Opactwo św. Augustyna w Canterbury () – dawny klasztor benedyktynów w Canterbury, w Anglii. Opactwo zostało założone w 598 roku i funkcjonowało jako klasztor do czasu jego rozwiązania w 1538 roku, podczas powstania Kościoła anglikańskiego. Od 1848 roku część terenu została przeznaczona do celów edukacyjnych, a ruiny opactwa zostały zachowane ze względu na ich wartość historyczną"Opactwo św. Augustyna" pod adresem http://www.britainexpress.com/attractions.htm?attraction=27. Dostęp do 13 grudnia 2013 r..
Wraz z katedrą i kościołem św. Marcina opactwo wpisane jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Opactwo objęte jest ochroną jako zabytek archeologiczny (), a liczne obiekty w obrębie kompleksu figurują w rejestrze zabytkowych budynków ().
Od założenia do rozwiązania W 597 roku Augustyn przybył do anglosaskiej Anglii, wysłany przez papieża Grzegorza I jako misjonarz w celu nawrócenia AnglosasówDziedzictwo chrześcijańskie w Anglii: Przewodnik Kent na stronie anglojęzycznej w Amsterdamie, 2 lipca 2013. Królem Kentu w tym czasie był Æthelberht. Mimo że modlił się w pogańskiej świątyni położonej na wschód od Canterbury tuż za murami miasta, Ethelbert był mężem chrześcijanki, Berthy. Zgodnie z ustnym przekazem, król nie tylko oddał swą świątynię i jej okolice św. Augustynowi na kościół i klasztor, nakazał także, aby kościół został wzniesiony tak, aby "charakteryzował się splendorem, i był poświęcony błogosławionym apostołom Piotrowym i Pawłowi, oraz był obdarowany rozmaitymi prezentami". Jednym z celów założenia opactwa było zapewnienie miejsca zamieszkania Augustynowi i jego bratnim mnichom. Jako drugi, zarówno król Ethelbert, jak i Augustyn przewidzieli opactwo jako miejsce pochówku opatów, arcybiskupów i królów KentuWilliam Page, red., "Domy benedyktynów: Opactwo św. Augustyna, Canterbury" w Historia hrabstwa Kent: Tom 2 (1926), 126-133 w British History Online, dostęp 20 lipca 2013.
William Thorne, XIV-wieczny kronikarz opactwa, zapisuje rok 598 jako rok założenia. Budynki klasztorne najprawdopodobniej były drewniane w konstrukcji saskiej, więc można je było szybko zbudować. Jednak budowanie kamiennego kościoła, podobnego do kościołów, które Augustyn znał w Rzymie, trwało dłużejRJE Boggis, Historia klasztoru św. Augustyna (1901), 9-10. Kościół został ukończony i konsekrowany w 613 roku. Około 624 roku, w niewielkiej odległości na wschód, Eadbald, syn i następca Ethelberta, założył drugi kościół, poświęcony Świętej Marii, również jako miejsce pochówku królewskiej rodziny KentuSE Kelly, "Eadbald (zm. 640)," Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004.. Opactwo stało się znane jako św. Augustyna dopiero po śmierci założycielaOpactwo św. Augustyna, Canterbury at sacred-destinations.com, dostęp 19 listopada 2013 r.
Dwa wieki po założeniu klasztoru, opactwo św. Augustyna było jedynym istotnym miejscem kultu w królestwie KentuBoggis (1901), 19. Historyk G.F. Maclear określił je jako "szkołę misyjną", w której rozkwitła "wiedza klasyczna i nauka języka angielskiego"GF Maclear, S. Augustine's, Canterbury: jego wzrost, zniszczenie i przywrócenie (Wells Gardner, Darton & Co., 1888). tekst online.. Z biegiem czasu opactwo zgromadziło obszerną bibliotekę zawierającą zarówno książki religijne jak i świeckie. Dodatkowo posiadało skryptorium wytwarzające manuskryptyJudith Roebuck, St Augustine's Abbey (English Heritage, 1997), 4-5..
Od około 1250 roku opactwo doświadczyło okres bogactwaCanon WF France, St Augustine's, Canterbury: A Story of Enduring Life (SPCK, 1952) 7.. Boggis opisuje ten czas jako czas "światowej klasy świetności", naznaczoną "wystawnymi wydatkami" na nowe budynki, wizyty królewskie i bankiety z tysiącami gości. Te wydatki doprowadziły do wielkich długów, które, gdyby nie hojni dobroczyńcy, mogłyby doprowadzić opactwo do całkowitego bankructwaRJE Boggis, Historia klasztoru św. Augustyna (1901) 70, 85, 96, 103. Dostępne online w Książkach Google..
Klasztor, frater (refektarz) i kuchnia zostały całkowicie przebudowane. Została zbudowana nowa część mieszkalna opactwa. Na początku XIV wieku, dodano także w warzelnię, piekarnię, oraz nową winnicę otoczoną murem. Na wschód od kościoła zbudowano kaplicę Lady Chapel.
Brama Fyndona Brama Fyndona doznała takich zniszczeń przez niemieckie bomby podczas II wojny światowej, że musiała zostać całkowicie odbudowanaFyndon Gate na britainexpress.com, dostęp 15 listopada 2013. Brama prowadzi na mały placyk znany od czasów panowania Karola I jako Lady Wootton's Green, po wdowie po Edwardzie, lordzie Woottonie z Marley, który mieszkał w pałacu do jej śmierci w 1658 rokuEwell (1896), 14-15, 19. Na placu stoją posągi Æthelberhta króla Kent i królowej Bertha.
Godne uwagi pochówki w opactwie Æthelberht z Kentu, król Kentu, w kościele św. Piotra i Pawła. Jego nagrobek został później umieszczony ponad głównym ołtarzem kościoła w normańskiego Eadbald z Kentu, król Kentu, w kościele św. Piotra i Pawła Emma z Austrasii, małżonka Eadbalda, także w kościele św. Piotra i Pawła Justus, pierwszy biskup Rochester, czwarty arcybiskup Canterbury
Zachowane ruiny
Przypisy
Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Wielkiej Brytanii Kategoria:Canterbury Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Anglii Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019 Kategoria:Zabytki w hrabstwie Kent