thumb mały Wodnicha wonna (Hygrophorus cossus (Sowerby) Fr.) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae).

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hygrophorus, Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1798 r. James Sowerby, nadając mu nazwę Agaricus cossus. Obecną nazwę nadał mu Elias Fries w 1838 r. Synonimy:

Nazwę polską nadała w 1997 r. Barbara Gumińska, Stanisław Domański w 1955 r. używał nazwy oślaz biały, forma cuchnąca.

Morfologia Kapelusz Średnica 3–7 cm, za młodu jest wypukły z podwiniętym brzegiem, później rozpostarty, prawie płaski. Powierzchnia w stanie wilgotnym silnie śluzowata, błyszcząca, w stanie suchym gładka i lepka. Jest biała, u starszych owocników przebarwia się na żółto lub jasnoróżowo. Blaszki Dość grube i rzadkie, dość wąskie, z blaszeczkami, szeroko przyrośnięte lub zbiegające. Początkowo są białe, potem kremowe, żółtawe lub brązowawe. Ostrza blaszek równe. Trzon Wysokość 4–10 cm, grubość 0,5–1 cm, walcowaty, często o zwężającej się podstawie, pełny. Powierzchnia delikatnie biało oprószona (zwłaszcza na szczycie), biała, u starszych okazów żółknąca lub różowawa. W stanie wilgotnym często widoczny jest lepki pierścień. Miąższ W kapeluszu dość cienki, miękki, biały, nie zmieniający barwy po uszkodzeniu. Smak ma łagodny, ale zapach bardzo charakterystyczny, podobny do zapachu gąsienicy trociniarki czerwicy. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki eliptyczne, gładkie. Gatunki podobne Wodnicha wonna przez niektórych uważana za odmianę wodnichy białej (Hygrophorus eburneus). Podobna jest także wodnicha świerkowa (Hygrophorus piceae).

Występowanie i siedlisko Wodnicha wonna występuje głównie w Europie, poza nią zanotowana w dwóch miejscach w Ameryce Północnej, oraz w Japonii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. notowana na kilku stanowiskach. Jej rozprzestrzenienie w Polsce i stopień zagrożenia nie są znane. W Holandii uznana za gatunek zagrożony.

Naziemny grzyb mykoryzowy. Siedlisko: lasy iglaste, zwłaszcza świerkowe i liściaste, zwłaszcza bukowe. Owocniki występują od sierpnia do października, zazwyczaj gromadnie, rzadziej pojedynczo.

Przypisy

Kategoria:Wodnichowate Kategoria:Mykobiota Polski