Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu grójeckiego archidiecezji warszawskiej.
Jest to świątynia wzniesiona w latach 1776–1779 według projektu Hilarego Szpilowskiego i ufundowana przez wojewodę rawskiego Bazylego Walickiego, herbu Łada. Jego portret znajduje się w zakrystii. Świątynię konsekrował biskup chełmski Antoni Onufry Okęcki w dniu 16 maja 1779 roku. Kościół został rozbudowany w latach 1935–1936 podczas urzędowania proboszcza księdza Józefa Żółtka, według projektu Jana Koszczyc-Witkiewicza. Dobudowano wtedy dwa boczne skrzydła i dwie kaplice oraz powiększono prezbiterium, dzięki czemu świątynia zyskała dwie trzecie dotychczasowej swojej powierzchni.
Architektura Kościół jest świątynią nieorientowaną, murowaną z cegły i obustronnie otynkowaną. Został wzniesiony na planie krzyża łacińskiego jako budowla jednonawowa, z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Od zachodu do prezbiterium przylega zakrystia, natomiast od wschodu znajduje się sień ze skarbczykiem. Od strony południowej w korpusie nawy umieszczono chór muzyczny z dostawioną wieżą.
Bryła świątyni jest zwarta, z dwukondygnacyjną wieżą od strony południowej. Prezbiterium i kaplice boczne są nieco niższe od korpusu głównego. Całość nakrywają strome dachy dwuspadowe, natomiast wieżę wieńczy wysoki klasycystyczny hełm obeliskowy z metalowym krzyżem.
Fasada jest dwukondygnacyjna, ujęta w wolutowe szczyty i pilastry na narożach. Zdobią ją koliste i półkoliście zamknięte blendy oraz arkadowe prześwity w górnej kondygnacji. Kondygnacje rozdziela profilowany gzyms. Nad wejściem umieszczono tablicę fundacyjną z datą budowy świątyni. Elewacje boczne są symetryczne i zwieńczone gzymsem.
Wnętrze kościoła nakrywa strop z fasetą, natomiast w zakrystii zastosowano strop płaski. Konstrukcja więźby dachowej jest krokwiowo-stolcowa, wzmocniona mieczami i zastrzałami.
Wnętrze Wnętrze kościoła zdobi polichromia pochodząca z XVIII wieku. W 1956 roku została odnowiona przez warszawskich artystów Józefa Słowińskiego i Michała Baranowskiego, którzy wykonali również nowe malowidła w rozbudowanym prezbiterium i dobudowanych kaplicach. Kolejne prace konserwatorskie przeprowadzono w 1995 roku pod kierunkiem Michała Baranowskiego. W latach 1996–1997 odnowiono i pozłocono ołtarze oraz ambonę.
Ołtarz główny i ołtarze boczne pochodzą z XVIII wieku. Ołtarz główny klasycystyczny z figurami św. Piotra i św. Pawła. Lewy ołtarz boczny z obrazem „Matka Boża z nagim Dzieciątkiem” przystrojony metalową sukienką z koronami, prawy poświęcony Świętemu Rochowi w sukience ze srebrnej blachy. Prawa boczna kaplica z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej autorstwa Leonarda Pękalskiego, lewa kaplica z figurą Chrystusa.
Na chórze muzycznym znajdują się organy z 1863 roku, wykonane przez Leopolda Blumberga. W wieży umieszczono trzy dzwony. Dwa mniejsze zostały odlane w 1777 roku. Największy dzwon, noszący imię „Stanisława”, pochodzi z 1920 roku.
We wnętrzu znajdują się liczne epitafia klasycystyczne wykonane z czarnego marmuru, ufundowane około połowy XIX wieku przez Klementynę ze Skarbków Kozietulskich primo voto Walicką secundo voto Wichlińską. Najciekawsze, ozdobione herbami Łada (Walickich) i Lubicz (Nieborskich), fundatorka poświęciła pamięci najbliższych: teściów, męża, dzieci. Na epitafium męża, Józefa Walickiego starosty mszczonowskiego, Klementyna nie podała daty zgonu. Klementyna nie podała również dat śmierci dzieci: Marianny i Antoniego, informując, że zmarły w młodocianym wieku. Jedno z epitafiów jest poświęcone pochowanemu w podziemiach belskiego kościoła pułkownika Jana Hipolita Kozietulskiego, brata Klementyny.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Zabytkowe kościoły w powiecie grójeckim Kategoria:Kościoły w archidiecezji warszawskiej Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Trójcy Świętej Kościół Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Belsk Duży Kategoria:Architektura klasycystyczna w województwie mazowieckim Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo mazowieckie)