Tetraplegija je stanje koje nastaje usled oštećenja cervikalnih (vratnih) segmenata kičmene moždine na nivoima C1- C8, naziva se još i kičmena lezija i kao rezultat dolazi do potpunog ili delimičnog gubitka funkcije i senzibiliteta sva četiri ekstremiteta. Paraliza ekstremiteta može biti flakcidna i spastična. Gubitak senzorne funkcije može se ispoljiti kao oštećenje ili potpuna nemogućnost osećanja dodira, pritiska, toplote, bolа i propriocepcije.

Uzroci U najvećem broju slučajeva tetraplegija (kvadriplegija) je uzrokovana oštećenjem moždanog tkiva ili kičmene moždine. Kod oštećenja kičmene moždine, lezija je lokalizovana  u cervikalnoj regiji između prvog i sedmog cervikalnog (vratnog) pršljena. Tipični uzroci su trauma (saobraćajna nesreća, pad, sportska povreda), bolest (transverzni mijelitis ili poliomijelitis) ili neki kongenitalni poremećaji, poput distrofije mišića, međutim moguće je povrediti kičmenu moždinu i bez preloma kičme (napuknut pršljen, odnosno disk u kičmenoj moždini).

Stepen poremećaja zavisi od lokalizacije povrede u kičmenom stubu kao i samog obima povrede. Iako je tetraplegija definisana kao oduzetost sva četiri ekstremiteta, često je mišićna i motorna funkcija gornjih ekstremiteta funkcionalna, tj. očuvana u celosti uz odsustvo nervne, odnosno motorne kontrole prstiju.

Simptomi i ispoljavanje Tetraplegija može prouzrokovati niz različitih komplikacija, kao što su prisustvo bola, krvni ugrušci, ulkusi, mišićni grčevi, utrnulost određene regije tela, disrefleksija autonomnog sistema, poremećaji disanja i gubitak funkcije mokraćne bešike i crevnih pokreta (peristaltike). Neki od ovih simptoma javljaju se u ranoj fazi, a neki postoperativno i upravo iz tog razloga je od krucijalne važnosti dalji terapeutski pristup i prevencija potencijalnih postoperativnih komplikacija. +Klasifikacija očuvanih pokreta po nivoima povrede C3, C4, kontrolisanje dijafragmeC5Mišići ramena, deltoideusC6Savijanje u ručnom zglobu, eksterna rotacija rukeC7Pokreti u laktu i ručnom zglob (triceps i fleksori ručnog zgloba), ispravlja ručne prste, i pomeranje zglobovaC8Uključuje savijanje prstiju Bitno je napomenuti da je svaka povreda individualna i da se neće kod svakoga ispoljiti na isti način.

Sekundarne komplikacije Zbog nekretanja i onemogućenog fizičkog funkcionisanja, tetraplegičari su podložniji dekubitalnim ranama, progresivnom spasticitetu, osteoporozi, frakturama, pneumoniji, respiratornim komplikacijama i infekcijama, kamenju u bubrezima, urinarnim infekcijama, autonomnoj disrefleksiji, trombozi, i kardiovaskularnim bolestima. мини|539x539п|Kičmeni segmenti

Terapija i lečenje Terapeutski pristup kod tetraplegije zavisi od specifičnih, individualnih potreba samog pacijenta kao i prirode i stepena oštećenja. +ASIA skala oštećenjaAkompletno oštećenje:nijedna motorna funkcija nije sačuvana u sakralnim segmentima S4-S5Bnekompletno oštećenje: senzorne funkcije su očuvane, ali motorne ispod neurološkog nivoa nisu, uključujući sakralne segmente S4-S5Cnekompletno oštećenje : motorne funckije su očuvane ispod neurološkog nivoa, a više od pola mišića ispod neurološkog nivoa imaju mišićnu ocenu manju od 3Dnekompletno oštećenje : motorna funkcija je očuvana ispod neurološkog nivoa i minimalno pola mišića ispod neurološkog nivoa imaju mišićnu ocenu 3 ili višeEBez oštećenja Povrede kičmene moždine su klasificirane od strane Američke asocijacije za povrede kičme (ASIA).

Povređeni se prilikom izvlačenju sa mesta nesreće uvek drži za glavu i ramena čime se isključuje pomeranje vrata. Cilj lečenja je da se kod neoduzetih bolesnika prevenira oduzetost, a kod oduzetih spreči dalje oštećenje kičmene moždine. Zbog gubitka kontrole sfinktera potrebno je plasirati urinarni kateter, a ukoliko je disanje ugroženo uraditi traheostomiju.

Specijalna terapeutska pomagala koriste se u cilju ubrzanja i održavanja srčane frekvencije kao i potpora respiratornim pokretima upotrebom fleksibilnog tubusa. Krajnji cilj jeste prevencija težih komplikacija kao i uspostavljanje svakodnevnih životnih aktivnosti, odnosno što ranija resocijalizacija i vraćanje u životne tokove.

Operativni pristup može biti neophodan (uglavnom i jeste) u cilju smanjivanja pritiska koštanih fragmenata (pršljenova). Ugradnjom veštačkih (titanijumskih) pršljenova, omogućava se adekvatna stabilizacija kičmenog stuba. Operativni pristup podrazumeva repoziciju iščašenog ili polomljenog pršljena. Ovakvi terapijski postupci se sprovode trakcijom preko lobanje ili operativnom fiksacijom. Iako ne postoji operativna procedura koja bi u potpunosti reparisala oštećene nervne strukture kičmene moždine, kod nekih pacijenata ipak može doći do delimične regeneracije određenih segmenata, naročito u neposrednom periodu nakon traumatske povrede.

Posle stabilizovanja stanja, neophodno je započeti ranu fizioterapiju, koja će da uključuje vertikalizaciju, vežbe disanja, pasivne vežbe ekstremiteta, elektroterapiju, inhalaciju i radnu terapiju.

Bitne činjenice Više od 15 miliona ljudi živi sa povredom kičmene moždine (SCI - spinal cord injury). Većina SCI slučajeva nastaje usled trauma, uključujući padove, saobraćajne nesreće ili nasilje Osobe sa SCI su u riziku od razvoja onesposobljavajućih, pa čak i životno ugrožavajućih sekundarnih stanja, koja mogu izazvati prevremenu smrt. SCI je povezana sa nižim stopama upisa u školu i učestvovanja u ekonomskim aktivnostima, što nosi značajne individualne i društvene troškove. Efikasna prevencija, lečenje, rehabilitacija i kontinuirana zdravstvena nega su ključni za smanjenje globalnog tereta za osobu sa SCI.

Vidi još

Paraplegija Akutno oštećenje kičmene moždine Kineziterapija Neurohirurgija Traheotomija

Reference

Spoljašnje veze

Povreda kičmene moždine – rehabilitacija i oporavak Kvadriplegija: Lečenje i rehabilitacija Povrede vratnog dela kičmenog stuba Povreda kičmene moždine Evropska federacija za povrede kičmene moždine

Категорија:Тетраплегија Категорија:Неурорехабилитација Категорија:Параплегија Категорија:Повреде кичмене мождине Категорија:Кичма Категорија:Медицина