thumb|300px|Josef Danhauzerova slika iz 1840. godine Franca Lista na pijanu okruženog (sa desna na levo) Aleksandrom Dimom, Ektorom Berliozom, Žoržom Sandom, Nikolom Paganinijem, Đoakinom Rosinijem, Marijom Dagolt sa Anton Ditrihovom bistom Betovena na pijanu.
Romantična muzika je stilski pokret u zapadnoj orkestralnoj muzici povezan sa periodom devetnaestog veka koji se obično naziva doba romantizma (ili period romantizma). Usko je povezan sa širim konceptom romantizma - intelektualnim, umetničkim i književnim pokretom koji je postao značajan u Evropi od približno 1800. do 1910. godine.
Romantični kompozitori su težili stvaranju muzike koja je bila individualistička, emocionalna, dramatična i često programska; odražavajući šire trendove u kretanjima romantičarske književnosti, poezije, umetnosti i filozofije. Romantičarska muzika je često bila prividno inspirisana (ili je na drugi način nastojala da evocira) nemuzičke stimuluse, kao što su priroda, književnost, poezija ili plastična umetnost.
Zaleđina
thumb|upright=1.05|Lutalica iznad mora magle, Kaspara Dejvida Fridriha je primer romantičarske slike.
Romantičarski pokret je bio umetnički, književni i intelektualni pokret koji je nastao u drugoj polovini 18. veka u Evropi i ojačao kao reakcija na industrijsku revoluciju. Delom je to bila pobuna protiv društvenih i političkih normi iz doba prosvetiteljstva i reakcija protiv naučne racionalizacije prirode. To je bilo najjače otelotvoreno u vizuelnim umetnostima, muzici i literaturi, ali je imalo i veliki uticaj na istoriografiju i obrazovanje, a zauzvrat je na njega uticao razvoj prirodne istorije..
Jedna od prvih značajnih primena tog pojma na muziku odvila se 1789. godine, u Memoirima, Francuza Andre Gretrija, ali upravo je E. T. V. Hofman zaista uspostavio principe muzičkog romantizma, u podužoj recenziji Pete simfonije Ludviga van Betovena objavljenoj 1810. godine, i u članku iz 1813. godine o Betovenovoj instrumentalnoj muzici. U prvom od ovih eseja Hofman je pratio početke muzičkog romantizma do kasnijih dela Hajdna i Mocarta. To je bila Hofmanova fuzija ideja koja su već bile povezane sa terminom „romantičan“, a koristi se suprotno suzdržanosti i formalnosti klasičnih modela, koji uzdižu muziku, a posebno instrumentalnu muziku, na položaj pre-eminecije u romantizmu kao umetnost najodgovarniju za izražavanje emocija. Takođe je kroz dela Hofmana i drugih nemačkih autora nemačka muzika dovedena u središte muzičkog romantizma.
Trendovi 19. veka
Nemuzički uticaji
Događaji i promene u društvu poput ideja, stavova, otkrića, izuma i istorijskih događaja često utiču na muziku. Na primer, industrijska revolucija je bila u punoj snazi krajem 18. veka i početkom 19. veka. Ovaj događaj je duboko uticao na muziku: došlo je do značajnih poboljšanja u mehaničkim ventilima i tasterima od kojih zavisi većina drvenih i limenih limenih instrumenata. Na novim i inovativnim instrumentima moglo se svirati sa većom lakoćom i bili su pouzdaniji.
Još jedan napredak koji je uticao na muziku bio je uspon srednje klase. Kompozitori su pre ovog perioda živeli pod pokroviteljstvom aristokratije. Mnogo puta njihova publika je bila mala, sastavljena uglavnom od više klase i pojedinaca koji su bili upućeni u muziku.] S druge strane, romantičarski kompozitori često su pisali za javne koncerte i festivale, sa velikom publikom slušalaca koji su plaćali za pristup, a koji nisu nužno imali znatno muzičko obrazovanje. Kompozitori romantičarske ere, poput Elgara, pokazali su svetu da ne bi trebalo da postoji „razdvajanje muzičkih ukusa“ i da je „svrha bila pisanje muzike koja će biti slušana“.
Reference
Literatura
Spoljašnje veze
Music of the Romantic Era The Romantic Era Era on line
Категорија:Романтизам