Marko Stamatović (Kragujevac, 1977) srpski je umetnički fotograf. Osnivač je fotokluba „Apolo” Kragujevac u čijoj se organizaciji od 2011. godine održava „Fotorama Fest”, prvi međunarodni festival umetničke fotografije u Srbiji. Njegove fotografije su objavljivane u mnogim publikacijama i časopisima i autor je preko 30 samostalnih i učesnik više desetina grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu.
Član je ULUPUDS-a od 2008. godine, odsek za umetničku fotografiju i dizajn. Osnivač je Muzej bicikala i pop kulture „20 Cola”. Nekadašnji je juniorski i seniorski reprezentativac u karateu, kendou i streličarstvu. Živi i stvara u Kragujevcu.
Biografija Rođen je 13. februara 1977. godine u Kragujevcu u četvoročlanoj radničkoj porodici u jednom od najstarijih gradskih naselja tzv. „Lekinoj Bari”. Kao mlađi sin Velibora i Mile Stamatović upisao je osnovnu školu „Đura Jakšić”, gde završava prva četiri razreda dok starije razrede osnovnog obrazovanja završava u osnovnoj školi „Milutin i Draginja Todorović”. Već od malih nogu pokazuje interesovanje za fotografiju koju je nasledio od svog oca Velibora, koji se fotografijom bavio iz hobija. To interesovanje je bilo negovano i od strane njegovog starijeg brata Gorana, koji mu je pomagao u nabavci materijala i drugih modela foto aparata.
Već sa devet godina uzima očev fotoaparat Zenit i razvija svoj prvi film. Tu ljubav razvija u osnovnoj školi kao član foto sekcije, koje su tad imale sve uslove za razvijanje i izradu fotografija, gde je i stekao prva ozbiljnija znanja iz ove umetnosti. Kao veliki zaljubljenik raste uz izdanja časopisa -{National Geographic}- iz kojih je prikupljao najvrednije informacije i sanjao o tome da jednom i on postane fotograf ovog časopisa. Srednju školu upisao je 1992. godine u tadašnjoj „Drugoj tehničkoj školi”, odsek za Mašinstvo, smer za mašinskog tehničara. Nakon četiri godine srednje škole 1996. godine rešio je da nastavi školovanje i upiše fakultet. Iako je završio mašinski smer kao srednjoškolac, to nije bilo njegovo primarno interesovanje. Od malih nogu je voleo umetnost ali i pored nje, njegova velika ljubav je bila arheologija i prirodne nauke. Pošto nije bilo mogućnosti da upiše bilo koji fakultet van Kragujevca, u kome tada nisu postojale studije iz vizuelnih umetnosti kao ni studije istorije i arheologije, a zbog finansija nije mogao da putuje za Beograd, rešio je da upiše opšte studije Biologije na kragujevačkom Prirodno Matematičkom fakultetu.
Godine 2002. Akademija Primenjenih umetnosti iz Beograda svoje istureno odeljenje u Kragujevcu pretvara u samostalni odsek za primenjenu umetnost, studije za grafički dizajn na Filološko - Umetničkom fakultetu( FILUM). Nakon skoro šest godina studija, napustio je studije Biologije i pokušava da prati svoj stari san i upiše fakultet umetnosti. Pošto nije imao novca da priušti sebi prave pripreme, priprema se kod kuće uz pomoć prijatelja. Na prijemnom ispitu dobija najviše ocene iz zadatka vezanog za dizajn i kao sufinansirajući student upisuje prvu klasu FILUM-a na odseku za Grafički dizajn. Posle dve godine studija, slavi svoj 27. rođendan i dobija poziv za obavezno odsluženje vojnog roka. Kao reprezentativac u sportu, dobija priliku da vojni rok služi u rodnom gradu. Nakon 12 meseci u kasarni u Grošnici, vraća se sa odsluženja vojnog roka i nastavlja svoje studije grafičkog dizajna.
Nakon dve godine 2007. godine venčava se sa svojom dugogodišnjom devojkom Mirjanom Ratković, sada Stamatović, dok sledeće 2008. godine diplomira na odseku za Primenjenu umetnost FILUM-a sa prosekom 9,54. Iste godine počinje da radi kao profesor likovne kulture u osnovnoj školi „Živadinka Divac” u Kragujevcu kao nastavnik na zameni. Po završetku ugovora o zameni ostaje bez posla. U jesen 2009. godine dobija svog sina prvenca Ognjena, a istog dana dobija poziv za posao u školi „Natalija Nana Nedeljković” u kojoj do dana današnjeg radi kao profesor likovne kulture. Godine 2013. dobija i svog drugog sina Iliju.
