Marek Andrzej Kinczyk (ur. 14 maja 1964 w Bytomiu) – polski samorządowiec, polityk i menedżer, prezydent Bytomia w latach 1996–1998.
Życiorys mały|lewo|Areszt Śledczy w Katowicach, w którym osadzono Marka Kinczyka w 1982 roku (2020) Jego rodzicami są Władysław i Maria. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Smolenia w Bytomiu. Należał do Ruchu Młodzieży Niepodległej (Bytomskich Dzieci) – nieformalnej organizacji licealnej, zawiązanej 6 lutego 1982 roku. Został aresztowany 19 marca 1982 roku i osadzony w Areszcie Śledczym w Katowicach. Pisał maturę 10 i 11 maja 1982 roku, na którą dowieziono go z aresztu w Katowicach, gdzie przebywał jako podejrzany prowadzenia antyrządowej działalności konspiracyjnej (kolportaż ulotek – podczas przeszukania znaleziono w jego miejscu zamieszkania szereg antypaństwowych pism i ulotek). 17 maja 1982 roku Sąd Śląskiego Okręgu Wojskowego na posiedzeniu w Katowicach skazał go na rok więzienia w zawieszeniu na 3 lata oraz otrzymał dozór kuratorski. Dzień później został zwolniony z aresztu. Ze względu na swoją wrogą antypaństwową działalność nie zostało mu wydane zezwolenie na sportowe pływanie morskie w latach 1982–1986. Ukończył studia z filologii angielskiej.
Od 1992 roku należał do bytomskiego koła Unii Wolności. Zajmował stanowisko wiceprezydenta Bytomia. Piastował urząd prezydenta Bytomia w latach 1996–1998 – był najmłodszą osobą na tym stanowisku, rządził z ramienia Unii Wolności w koalicji z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Z początkiem 1998 roku został powołany na pełniącego funkcję organów gminy. 26 sierpnia 1998 roku premier Jerzy Buzek podjął decyzję o odwołaniu Marka Kinczyka z tegoż stanowiska; poprzedziło ją pismo wojewody katowickiego Marka Kempskiego do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym prosił wicepremiera Janusza Tomaszewskiego o odwołanie Marka Kinczyka z zajmowanego stanowiska. Jego następcą został wówczas rządowy komisarz Jacek Brzezina. Przez cztery lata po odwołaniu był następnie radnym Bytomia. Został członkiem zarządu Komunikacyjnego Związku Komunalnego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego w latach 1994–1998. W 1999 roku został członkiem Rady Społecznej Szpitala Specjalistycznego Nr 2 w Bytomiu. W 2001 roku miał być kandydatem Platformy Obywatelskiej do Sejmu w polskich wyborach parlamentarnych; w wyniku zatargu z Januszem Paczochą, którego pozwał do sądu, został skreślony wraz z nim z listy decyzją liderów partii.
Około 2011 roku był zatrudniony w firmie, która zajmowała się obsługą dystrybucji funduszy unijnych. Wycofał się z działalności w ruchu samorządowym, pracował m.in. w: IMC Polska, Zakładzie Budynków Miejskich, Polskiej Sieci Doradców Biznesu, Fundacji Dla Równości Szans „Wspólnota”, WYG International, Euro Quorum, Emiter PR, Terra Novie.
Nagrody Za swoją działalność konspiracyjną podczas stanu wojennego otrzymał w 2014 Krzyż Wolności i Solidarności postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego. Przyznano mu także Złotą Honorową Odznakę Regionalnej Izby Gospodarczej w Katowicach w uznaniu zasług na rzecz rozwoju przedsiębiorczości w 2016 roku.
Przypisy
Kategoria:Politycy Unii Wolności Kategoria:Polscy angliści Kategoria:Polscy menedżerowie Kategoria:Prezydenci Bytomia Kategoria:Prezydenci miast w Polsce (kadencja 1994–1998) Kategoria:Radni Bytomia Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Urodzeni w 1964 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bytomiu