. Litvinskii and Carol Altman Bromberg. Translation directed by Mary Fleming Zirin. Vol. 8, (1994), pp. 37–46.

Ptolemy. . Translated and edited by Edward Luther Stevenson. 1991 unabridged reproduction. Dover Publications, Mineola, N. Y. (pbk) . Harmatta, János, ed., 1994, pp. 191–207. . IsMEO — ROM. . Translated from the Shih chi of Ssu-ma Ch'ien. Chapter 123: The Account of Ta-yüan. . ; illustrated edition. . Sino-Platonic Papers No. 80. July 1998. Dept. of Asian and Middle Eastern Studies, University of Pennsylvania. . Sino-Platonic Papers No. 106. September 2000. Dept. of Asian and Middle Eastern Studies, University of Pennsylvania. Political History of Ancient India, 1996, H. C. Raychaudhury Hindu Polity, A Constitutional history of India in Hindu Times, 1978, K. P. Jayswal Geographical Data in Early Puranas, 1972, M. R. Singh India and Central Asia, 1955, P. C. Bagchi. Geography of Puranas, 1973, S. M. Ali Greeks in Bactria and India, W. W. Tarn Early History of North India, S. Chattopadhyava Sakas in Ancient India, S. Chattopadhyava Development of Kharoshthi script, C. C. Dasgupta Ancient India, 1956, R. K. Mukerjee Ancient India, Vol III, T. L. Shah Hellenism in Ancient India, G. N. Banerjee Manu and Yajnavalkya, K. P. Jayswal Anabaseeos Alexanddrou, Arrian Mathura lion capital inscriptions Corpus Inscriptionium Indicarum, Vol II, Part I, S. Konow

Spoljašnje veze

"Indo-Scythian dynasties", R. C. Senior Coins of the Indo-Scythians

Категорија:Древни ирански народи Категорија:Историја Пакистана у старом веку Категорија:Историја Авганистана у старом веку