Interesovanja Marko je od malih nogu zaljubljenik u biciklizam i aero maketarstvo. Takmičio se na sajmovima nauke i 1990. godine uzeo je drugo mesto na nivou SFR Jugoslavije na sajmu nauke u Majdanpeku, u kategoriji aero modelarstva i maketarstva zbog čega na kraju osnovnog školovanja dobija i Teslinu diplomu. Kao srednjoškolac postaje veliki zaljubljenik u muziku. Od 1992. godine kreće stopama svog starijeg brata i kreće da radi kao DJ. Uz njegovo tutorstvo, učio je sve o zvuku i tehnologijama vezanim za ovaj zanat i kreće da radi po Kragujevačkim klubovima i diskotekama, a kasnije i po diskotekama po Srbiji. Ovaj posao će se kasnije ispostaviti pored slikanja i fotografisanja kao glavni izvor finansija koje će se uložiti u dalje studije.
Kao student biologije postaje veliki zaljubljenik u entomologiju (nauku o insektima) i kao takav počinje da se bavi izradom insektarijuma sa kojima se takmiči na naučnim skupovima i prodajom istih pokriva troškove studija. Pred početak studija na studijama primenjenih umetnosti kreće da se bavi Aibrush tehnikom, prvenstveno za svoje potrebe, ali posle dolazi i do ozbiljnijih radova. Dobija ponudu da radi na nekim od zadnjih automobilima korištenim za trke Nacionalne klase, a kragujevačka firma Orion daje mu poverenje da svojim umećem oslika nov moped za tadašnji BG Car Show, sajam automobila i motocikala, gde Orionov Spider moped dobija nagradu za najbolji -{custom}- motorčić u klasi. Tada dobija šansu i za prvu samostalnu izložbu airbrush radova u Hali 1 Beogradskog Sajma.
Godine 2008. nezadovoljan radom digitalnih fotoaparata, a oduvek veliki zaljubljenik u stare fotografske tehnike kreće da pravi svoje velikoformatne kamere. Pravi nekoliko modela koji su davali jako zadovoljavajuće rezultate koji su privukli veliku pažnju domaće i strane publike. Tada nastaje mali projekat zvani STAMATOGRAFIJA (Stamatography) koji je proizveo izložbu radova koji ja obišla skoro sve kontinente.
Kao veliki ljubitelj igračaka i igara, u sklopu svog studija -{OMNIPIX Workshop Lab}-, pokušao je da napravi društvenu igru koju bi igrao sa svojim sinovima. Posle uspeha jedne male probne igre stvara se ideja o novoj stonoj igri koja je ugledala svetlost dana 2017. godine. -{Eternal Battles of Archimagna}- je stona igra za šest igrača koja je imala svoju premijeru u okviru festivala pop kulture u Kragujevcu „Krack Fest” u obliku nagradnog turnira gde je prošla svoje vatreno krštenje, a sada se priprema za svoju prvu -{crowdfunding}- kampanju.
Sportska karijera Kao dečak sa 9 godina starosti, 1986. godine, krenuo je na treninge Shotokan karatea. Kao junior se takmiči sa dosta uspeha na nivou tadašnje SFRJ, a kasnije i SR Jugoslavije i postaje državni prvak u borbama i kata timovima. Posle više godina vežbanja, sa 17 godina dobija prvi poziv u juniorsku karate reprezentaciju federacije Fudokan pod vodstvom dr. Ilije Jorge. Godine 1998. na seniorskom klubskom Evropskom prvenstvu uzima jednu zlatnu medalju i jednu srebrnu medalju za svoj klub, kada dobija poziv za seniorsko evropsko prvenstvo na Sardiniji u martu 1999. godine. Pred sam polazak padaju prve bombe i počinje NATO agresija na tadašnju SRJ.
Te 1999. godine počinje da se aktivno bavi japanskom veštinom mačevanja, a 2000. godine i evropskim streličarstvom, stil Compond luk. Posle dve godine vežbanja Kendoa, u Ljigu osvaja seniorsko prvenstvo Savezne Republike Jugoslavije i prenosni -{Yamaguchi kup}- i dobija poziv u seniorski tim državne reprezentacije. U proleće 2001. godine osniva svoj sportski klub pod imenom -{RYUJIN}- (Rjuđin – japanski Bog gromova – pandam Sv. Iliji) u kome su se praktikovale tri veštine, karate, kendo i streličarstvo koji tokom godina prerasta u sportsko društvo. Sledećih nekoliko godina Yamaguchi kup ostaje u njegovom posedu, dok njegovi učenici počinju da se takmiče u svim veštinama.
