U fizici, Fešbačova rezonanca može nastati pri sudaru dva spora atoma, kada se oni privremeno sjedine zajedno formirajući nestabilno jedinjenje sa kratkim životnim vekom (tzv. rezonancija). To je karakteristika sistema sa više tela u kojima se vezano stanje postiže ako sprege između najmanje jednog unutrašnjeg stepena slobode i koordinata reakcije, koje dovode do disocijacije, nestanu. Suprotna situacija, kada se vezano stanje ne formira, je rezonanca oblika. Ime je dobilo po Hermanu Fešbahu, fizičaru sa MIT-a.
Fešbahove rezonancije su postale važne u proučavanju sistema hladnih atoma, uključujući Fermijeve gasove i Boze-Ajnštajnove kondenzate (BEC). U kontekstu procesa rasejanja u sistemima sa više tela, Fešbahova rezonanca se javlja kada je energija vezanog stanja međuatomskog potencijala jednaka kinetičkoj energiji sudarajućeg para atoma. U eksperimentalnim postavkama, Fešbahove rezonancije obezbeđuju način da se menja jačina interakcije između atoma u oblaku promenom dužine rasejanja, asc, elastičnih sudara. Za atomske vrste koje poseduju ove rezonancije (kao K39 i K40), moguće je menjati jačinu interakcije primenom uniformnog magnetnog polja. Među mnogim upotrebama, ovaj alat je poslužio za istraživanje tranzicije sa BEC-a fermionskih molekula na fermionske parove sa slabom interakcijom BCS u Fermijevim oblacima. Za BEC, Fešbačove rezonancije su korišćene za proučavanje spektra sistema od idealnih Bozeovih gasova koji nisu u interakciji do jedinstvenog režima interakcija.
Reference
Literatura
Категорија:Атомска физика