11 Homelska Dywizja Kawalerii () – związek taktyczny kawalerii Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji, wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej.
Formowanie i walki 11 Dywizja Kawalerii sformowana została w 1919 na terenie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Rozkazem dowództwa Frontu Zachodniego z 12 grudnia 1921 nadano jej nazwę 11 Homelskiej Dywizji Kawalerii. W 1924 Rewolucyjna Rada Wojenna ZSRS zmieniła jej nazwę na: 8 Homelska Dywizja Kawalerii. Po raz ostatni jej nazwa została zmieniona w 1930 na: 11 Orenburska Dywizja Kawalerii imienia F. M. Morozowa. Od 1926 do sierpnia 1935 była to dywizja terytorialna. W 1935 ówczesny Inspektor Kawalerii RKKA, marszałek Związku Sowieckiego Siemion Budionny stwierdził, że dywizja posiada nieodpowiednie warunki zakwaterowania i zaproponował jej translokację z Orenburga na obszar Specjalnej Czerwonego Sztandaru Armii Dalekowschodniej. Zarząd do spraw Koni Ludowego Komisariatu Obrony zaproponował inne rozwiązanie i zamierzał przenieść ją do Baszkirii. Jednak na mocy dyrektywy Sztabu Generalnego RKKA z 19 listopada 1935, dywizja w składzie: dowództwo, 11 samodzielny szwadron łączności oraz 43 pułk kawalerii i 11 pułk artylerii konnej, została skierowana na teren Białoruskiego Okręgu Wojskowego do Puchowicz, a pozostałe jej oddziały do wiosny 1936 miały zostać rozmieszczone w Orenburgu i Uralsku. Ostatecznie w końcu 1935 do Puchowicz przetransportowano dowództwo dywizji oraz 43. i 45 pułki kawalerii, a także 11 samodzielny szwadron pionierów.
Dywizja rozformowana została w lipcu 1940.
Walki Walczyła z Denikinem w składzie I Korpusu Konnego, następnie 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w Donbasie, nad Donem i pod Majkopem. Od maja 1920 walczyła na froncie polskim. W bitwie pod Beresteczkiem, zagrożona okrążeniem, poniosła wysokie straty. Pod Komarowem nie dopuściła do odcięcia drogi odwrotu przez polską 1 Dywizję Jazdy. 12 września, bez powodzenia, próbowała powstrzymać przeprawiającą się przez Bug polską 1 Dywizję Jazdy.
W 1939, w składzie 6 Korpusu Kawalerii, wzięła udział w agresji ZSRR na Polskę .
Żołnierze dywizji Dowódcy dywizji
Wasilij Głagolew (24 września – 16 października 1919) Wasilij Matuzienko (17 października 1919 r. – 1 lutego 1920 r.) Konstantin Stiepnoj (p.o. 1 lutego – 10 kwietnia 1920 r.) Fiodor Morozow (10 kwietnia – 3 października 1920 r.) Wasilij Korobkow (3 października 1920 – 3 maja 1921 r.) ... kombrig R.K. Grosberg (był w 1936) płk Piotr Fomienko (był w 1939)
Komisarze Aleksandr Sokołow (20 września – 30 października 1919 r.) Konstantin Ozolin (30 października 1919 r. – 29 stycznia 1920 r.) Wasilij Charitonow (3 lutego – 1 kwietnia 1920 r.) Nikołaj Wiszniewiecki (16 lipca – 8 sierpnia 1920 r.) Pawieł Bachturow (8 sierpnia – 3 października 1920 r.) Moris Biełocki (3 października 1920 r. – 9 lipca 1921 r.)
Struktura organizacyjna W czasie I fazy walk na Ukrainie
Dowództwo 11 Dywizji Kawalerii 1 Brygada Jazdy 11 DK 61 pułk kawalerii 62 pułk kawalerii 2 Brygada Jazdy 11 DK 63 pułk kawalerii 64 pułk kawalerii 3 Brygada Jazdy 11 DK 65 pułk kawalerii 66 pułk kawalerii
W 1936 dowództwo 11 Orenburskiej Dywizji Kawalerii – Orenburg 43 Orenburski pułk kawalerii – Orenburg 44 Ilecki pułk kawalerii – Orenburg 45 Orski pułk kawalerii – Orsk 46 Uralski pułk kawalerii – Uralsk 11 pułk zmechanizowany – Orenburg 11 pułk artylerii konnej – Orenburg 11 samodzielny szwadron łączności – Orenburg 11 samodzielny szwadron pionierów – Orenburg 53 oddział lotniczy – Orenburg
W 1939 6 pułk kawalerii 35 pułk kawalerii 100 pułk kawalerii 117 pułk kawalerii 31 pułk czołgów 17 dywizjon artylerii konnej 69 kompania przeciwlotnicza
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje kawalerii Kategoria:Kawaleria 1 Armii Konnej Kategoria:Sowieckie dywizje kawalerii z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Radzieckie dywizje kawalerii z okresu kampanii wrześniowej Kategoria:Historia Homla Kategoria:Wojna domowa w Rosji 1917–1921 Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne kawalerii utworzone w 1919 Kategoria:Radzieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1940