Od 2001. godine osvaja četiri državna prvenstva za redom u streličarstvu u kategoriji Instinktivnog streličarstva tzv. -{Bare Bow}-. Odmah po povratku sa služenja vojnog roka 2005. godine dobija poziv na izborni turnir za Olimpijski nastup na 23. Letnjoj Univerzijadi u Izmiru , Turska. Tada ulazi u prvi tim koji je otišao na neko olimpijsko takmičenje posle stare SFRJ i postaje deo reprezentacije tadašnje države SCG. Pošto na letnjim Olimpijskim igrama je dozvoljeno takmičenje samo sa -{Recurve}- lukovima, za -{Compound}- lukove su univerzijade bile legitimno olimpijsko takmičenje. Od 254 takmičara na turniru, on je jedini od svoje ekipe došao do finalnog turnira među 32 streličara sveta na kome nije mogao da dovrši takmičenje zbog defekta na opremi. Sledeće godine, u jesen 2006 postaje i prvak tek uspostavljene Republike Srbije takođe i kategoriji Bare Bow. Tokom godina polaže za zvanja u različitim borilačkim veštinama od kojih nosi majstorska zvanja crni pojas 3. Dan (stepen) u Karateu, 3. Dan (stepen) u Kendo-u i ima zvanje nacionalnog instruktora streličarstva. Takmičarsku karijeru završava 2012. godine posle hirurškog zahvata na srcu. Još uvek se rekreativno bavi svim veštinama dok svoje znanje prenosi na učenike u svom klubu.
Umetnička karijera Posle završetka studija kreće aktivno da se kompletno okreće fotografiji. Prvenstveno privržen dokumentarnoj fotografiji, a onda i svim ostalim umetničkim pravcima ove umetnosti, njegove fotografije i priče su počele da privlače pažnju i bivaju objavljivane u mnogim publikacijama i časopisima kao što su Politika, -{REFOTO}-, Novi Magazin, Svetlost, -{CityWalker}-, -{Guardian}-, -{Independent}-, -{Arts Illustrated}-, -{Wanderlust}-, Digital, -{Digital camera}-, Danas, Blic , Turistički Svet, -{National Geographic Srbija}- kao i -{Smithsonian Magazine}-.
Početkom 2009. godine pokušao je da obnovi fotografsku zajednicu Kragujevca koji skoro 20 godina pre toga nije imao ni jedno aktivno fotografsko udruženje ili klub. 6. maja iste godine na Đurđevdan, na dan grada Kragujevca osniva foto klub APOLO i u njegovoj organizaciji 2011. godine prvi međunarodni festival umetničke fotografije u Srbiji, Fotorama Fest, koji za prvih deset godina postojanja uspeo da organizuje predavanja, radionice i izložbe nekih najvećih svetskih imena iz sveta fotografije i vizuelnih i digitalnih umetnosti kao što su -{Steve McCurry}-, -{Lynn Jonson}-, -{Erika Larsen}-, -{Jerry Uelsmann}-, -{Fritz Hoffmann}-, -{Ko Yamada}-, -{Dennis Dunbar}-, -{Natalia Taffarel}-.
U leto 2013. godine posle priče o „Tragovima hajduka” dobija i svoju prvu naslovnu stranu u časopisu -{National Geographic}- i postaje njihov stalni saradnik. Autor je 30 samostalnih izložbi zaključno sa 2020. godinom i učesnik preko stotinu salona i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Njegov fotografski rad je nagrađivan i u zemlji i inostranstvu a neke od najvažnijih nagrada su nagrada ta najbolju fotografiju Windows 7 sistema, kompanije -{Microsoft}-, druga nagrada na prestižnom svetskom foto konkursu „-{Lovers of the Light}-” kao i nagrada Ujedinjenih nacija i Alijanse Civilizacija za najbolju fotografiju godine za 2011. godinu.
Početkom 2014. godine osnovao je svoj studio i digitalnu radionicu u kojoj drži obuku za mlade vizuelne umetnike i fotografe pod imenom -{OMNIPIX WORKSHOP LAB}-. U jesen iste godine, uz pomoć svog učenika, a sada i asistenta Lazara Stanojevića kreće da radi na svom novom fotografskom projektu vezanom za istraživanje o staroslovenskoj mitologiji na prostorima Srbije i Evrope. Po završetku ovog projekta i publikovanju prvih radova, veliki broj stranih portala je objavio fotografije iz ovog projekta na svojim zvaničnim stranicama, a 2017. godine dobija nagradu „Best edit” za najbolju lokalnu priču „Slovenska mitologija” od svih 40 internacionalnih izdanja National Geographic časopisa za jul mesec te godine. Godine 2019. izdao je i svoju prvu knjigu „Slovenski Krug” za koju u oktobru mesecu dobija nagradu ULUPUDS-a za najbolju fotomonografiju u 2019. godini na 64. Sajmu knjiga u Beogradu.